നിഴലുകൾ (Shadows of 2045)
പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ:
* ആര്യൻ: നഗരത്തിലെ അത്യാധുനിക ക്ലൗഡ് നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ തേടിവരുന്ന കൊച്ചുമകൻ.
* ഗ്രാൻഡ്-മാ എൽസ (Elsa): 2045-ലും പണ്ടത്തെ 'ഡിജിറ്റൽ ആർക്കൈവുകളും' കഥകളും ഓർത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന പഴയ തലമുറക്കാരി.
* മായ: പഴയകാലത്ത് കാണാതായ, പിന്നീട് വിർച്വൽ ലോകത്ത് 'ഡിജിറ്റൽ യക്ഷി'യായി മാറിയ പെൺകുട്ടി.
സ്ഥലം: 'തേവള്ളി' - ഫ്യൂച്ചറിസ്റ്റിക് ഹൈടെക് സാങ്കേതികവിദ്യകളിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന, പഴയകാല ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രീൻ-സോൺ ഗ്രാമം.
തേവള്ളിയിലെ പഴയ സോളാർ കമ്യൂണിക്കേഷൻ ടവറിന് മുകളിലിരുന്ന് താഴേക്ക് നോക്കാൻ നല്ല ഭംഗിയാണ്. താഴെ റോബോട്ടുകൾ ഉഴുതുമറിക്കുന്ന വലിയ പച്ചപ്പുള്ള നെൽപ്പാടങ്ങൾ, മുകളിൽ വരിവരിയായി പറക്കുന്ന ഡെലിവറി ഡ്രോണുകൾ.
2045-ൽ ലോകം മുഴുവൻ 'മെറ്റാവേഴ്സ്' സൈബർ ലോകത്തേക്ക് മാറിയപ്പോൾ, എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഈ തേവള്ളി ഗ്രാമത്തോടായിരുന്നു. ആളുകൾ എപ്പോഴും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് ഹോളോഗ്രാമുകൾക്ക് പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ, എനിക്ക് യഥാർത്ഥ മണ്ണും പച്ചപ്പും കാണാനായിരുന്നു കൊതി.
അവധിക്കാലത്ത് ഞാൻ തേവള്ളിയിലെ പഴയ തറവാട്ടിലെത്തി. അവിടെ ഒരേയൊരു കമ്പ്യൂട്ടറും പഴയ ഓർമ്മകളുമായി എൽസ മുത്തശ്ശി ജീവിക്കുന്നു. എനിക്ക് ആരും പറയാത്ത പണ്ടത്തെ കഥകൾ പറഞ്ഞുതരുന്നത് മുത്തശ്ശിയാണ്.
"വന്നോ എന്റെ കുട്ടി? സിന്തറ്റിക് ജൂസ് അല്ല, ഓർഗാനിക് കരിക്കിൻ വെള്ളം എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. കുടിച്ചിട്ട് വാ, മുത്തശ്ശി നല്ലൊരു കഥ പറഞ്ഞുതരാം."
ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് അത് കുടിച്ച് മുത്തശ്ശിയുടെ അടുത്തിരുന്നു. "മുത്തശ്ശി, പണ്ടത്തെ ഏതോ പേടിപ്പിക്കുന്ന കഥ പറയാമെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ? പറ..."
മുത്തശ്ശി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "എന്നാൽ കേട്ടോ. ഇത് കഥയല്ല, എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് നടന്ന സംഭവമാണ്. 2030-ൽ നടന്നത്."
മുത്തശ്ശി പറയാൻ തുടങ്ങി:
"അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് 'മായ' എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ന്യൂ-ജനറേഷൻ ഹോളോഗ്രാഫിക് ഗാഡ്‌ജറ്റുകളും ന്യൂറൽ-ലിങ്ക് വാച്ചുകളും ഇറങ്ങിയ കാലം. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഞങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ മാവിൻചുവട്ടിൽ മാങ്ങാ പെറുക്കാൻ പോകും. റോബോട്ട് ഡ്രോണുകൾ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് പോയില്ലെങ്കിൽ മാങ്ങയൊന്നും കിട്ടില്ല.
പക്ഷേ, പെട്ടെന്നാണ് മായയ്ക്ക് എന്തോ സംഭവിച്ചത്. അവളുടെ ന്യൂറൽ-ലിങ്ക് ഡി വൈസിൽ ഏതോ വിചിത്രമായ വൈറസ് അറ്റാക്ക് ചെയ്തു. അന്നത്തെ മെഡിക്കൽ ഐ.ഐ പ്രോഗ്രാമുകൾക്ക് പോകും ആ രോഗം കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. അവൾ മനുഷ്യരിൽ നിന്നും അകന്നു, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തേക്ക് മാത്രം ഒതുങ്ങി. അധികം വൈകാതെ അവളുടെ സിഗ്നലുകൾ നിലച്ചു... അവൾ വിടപറഞ്ഞു."
