ഭയം ഒളിപ്പിച്ച നിഴലുകൾ
ഐ.ജി. ഗീതാ പ്രഭാകറിന്റെ ഔദ്യോഗിക വസതിയുടെ പൂമുഖത്ത് കാർ വന്നുനിന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ആര്യന്റെ മുഖത്ത് യാത്രാക്ഷീണമല്ല, കനത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അമേരിക്കയിലെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി തിരിച്ചെത്തേണ്ടിയിരുന്ന അവൻ, ഇരട്ടസഹോദരൻ വരുണിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത കാണാതാവലിന്റെ വാർത്ത അറിഞ്ഞാണ് പെട്ടെന്ന് നാടണഞ്ഞത്.
വീട്ടിനുള്ളിൽ വിഷാദച്ഛായ പടർന്നിരുന്നു. ഒരേ രൂപവും ഒരേ മുഖച്ഛായയുമുള്ള സഹോദരൻ ഇനി ഒപ്പമില്ലെന്ന സത്യം ആര്യന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വരുൺ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന് അമ്മ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു, പക്ഷെ പോലീസിനോ കോടതിക്കോ തെളിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. കേബിൾ ടിവി നടത്തുന്ന ജോർജുകുട്ടിയും കുടുംബവുമാണ് ഇതിന് പിന്നിലെന്ന് പോലീസ് ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യാതൊരു തെളിവും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ ജോർജുകുട്ടി നിയമത്തിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
"അവൻ ഈ നാട്ടിൽ എവിടെയോ ഉണ്ട് ആര്യൻ... ആ ജോർജുകുട്ടിയും അവന്റെ കുടുംബവും ചേർന്നാണ് എന്റെ മോനെ ഇല്ലാതാക്കിയത്," ഗീതാ പ്രഭാകറിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു അമ്മയുടെ വേദനയും ഒരു ഐ.ജി.യുടെ പ്രതികാര ദാഹവും ഒരുപോലെ കത്തിപ്പടർന്നു.
എന്നാൽ ആര്യൻ പോലീസിന്റെ അന്വേഷണ വഴികളിലൂടെയല്ല സഞ്ചരിച്ചത്. അവൻ തികച്ചും ശാന്തമായി വരുണിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ലോകത്തേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. വരുണിന്റെ ലാപ്ടോപ്പ്, ക്ലൗഡ് അക്കൗണ്ടുകൾ, എൻക്രിപ്റ്റ് ചെയ്ത ഡിജിറ്റൽ ഫയലുകൾ എന്നിവ അവൻ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായത്തോടെ വീണ്ടെടുത്തു.
അന്വേഷണത്തിന്റെ മൂന്നാം ദിവസം, ഒരു അർദ്ധരാത്രിയിൽ ലാപ്ടോപ്പിലെ രഹസ്യ ഫോൾഡർ തുറന്ന ആര്യന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അറപ്പും നിറഞ്ഞു.
വരുൺ ഒരു പാവം ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നില്ല. ആ ഫോൾഡറിൽ നിരവധി പെൺകുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യ ദൃശ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊന്നിൽ, സ്കൂൾ ക്യാമ്പിനിടയിൽ പകർത്തിയ അഞ്ജു എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ വീഡിയോയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജുവിനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ, അവസാനമായി ഓഗസ്റ്റ് 2-ന് രാത്രി ജോർജുകുട്ടിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ അവൻ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത വോയ്സ് നോട്ടുകൾ... എല്ലാം അവിടെ ഭദ്രമായിരുന്നു.
ആര്യൻ തളർന്നു കസേരയിലേക്ക് ചാരി. വരുൺ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായി ഒരു കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ വേട്ടയാടുകയായിരുന്നു. അന്നു രാത്രി ജോർജുകുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ നടന്നത് അസന്മാർഗ്ഗികമായ ഒരു ആക്രമണവും, അതിനെതിരെയുള്ള ആ കുടുംബത്തിന്റെ ആത്മരക്ഷാർത്ഥമുള്ള പ്രതിരോധവുമായിരുന്നു എന്ന് ആര്യന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. ഒരു അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ ജോർജുകുട്ടി ചെയ്തത് സ്വന്തം മകളുടെ മാനവും കുടുംബത്തിന്റെ ശാന്തിയും സംരക്ഷിക്കലായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം, വിജനമായ ഒരു കൊച്ചു കവലയിലെ ചായക്കടയ്ക്ക് സമീപം ജോർജുകുട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശാന്തമായ മുഖം, എങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും വിട്ടുമാറാത്ത ജാഗ്രത.
ആര്യൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു. വരുണിന്റെ അതേ രൂപമുള്ള ആര്യനെ പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ കണ്ടപ്പോൾ ജോർജുകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിമിഷനേരത്തേക്ക് ഒരു മിന്നൽ പടർന്നു. പക്ഷെ അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.
"ജോർജുകുട്ടി ചേട്ടാ..." ആര്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
"ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല തമ്പി..." ജോർജുകുട്ടി തികച്ചും അപരിചിതനായ ഒരു വ്യക്തിയോടെന്നവണ്ണം സംസാരിച്ചു.
"എന്നെ നാടകങ്ങൾ കാണിച്ച് പറ്റിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ഞാൻ വരുണിന്റെ ഇരട്ടസഹോദരനാണ്, ആര്യൻ," ആര്യൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "പോലീസിനോ അമ്മയ്ക്കോ കിട്ടാത്ത തെളിവുകൾ എനിക്ക് കിട്ടി. ഓഗസ്റ്റ് 2-ന് രാത്രി അവൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നു എന്നതിനും, അവൻ നിങ്ങളോട് ചെയ്ത ക്രൂരതകൾക്കും എ എന്റെ കയ്യിൽ വ്യക്തമായ തെളിവുണ്ട്."
ജോർജുകുട്ടി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ നിശ്ചലമായി.
ആര്യൻ തുടർന്നു: "അവൻ ചെയ്തത് പൊറുക്കാനാവാത്ത തെറ്റാണ്. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം വച്ച് കളിച്ചതിന് അവൻ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ദേഷ്യമില്ല... പക്ഷെ, അവൻ ഈ ഭൂമിയിൽ എവിടെയെങ്കിലും ജീവനോടെയുണ്ടോ അതോ..." ആര്യന്റെ തൊണ്ട ഇടറി.
ജോർജുകുട്ടി ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരമല്ല, മറിച്ച് ഒരു സഹോദരന്റെ അഗാധമായ വേദന മാത്രമാണ് ഉള്ളതെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജോർജുകുട്ടി ഒരു നിമിഷം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
"ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മാനത്തിനും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും ഭീഷണിയാകുന്ന ഏതൊരു ദുരന്തത്തെയും ഏതൊരു അച്ഛനും തടയും. എന്റെ മക്കളെ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ഏത് അറ്റത്തോളവും പോകും. അതിൽ എനിക്ക് ഭയമില്ല... പക്ഷെ, ഒരു ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നതിൽ കുറ്റബോധമുണ്ട്."
ആ വാക്കുകൾ ആര്യന്റെ സംശയങ്ങൾക്കെല്ലാം മറുപടിയായിരുന്നു. വരുൺ ഇനി തിരികെ വരില്ല എന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
അന്നു രാത്രി ആര്യൻ വീട്ടിലെത്തി അമ്മയുടെ മുറിയിലെത്തി. വരുണിന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ തെളിവുകൾ അവൻ ഐ.ജി. ഗീതാ പ്രഭാകറിന് മുന്നിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. സ്വന്തം മകന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖവും അവൻ ചെയ്ത അക്രമങ്ങളും കണ്ട് ഗീത തകർന്നുപോയി. പോലീസുകാരി എന്ന പദവിയും അമ്മയെന്ന വികാരവും അവിടെ ഒന്നുമല്ലാതായി മാറി.
"അമ്മേ, വരുണിന് നീതി വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ പോയാൽ ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നാണംകെടുന്നത് അവന്റെ ഓർമ്മകളും നമ്മളുമാണ്. അതിനേക്കാൾ ഉപരി, നമ്മൾ ഒരു നിരപരാധിയായ പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം തകർക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. ഈ കേസ് ഇവിടെ അവസാനിക്കണം," ആര്യൻ പറഞ്ഞു.
ആര്യൻ ആ ലാപ്ടോപ്പിലെ എല്ലാ ഡിജിറ്റൽ തെളിവുകളും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. ജോർജുകുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തെ വേട്ടയാടുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ അവൻ അമ്മയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി.
ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ആര്യൻ ഒരിക്കൽ കൂടി ആ കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലൂടെ കാറോടിച്ചു പോയി. വഴിയരികിൽ തീയേറ്ററിന്റെ പോസ്റ്റർ ഒട്ടിക്കുന്ന ജോർജുകുട്ടിയെ അവൻ ദൂരെയെങ്ങോ കണ്ടു.
രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം കൂട്ടിമുട്ടി. അതിൽ വാഗ്വാദങ്ങളോ ചോദ്യങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ഒരു തരം മൂകമായ സമ്മതവും ആശ്വാസവും മാത്രം.
ആര്യന്റെ കാർ വിമാനത്താവളം ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞുപോയി. ജോർജുകുട്ടി തിരികെ തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക്, ശാന്തമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി.