തിരിച്ചുവരവിന്റെ രാത്രി
ആ രാത്രി കടലിന് അസാധാരണമായ ശബ്ദമായിരുന്നു.
തിരമാലകൾ കരയിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി പിന്നോട്ട് മടങ്ങുമ്പോൾ, അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന നുര പോലെ എന്റെ ഓർമ്മകളും മനസ്സിൽ പിരിഞ്ഞുപോയി.
അടുത്ത ദിവസം എന്റെ ഇരുപതാം പിറന്നാൾ.
വീട്ടിൽ അമ്മ കേക്ക് ഓർഡർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അച്ഛൻ രാവിലെ തന്നെ എന്നെ കൂട്ടി പഴയ പള്ളിയിലേക്ക് പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ആ പിറന്നാൾ ആഘോഷിക്കാൻ ഞാൻ ഉണ്ടാകുമോ എന്നതായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിലെ ചോദ്യം.
എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ദിവസം.
എനിക്ക് മാത്രം അത് ഒരു അവസാന തീയതിപോലെ തോന്നി.
---
രാവിലെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമാണ് എന്നെ ഉണർത്തിയത്.
"അനൂ... എഴുന്നേൽക്ക്. ഇന്നെന്താ ഇത്ര നേരം ഉറക്കം?"
ഞാൻ പുതപ്പ് മാറ്റി.
അമ്മ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ പൊതിയുമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
"പിറന്നാൾ സമ്മാനം."
ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"ഇത്ര നേരത്തെ?"
"നിന്റെ അച്ഛൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തുറന്നുനോക്കണം."
പൊതി തുറന്നപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ വെള്ളി ചെയിൻ.
അതിന്റെ അറ്റത്ത് ഒരു നക്ഷത്രം.
"അമ്മേ..."
"ഇഷ്ടമായോ?"
ഞാൻ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അവൾ എന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
ആ നിമിഷം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി—
എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ ഈ വീട്ടിലുണ്ട്.
പക്ഷേ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ അവരോട് പറയാൻ പോകുന്നത് അവരുടെ ജീവിതം തകർക്കുന്ന ഒരു സത്യമായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
---
എന്റെ ഫോൺ എനിക്ക് പതിനെട്ടാം പിറന്നാളിനാണ് കിട്ടിയത്.
അതായിരുന്നു എന്റെ ലോകത്തിലേക്കുള്ള പുതിയ വാതിൽ.
പഠനം.
സുഹൃത്തുക്കൾ.
പുതിയ ആളുകൾ.
പുതിയ ശബ്ദങ്ങൾ.
അവിടെവെച്ചാണ് "അർജുൻ" എന്ന പേരും എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്.
ആദ്യം ഒരു തെറ്റായ മെസേജ്.
പിന്നെ ക്ഷമാപണം.
അതിനുശേഷം ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങൾ.
അവൻ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ സംസാരിച്ചിരുന്നു.
എന്റെ വിഷമങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതുപോലെ പെരുമാറി.
ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് അത്രയും ശ്രദ്ധ തന്നെ സ്നേഹമായി തോന്നാൻ അധികസമയം വേണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കിലും ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു.
പിന്നീട് അവൻ പറഞ്ഞു:
"നിന്നെ നേരിൽ കാണണം."
ഞാൻ ഭയന്നു.
പക്ഷേ സ്നേഹം പലപ്പോഴും ഭയത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കും.
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ വീട്ടിൽ പറയാതെ അവനെ കാണാൻ പോയി.
---
ആ ദിവസം മഴയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ കാറുമായി കാത്തുനിന്നു.
"നമ്മൾ കുറച്ചു ദൂരം പോകാം."
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"എവിടേക്ക്?"
"നിനക്കിഷ്ടപ്പെടുന്നൊരു സ്ഥലത്തേക്ക്."
ഞാൻ കാറിൽ കയറി.
അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റായിരിക്കുമെന്ന് അന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
നഗരം പിന്നിലായി.
റോഡുകൾ പരിചയമില്ലാത്തതായി.
അവൻ ഒരു കടയുടെ മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തി.
"കുറച്ചു നേരം."
ഞാൻ കാത്തിരുന്നു.
അവൻ തിരികെ വന്നപ്പോൾ കൈയിൽ ഒരു ജ്യൂസ്.
"ഇത് കുടിക്കൂ."
ഞാൻ കുടിച്ചു.
അതിനുശേഷം ഓർമ്മകൾ തകർന്ന കണ്ണാടിപോലെ.
ചില ശബ്ദങ്ങൾ.
ചില മുഖങ്ങൾ.
ഭയത്തിന്റെ ഒരു മങ്ങിയ നിഴൽ.
പിന്നെ ഇരുട്ട്.
---
കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മുറിയിലായിരുന്നു.
എങ്ങനെ വീട്ടിലെത്തി എന്നറിയില്ല.
ഫോൺ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ.
അർജുന്റെ നമ്പർ ഓഫ്.
ഞാൻ വിളിച്ചു.
വീണ്ടും.
വീണ്ടും.
ഒരിക്കൽ പോലും ഫോൺ എടുത്തില്ല.
അടുത്ത ദിവസം ആ നമ്പർ നിലവിലില്ലായിരുന്നു.
അവൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സോഷ്യൽ മീഡിയ അക്കൗണ്ടും അപ്രത്യക്ഷമായി.
അപ്പോൾ മാത്രമാണ് സത്യം എന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി നിന്നത്.
ഞാൻ അവനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല.
അവൻ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു കള്ളത്തെ സ്നേഹിക്കുകയായിരുന്നു.
---
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വെറുത്തു.
അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അച്ഛൻ "എന്താ മോളെ?" എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
എനിക്ക് തോന്നി—
എല്ലാം ഞാൻ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു.
എന്റെ തെറ്റിന്റെ ശിക്ഷ എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കും കിട്ടും.
നാളെ നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ?
ബന്ധുക്കൾ അറിഞ്ഞാൽ?
അവരുടെ തല താഴും.
എന്നെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് ലജ്ജ തോന്നും.
അങ്ങനെയായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സ് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.
---
പിറന്നാൾ രാത്രിയിൽ വീട്ടിലെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയ ശേഷം ഞാൻ കടൽത്തീരത്തേക്ക് നടന്നു.
കയ്യിൽ അമ്മ തന്ന നക്ഷത്രമാല.
കടലിനരികിൽ ഇരുന്നു.
ഫോണിൽ അച്ഛന്റെ ഒരു പഴയ വോയ്സ് മെസേജ് തുറന്നു.
"മോളെ, എവിടെയായാലും സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കണം. ജീവിതത്തിൽ എന്ത് പ്രശ്നം വന്നാലും ആദ്യം വീട്ടിലേക്ക് വരണം."
ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ തകർന്നുപോയി.
എന്റെ കണ്ണുനീർ നിർത്താനായില്ല.
ഞാൻ നക്ഷത്രമാല കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
"മോളേ..."
ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അടുത്തുള്ള ചായക്കടയിലെ വയോധികനായിരുന്നു.
"ഇത്ര രാത്രി ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കരുത്."
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അയാൾ കുറച്ചുനേരം അകലെ നിന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
"കരയണം എങ്കിൽ കരഞ്ഞോളൂ. പക്ഷേ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകണം."
ആ വാക്ക് എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിച്ചു.
ഞാൻ ആദ്യമായി ചിന്തിച്ചു—
എനിക്ക് സംഭവിച്ചത് എന്റെ തെറ്റാണോ?
ഞാൻ വിശ്വസിച്ചതിന്?
സ്നേഹിച്ചതിന്?
വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതിന്?
അല്ല.
അവൻ ചെയ്തതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം എന്റേതല്ല.
ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് ആ രാത്രി മുഴുവൻ വേണ്ടിവന്നു.
---
ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
അമ്മ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
എന്റെ മുഖം കണ്ടതും എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അത്ര മാത്രം.
അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ച് ഞാൻ കരഞ്ഞു.
എല്ലാം പറഞ്ഞു.
ഒന്നും മറച്ചില്ല.
അച്ഛൻ ഏറെ നേരം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ എന്റെ അരികിൽ വന്ന് ഇരുന്നു.
"മോളെ..."
ഞാൻ തല ഉയർത്തി.
"നീ ഞങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചിട്ടില്ല."
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"പിന്നെ?"
"നിന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ച് വഞ്ചിച്ചത് മറ്റൊരാളാണ്."
അച്ഛന്റെ കൈ എന്റെ തലയിൽ.
"അത് കൊണ്ട് നിന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല."
---
അടുത്ത ദിവസം ഞങ്ങൾ പോലീസിൽ പരാതി നൽകി.
ആദ്യം എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി ശക്തയായി.
അവനെ കണ്ടെത്താനുള്ള അന്വേഷണം തുടങ്ങി.
അവന്റെ ഫോൺ നമ്പർ.
കാറിന്റെ വിവരങ്ങൾ.
അക്കൗണ്ടുകൾ.
അവൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വ്യാജ പേരുകൾ.
എല്ലാം പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി.
എന്നെപ്പോലെ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെയും അവൻ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നതായി പിന്നീട് കണ്ടെത്തി.
അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്—
ഞാൻ തോറ്റിട്ടില്ല.
ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടതാണ്.
---
ഇന്ന് ആ സംഭവത്തിന് രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞു.
എന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഇപ്പോഴും അമ്മ തന്ന ആ ചെറിയ നക്ഷത്രമാലയുണ്ട്.
അത് നോക്കുമ്പോൾ ആ രാത്രി ഓർമ്മ വരും.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ ഓർമ്മ എന്നെ തകർക്കുന്നില്ല.
എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒറ്റ കാര്യം മാത്രം.
ഒരു മോശം മനുഷ്യൻ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു മോശം അധ്യായം എഴുതിയെന്ന് കൊണ്ട് ആ പുസ്തകം മുഴുവൻ മോശമാകില്ല.
എന്റെ ഇരുപതാം പിറന്നാൾ ഞാൻ കരുതിയതുപോലെ എന്റെ അവസാന രാത്രിയായില്ല.
അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു.
അന്ന് കടൽ എന്നെ വിളിച്ചില്ല.
വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയാണ് എന്നെ തിരികെ വിളിച്ചത്.
ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത്...
അമ്മയുടെ തുറന്ന വാതിലും,
അച്ഛന്റെ കാത്തിരിപ്പും,
ഇനിയും ജീവിക്കാനുള്ള എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതവും ഉണ്ടായിരുന്നു.