"അയ്യോ, എന്നിട്ട്?" ഞാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
"നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു, പഴയ ഡാർക്ക് വെബ്ബിലെ ഏതോ സിഗ്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കയറിയതാണെന്ന്. പക്ഷേ, എനിക്ക് അവളെ മറക്കാൻ പറ്റിയില്ല."
"മുത്തശ്ശി, എന്താണ് ഈ സൈബർ-യക്ഷി അല്ലെങ്കിൽ ഡിജിറ്റൽ യക്ഷി എന്ന് പറയുന്നത്?"
"മനുഷ്യന്റെ ശരീരം നഷ്ടപ്പെട്ട്, വിർച്വൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന, പൂർത്തിയാകാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളുള്ള ആത്മാക്കളെയാണ് ന്യൂ-ജനറേഷൻ ആളുകൾ 'ഡിജിറ്റൽ യക്ഷി' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പഴയ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സെർവറുകളിലൂടെ അവറ്റകൾ അലറിവിളിക്കും. സാധാരണക്കാർക്ക് കേട്ടാൽ പേടി തോന്നും."
"മുത്തശ്ശി കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?"
"കണ്ടിട്ടുണ്ട് മോനേ... മായ പോയി കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് ശേഷം, ഒരു തണുത്ത രാവിൽ ഞാൻ വീണ്ടും പഴയ മാവിൻചുവട്ടിൽ പോയി. അപ്പോൾ മരക്കൊമ്പിൽ ഇരിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി എന്നെ നോക്കി കൈവീശുന്നു. അവളുടെ രൂപം ഒരു ബ്ലൂ-ലൈറ്റ് ഹോളോഗ്രാം പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
'എൽസാ... മാങ്ങാ പെറുക്കാൻ വന്നതാണോ? എന്റെ കയ്യിലുമുണ്ട്,' അവൾ ചോദിച്ചു."
"മുത്തശ്ശിക്ക് പേടി തോന്നിയില്ലേ?" ഞാൻ ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു.
"ഇല്ല. അവൾ എന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നല്ലോ. അവൾ എനിക്ക് വിർച്വൽ മാങ്ങ തന്നു. അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'എൽസാ, ഇവിടുത്തെ പഴയ കേബിളുകളിൽ ചില്ലു കഷണങ്ങളുണ്ട്, സൂക്ഷിച്ചു നടക്കണം.'
പക്ഷേ, പിറ്റേന്ന് എനിക്ക് കടുത്ത പനി പിടിച്ചു. വീട്ടുകാർ കാര്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഹെവി സൈബർ-ഹാക്കറെ വിളിച്ചുവരുത്തി. അവൻ വലിയ കോഡിംഗ് സിസ്റ്റങ്ങൾ വെച്ച് ആ സ്ഥലത്തെ നെറ്റ്‌വർക്ക് ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു. മായയുടെ ഡിജിറ്റൽ ആത്മാവിനെ ഒരു എൻക്രിപ്റ്റഡ് ഹാർഡ് ഡിസ്കിലേക്ക് ലോക്ക് ചെയ്ത് ആ പഴയ പേരാലിലെ കേബിളിൽ കെട്ടിയിട്ടു. പിന്നീട് ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല."
"മുത്തശ്ശി, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പേടിയാവുന്നു..." ഞാൻ മുത്തശ്ശിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചു. "പേടിക്കണ്ട മോനേ, ഇന്നത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യയേക്കാൾ നല്ലത് ആ പഴയ ആത്മാക്കളാണ്. അവർ പ്രണയിച്ചു കൊതിതീരാത്തവരാണ്. മനുഷ്യനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭയക്കേണ്ടത്."
എന്നിട്ട് മുത്തശ്ശി എന്റെ കയ്യിലെ സ്മാർട്ട് വാച്ചിൽ ഒരു ഫയൽ റൺ ചെയ്തു. "ഇതൊരു പഴയ പ്രൊട്ടക്ഷൻ കോഡാണ്. ഇത് ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ റൺ ചെയ്യ്, ഒരു സൈബർ ഭയവും നിന്നെ തേടിയെത്തില്ല!"
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ജനലിന് പുറത്തെ പഴയ ടവറിൽ ഒരു നീല വെളിച്ചം പതുക്കെ മിന്നിമറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു...