ചായയും ചെറിയ വഴക്കുകളും
ഇടവഴിയിലെ പെൻസിൽപൈൻ മരങ്ങളെ നനച്ചുകൊണ്ട് മഴ പെയ്തൊഴിയുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. വയനാട്ടിലെ റിസോർട്ടിൽ ഫ്രണ്ട് ഓഫീസ് മാനേജരായ വിവേക്, തന്റെ മുറിയുടെ ഉമ്മറത്തെ മരക്കസേരയിലിരുന്ന് ചൂട് ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തി ഏകാന്തത ആസ്വദിക്കവെയാണ് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്.
മറുവശത്ത് അനാമികയാണ്. നഗരത്തിലെ സിവിൽ സർവീസ് കോച്ചിംഗ് സെന്ററിലെ പഠനം കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തി ഇരിക്കുകയാണവൾ.
"ഹലോ വിവേക്, എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ?"
"ഏയ്, പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ലടോ. ചായയും കുടിച്ച് ഇങ്ങനെ പുറത്തെ മഴയും കണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നീയെന്തെടുക്കുന്നു?" വിവേക് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ ഇവിടെ ഹോസ്റ്റൽ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. ഇന്ന് ഓൺലൈൻ ക്ലാസ് വല്ലതും ഉണ്ടോ?"
"ഇല്ല, ഇന്ന് ഓഫാണ്. നീ എന്താ ഈ സമയത്ത് വിളിച്ചത്?"
"വെറുതെ... കുറച്ചു സമയം സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നി. നിനക്കിപ്പോൾ വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലല്ലോ?"
"അയ്യോ, ഞാൻ ഒരു പുതിയ ബുക്ക് വായിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിച്ചു വിളിച്ചോട്ടെ?" വിവേക് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അനാമികയുടെ സ്വരത്തിൽ പെട്ടെന്ന് മാറ്റം വന്നു. "ഓ, അപ്പോൾ എന്നെക്കാൾ വലുതാണോ നിനക്ക് ആ പുസ്തകം? ശരി, നീ വായന തുടർന്നോ. ഇനി ഞാൻ ശല്യപ്പെടുത്താൻ വരില്ല."
"അങ്ങനെയല്ല അനാമിക, ഞാൻ രാത്രി നിന്നെ സൗകര്യമായി വിളിക്കാമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? വെറുതെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ച് വഴക്കിടല്ലേ."
"വഴക്കിടുന്നത് ഞാനാണോ? രണ്ടു മിനിറ്റ് സംസാരിക്കാൻ സമയമില്ലാത്ത ആൾക്കാരാണ് ഉപദേശം തരുന്നത്. ഇനി അങ്ങോട്ട് വിളിക്കുകയേ ഇല്ല, കേട്ടോ!" അനാമിക ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ടാക്കി.
വിവേക് തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ കോൾ റിജക്ട് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു.
മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്ന് വിവേക് അസ്വസ്ഥനായി. സ്വന്തം ദേഷ്യത്തെ ഓർത്ത് അവനും, വിവേകിന്റെ അവസ്ഥയോർത്ത് അവിടെ അനാമികയും വിഷമിക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രണയം എന്നാൽ പരസ്പരം മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയാണല്ലോ.
ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനാമികയുടെ വിളി വന്നു.
"സോറി വിവേക്, ഞാൻ വെറുതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടതാ..." അനാമിക വിതുമ്പി.
"ഏയ്, സാരമില്ലടോ. എന്റെ ഭാഗത്തും തെറ്റുണ്ട്, നിന്റെ മൂഡ് മനസ്സിലാക്കാതെ സംസാരിച്ചതിന് ഞാനാ സമാധാനം പറയേണ്ടത്."
"അതൊന്നുമല്ല, നീ എന്നെക്കാൾ പ്രാധാന്യം ആ ബുക്കിന് കൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്ക് കുറുമ്പ് തോന്നിയതാ..."
"മ്മ്... അപ്പോൾ നീ തന്നെയല്ലേ ആദ്യം എന്നോട് ഫോൺ വെക്കാൻ പറഞ്ഞത്?" വിവേക് ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ നീ കേൾക്കണോ? നിനക്ക് എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് സംസാരിപ്പിച്ചുകൂടായിരുന്നോ?" അനാമിക വീണ്ടും ചെറിയ പിണക്കം അഭിനയിച്ചു.
"ഹോ! നിന്റെ ഒരുകാര്യം. എന്നാലും എന്നെ സാഹിത്യകാരൻ എന്ന് കളിയാക്കിയത് അല്പം കടന്നുപോയി!"
"ആഹാ, നീ എന്നെ 'വായാടി' എന്ന് വിളിച്ചതോ? അത് മറന്നോ?" അവൾ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
"അത് നീ കേൾക്കാൻ പാടില്ലാത്തത് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ലേ!"
"നിന്നോട് ഇനി സംസാരിച്ചിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. ഗുഡ് ബൈ!" അനാമിക വീണ്ടും ദേഷ്യത്തിൽ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.
വിവേക് ഫോണിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചുപോയി. പ്രണയം എന്നാൽ ഒരു ചെടി പോലെയാണ്; ചില്ലകൾ വെട്ടിമാറ്റിയാലും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അത് വീണ്ടും തളിരിട്ടു വരും. കുറച്ചു സമയം കഴിയുമ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും വിളിക്കുമെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു