നിശ്ശബ്ദതയുടെ കനവുകൾ
സ്ഥലം: മലയോര ഹൈവേയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ബസ് കാത്തിരിപ്പ് കേന്ദ്രം. വൈകുന്നേരത്തെ മഞ്ഞിൽ പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം.
കഥാപാത്രങ്ങൾ:
* മിഥുൻ: ആരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കാത്ത, നിശ്ശബ്ദനായ ഒരു സാധാരണക്കാരൻ.
* രേവതി: ആത്മവിശ്വാസവും വ്യക്തമായ നിലപാടുകളുമുള്ള ഒരു കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിനി.
ഒന്നാം ദിവസം
(കോളേജിൽ നിന്ന് മടങ്ങി വരുന്ന വഴി ബസ് കാത്തിരിപ്പ് കേന്ദ്രത്തിൽ രേവതി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നു. അവിടേക്ക് പതുക്കെ മിഥുൻ നടന്നു വരുന്നു.)
രേവതി: (മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട്) നിനക്കെന്താ ബുദ്ധിയില്ലേ? എത്ര തവണ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എൻ്റെ പിന്നാലെ നടക്കരുതെന്ന്? ഒരു നാണവുമില്ലാതെ ഇങ്ങനെ വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ദിവസങ്ങളായി.
മിഥുൻ: (ഒന്നും മിണ്ടാതെ, ദൂരെ ഒരു തൂണിൽ ചാരി അവളുടെ നോട്ടത്തിന് എതിരായി കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി നിന്നു.)
രണ്ടാം ദിവസം
(അതേ സമയം, അതേ സ്ഥലം. രേവതി ബസ് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ മിഥുൻ പതിവുപോലെ കുറച്ചകലെയായി നിൽപ്പുണ്ട്.)
രേവതി: (ദേഷ്യത്തോടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്) എടാ, മനുഷ്യൻ പറയുന്നതൊന്നും നിൻ്റെ തലയിൽ കയറില്ലേ? എനിക്ക് നിന്നോട് യാതൊരു താൽപ്പര്യവുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ!
മിഥുൻ: (ശാന്തമായി) നിൻ്റെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നത് കൊണ്ട് നീ തിരിച്ച് എന്നെ സ്നേഹിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് മോഹമില്ല... നീ ഒരിക്കലും എൻ്റേതാകില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, ഒന്നുണ്ട്... ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളിടത്തോളം കാലം നിനക്ക് ഒരു അപായവും സംഭവിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.
രേവതി: (പുച്ഛത്തോടെ) എനിക്ക് വരുന്ന അപായം തടയാൻ എൻ്റെ വീട്ടുകാരുണ്ട്! നീ പോയി നിൻ്റെ കാര്യം നോക്ക്, എൻ്റെ വഴിക്ക് വരരുത്.
മിഥുൻ: (കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയെങ്കിലും അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം തിരിച്ച് പതുക്കെ അവിടെനിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.)
മൂന്നാം ദിവസം
(പതിവ് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ രേവതി വണ്ടിയിറങ്ങുന്നു. പതിവുപോലെ അവൾ ചുറ്റും നോക്കുന്നു. ആരെയും കാണാനില്ല.)
രേവതി: (മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നിയെങ്കിലും, ചുറ്റും വീണ്ടും ഒന്ന് പരതി.)
നാലാം ദിവസം
(അതേ സമയം. ബസ് സ്റ്റോപ്പ് പതിവുപോലെ വിജനമാണ്. മിഥുൻ അവിടെയില്ല.)
അഞ്ചാം ദിവസം
(രാത്രി. കിടക്കയിലേക്ക് വീണെങ്കിലും രേവതിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉറക്കം വന്നില്ല. മുറിയിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വെറുതെ നോക്കി വെറുതെ കിടന്നു.)
ആറാം ദിവസം
(കോളേജിലും വഴികളിലും അവനെവിടെയും കാണാനില്ല. കൂട്ടുകാരുടെ വർത്തമാനങ്ങളും കളിയാക്കലുകളും കേട്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ അനുഭവിച്ച നിരാശയും താൻ അവനോട് കാണിച്ച കടുപ്പവും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ വന്നുപോയി. അപ്പോഴാണ് മിഥുൻ ആ നാടുവിട്ടുപോയെന്നും ജോലി പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റ 어വിടെയോ പോയെന്നും അവൾ അറിയുന്നത്.)
കറുത്ത വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം...
(ഒരു തിരക്കേറിയ തുണിക്കട. പലതരം വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്യാഷ് കൗണ്ടറിന് സമീപം നിൽക്കുന്ന മിഥുനെ രേവതി യാദൃശ്ചികമായി കാണുന്നു.)
രേവതി: (അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്) മിഥുൻ... ഇവിടെയോ? നിന്നെ ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.
മിഥുൻ: (അദ്ഭുതത്തോടെ) രേവതിയോ? ഇവിടെയോ... പിന്നെ, പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങി. ഭാര്യക്ക് ചില ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഡ്രെസ്സെടുക്കാൻ വന്നതാണ്.
രേവതി: (കൗതുകത്തോടെയും ചെറിയ അമ്പരപ്പോടെയും) ഓ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ? പിന്നെയെവിടെ നിൻ്റെ ആൾ?
മിഥുൻ: അകത്തുണ്ട്, ഡ്രെസ്സ് നോക്കുന്നു. പിന്നെ... നിൻ്റെ വിശേഷങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ?
രേവതി: (പെട്ടെന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി) എൻ്റെ കല്യാണം... അതുണ്ടായില്ല.
മിഥുൻ: എന്തേ, എന്തുപറ്റി?
രേവതി: ജാതകത്തിലെ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ... പിന്നെ ചോദിച്ചു വരുന്നവർക്ക് വലിയ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും. ആരും ഒത്തുപോന്നില്ല.
(അപ്പോഴേക്കും ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞു കയ്യിൽ വലിയ കവറുകളുമായി മിഥുൻ്റെ ഭാര്യ അവിടേക്ക് വന്നു.)
ഭാര്യ: (രേവതിയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട്) ചേച്ചി... രേവതിയല്ലേ ഇത്?
രേവതി: (ആശ്ചര്യത്തോടെ) അതെ, പക്ഷേ... നമ്മൾ തമ്മിൽ മുൻപ് പരിചയമില്ലല്ലോ? പിന്നെങ്ങനെ?
ഭാര്യ: (പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) ചേട്ടൻ എന്നോട് കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... അന്നത്തെ ആ പഴയ കാര്യങ്ങളും. നിന്നെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. (കുറച്ചുകൂടി അടുത്തു വന്ന്) ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു നല്ല മനുഷ്യനെ കൂടെക്കൂട്ടാൻ കഴിയാത്തത് നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യക്കേട് തന്നെയായിപ്പോയി ചേച്ചി. മിസ്സ് ചെയ്തത് വലിയൊരു മനുഷ്യനെയാണ്.
മിഥുൻ: (സ്നേഹത്തോടെ ഭാര്യയുടെ തോളിൽ തട്ടി) വരൂ, സമയം വൈകുന്നു. നമുക്ക് പോകാം.
(അവർ രണ്ടുപേരും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കടയിലെ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നുപോയി. പിറകിൽ, കടയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, താൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വലിച്ചെറിഞ്ഞ സ്നേഹത്തിൻ്റെ ആഴം ഓർത്ത് മിഥുൻ്റെ കാൽപ്പാടുകളിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണീരടക്കാൻ പാടുപെടുന്ന രേവതി മാത്രം ബാക്കിയായി.)