സൗഹൃദത്തിൽ പൂത്ത പ്രണയം
റോഡരികിലെ മരത്തണലിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അടുത്തേക്ക് നടന്നുവരുന്ന വെള്ള ചുരിദാരിട്ട പെൺകുട്ടിയെ നിമാൽ കണ്ടത്. അവളുടെ ആ അഴക് കണ്ട് കണ്ണെടുക്കാനാവാതെ നിന്ന അവൻ, തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന തന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത് ഗോപികയുടെ കൈയിൽ ചെറുതായി തട്ടി.
"ടീ അഞ്ചൂ... നീ എനിക്കൊരു ഹെൽപ്പ് ചെയ്യുമോടി?"
ഗോപിക അവനെ സംശയത്തോടെയൊന്ന് നോക്കി. "ഉം... എന്താ ഇപ്പോ പുതിയൊരു അഭ്യാസം?"
"ധേ ആ വെള്ള ചുരിദാറിട്ട കുട്ടിയെ കണ്ടോ? നീ ഒന്ന് അവിടെ വരെ പോയി എനിക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയുമോ? അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ..." നിമാൽ യാചനയോടെ യാചിച്ചു.
"പോടാ വൃത്തികെട്ടവനേ! എനിക്കെങ്ങും പറ്റില്ല!" ഗോപിക മുഖം തിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
"ടീ അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത്... നീ എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടല്ലേ? നിന്നെക്കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു ഉപകാരം ഉണ്ടാകട്ടെടി..."
"നടക്കില്ല മോനേ, നീ ആ കാര്യം അങ്ങ് മറന്നേക്ക്." ഗോപിക ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് നിമാലിന്റെ മുഖം വാടി. "എന്നാ വേണ്ട... എനിക്കറിയാം നിന്നോട് പറയാൻ."
അവന്റെ ആ പരിഭവം കണ്ടപ്പോൾ ഗോപികയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? പോ... എന്നോട് മിണ്ടണ്ട!"
"അതിനു നീ എന്തിനാ ഇത്ര ചൂടാവുന്നത്?"
"എന്നോട് മിണ്ടണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ... ഹും!" ഗോപിക പിണങ്ങി മുഖം വീർപ്പിച്ചു.
"ഓ ശരി..." അവൻ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
പിറ്റേ ദിവസം...
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഗോപികയുടെ അടുത്തെത്തിയ നിമാൽ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "ടീ, നാളെ അമ്മയുടെ ബർത്ത്‌ഡേയാ. നിന്നെ വിളിച്ചോണ്ട് വരാൻ അമ്മ പറഞ്ഞു. നീ വരുന്നില്ലേ?"
ഇന്നലത്തെ ദേഷ്യം മാറാത്ത മട്ടിൽ ഗോപിക പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് നേരമില്ല. നീ നിന്റെ ആ വെള്ള ചുരിദാറിനെ കൊണ്ടുപോയ്ക്കോ!"
"ഓ... അവളെ ഞാൻ വിളിക്കില്ല," നിമാൽ ചിരിയടക്കി പറഞ്ഞു.
"ഉം... അതെന്താ പറ്റിയത്?" ഗോപിക ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
"അമ്മ ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ എന്ത് പറയും?"
"മരുമകളാണെന്ന് പറയണം!" ഗോപിക പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"ഓ അതൊന്നും വേണ്ട, നീ വന്നാൽ മതി."
"ഞാൻ വരില്ല! കാലത്തും വൈകീട്ടും ഞാൻ എന്തിനാ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്?"
"അതെന്താടി? ഇത്രയും നാളും ഇല്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ചിന്ത?" നിമാൽ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"ഇത്രയും നാളത്തെപ്പോലെ അല്ലല്ലോ ഇപ്പോൾ! നിനക്ക് പുതിയ ലവർ ഒക്കെ ആയില്ലേ? ഇനി ഞാൻ ഒരു അധികപ്പറ്റാ... എന്നെ വിട്ടേക്ക്, ഞാൻ ഒന്നിനുമില്ല," ഗോപിക തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
"അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേടി, നീയില്ലെങ്കിൽ ഒരു രസവുമില്ല," അവൻ അവളുടെ ഒപ്പം ചേർന്നുനിന്നു.
"പിന്നെ... നിനക്ക് രസമുണ്ടാക്കി തരലാണല്ലോ എന്റെ പണി!"
"നീയില്ലാതെ എനിക്ക് വീട്ടിൽ ചെല്ലാൻ പറ്റില്ലടി..."
"അതെന്താ?" ഗോപിക അവനെ നോക്കി.
"അമ്മ നാളെ പിറന്നാളുമായിട്ട് 'എന്റെ മരുമകൾ എന്ത്യേ' എന്ന് ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ... നീയും ഞാനും പിണങ്ങിയെന്ന്."
ഗോപിക കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവനെ നോക്കി, "എങ്ങനെ...?"
നിമാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, "ടീ പട്ടി... 6-7 വർഷമായില്ലേ നീ ഇങ്ങനെ എന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്? മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വായ തുറന്ന് പറയണം!"
ഗോപികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "പിന്നെ... 6-7 വർഷമായി നീ ഇന്ന് പറയും നാളെ പറയും എന്ന് ഓർത്ത് ഞാൻ ഇരിക്കുവാ... നിനക്കും ആകാവുന്നതാണല്ലോ!"
"എന്ത് പറയുന്ന കാര്യമാ നീ ഈ പറയുന്നേ?" അവൻ അത്ഭുതം നടിച്ചു.
"പോടാ മിണ്ടണ്ട!"
"ഹാ പറയടി... അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ?"
"എന്നാ നീ അറിയണ്ട!"
"ഹാ പറയടോ..." അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
"ഇല്ല!"
"എന്നാ ഞാൻ പോകുവാ..." അവൻ തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ഭാവിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ഗോപിക അവന്റെ കൈയിൽ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. "അയ്യോ പോകല്ലേ... ഐ ലവ് യു!"
നിമാൽ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ചോദിച്ചു, "എന്തോ? എങ്ങനെ...?"
"ഐ ലവ് യു എന്ന്!" നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി അവൾ പറഞ്ഞു.
"ഹെഹെഹെ... നിനക്ക് നാണം വരുമോടി?" നിമാൽ അവളെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു.
"ധേ... എന്നെ കളിയാക്കിയാൽ ഉണ്ടല്ലോ... ഹും!" അവൾ ദേഷ്യം നടിച്ചു.
"ദേഷ്യം വരുമ്പോഴാടി നിന്നെ കാണാൻ ചേല് കൂടുതൽ..." നിമാൽ പ്രണയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഗോപിക മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "ഉം... അമ്മയ്ക്ക് എന്താ നീ പിറന്നാൾ സമ്മാനം കൊടുക്കുക?"
അവളുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് നിമാൽ പറഞ്ഞു, "നിന്നെ...!"