“ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വരുന്നത് കൂടെ ജീവിക്കാനല്ല…
നമ്മൾ ആരായിരുന്നു എന്ന് ഒരിക്കൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ്.”
1
രാത്രി 1:17.
നഗരം മുഴുവൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ആശുപത്രിയുടെ അഞ്ചാം നിലയിലെ ജനലിൽ പതിക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ കണ്ടാൽ പുറത്ത് മഴയാണെന്ന് തോന്നുമായിരുന്നു.
അത് മഴയല്ലായിരുന്നു.
ആശുപത്രിയിലെ എയർ കണ്ടീഷനറിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളമായിരുന്നു.
അവിടെ, ജനലിനരികിൽ ഇരുന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ ഫോണിൽ ഒരു വോയ്സ് നോട്ട് റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
“അഭി…
ഇത് ഒരിക്കലും നിനക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയില്ലായിരിക്കാം.
എങ്കിലും ഞാൻ പറയുകയാണ്…”
അവൾ റെക്കോർഡിംഗ് നിർത്തി.
വീണ്ടും പ്ലേ ചെയ്തു.
പിന്നെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു.
വീണ്ടും റെക്കോർഡ് ചെയ്തു.
അവളുടെ പേര് മീര.
വയസ്സ് ഇരുപത്.
അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് അവൾ ചെയ്തതെന്താണെന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അവൾക്ക് ഒരേയൊരു ഉത്തരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
“ഞാൻ ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചതല്ല…
അവനെ മനസ്സിലാക്കാതെ വിധിച്ചതാണ്.”
---
2
മീരയും അഭിയും പരിചയപ്പെട്ടത് കോളേജിലെ ലൈബ്രറിയിലായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ സംഭാഷണം പോലും പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല.
“ഈ പുസ്തകം വേണോ?”
അഭി ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട.”
“അപ്പോ പിന്നെ എന്തിനാ അരമണിക്കൂറായി പുസ്തകം പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നത്?”
മീര ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങളെന്തിനാ എന്നെ അരമണിക്കൂറായി നോക്കുന്നത്?”
അഭി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പുസ്തകം തിരികെ ഷെൽഫിൽ വെച്ച് അവൻ നടന്നു.
അന്ന് മുതൽ അവരുടെ കഥ തുടങ്ങി.
അത് സിനിമയിലെ പ്രണയമായിരുന്നില്ല.
രാത്രിയൊന്നിന് “ഉറങ്ങിയോ?” എന്ന് ചോദിക്കുന്ന പ്രണയം.
രാവിലെ “ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?” എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന പ്രണയം.
പരീക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പ് നോട്ട്സ് അയച്ചുകൊടുക്കുന്ന പ്രണയം.
വഴക്കിട്ടിട്ട് പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തന്നെ വീണ്ടും സംസാരിക്കുന്ന പ്രണയം.
മീരയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ അഭിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അഭിയുടെ പേടികൾ മീരയ്ക്കും.
ഒരു ദിവസം മീര ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കുമോ?”
അഭി ചിരിച്ചു.
“നമ്മൾ മാറും.”
“എങ്ങനെ?”
“വയസാകും.”
“അത് വേണ്ട.”
“പക്ഷേ…”
“നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് വയസാകരുത്.”
അഭി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“അത് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”
---
3
പക്ഷേ ജീവിതം ഒരിക്കലും രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ തീരുമാനപ്രകാരം മാത്രം മുന്നോട്ട് പോകില്ല.
അഭിയുടെ വീട്ടിൽ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങി.
അച്ഛന്റെ ബിസിനസ് തകർന്നു.
കടങ്ങൾ കൂടി.
പഠനം ഉപേക്ഷിച്ച് ജോലി ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയിലായി.
മീരയ്ക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു.
അഭി അവളോട് പറഞ്ഞത് ഒറ്റവാക്ക് മാത്രം.
“കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ busy ആയിരിക്കും.”
ആ “കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ” മാസങ്ങളായി.
ഫോൺ വിളികൾ കുറഞ്ഞു.
മെസേജുകൾക്ക് മറുപടി വൈകി.
കണ്ടുമുട്ടലുകൾ ഇല്ലാതായി.
മീരയ്ക്ക് തോന്നിയത് അഭിക്ക് തന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കുറഞ്ഞുവെന്നാണ്.
അവൾ ചോദിച്ചു.
“എന്താ പറ്റിയത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“എന്നോട് പറയാൻ പറ്റാത്ത എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എന്ത്?”
അഭി കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഇപ്പോൾ പറയാൻ പറ്റില്ല.”
ആ മറുപടി മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു മതിൽ പണിതു.
---
4
അതിനിടയിലാണ് അവരുടെ കോളേജിൽ പുതിയൊരു വിദ്യാർത്ഥി വന്നത്.
റിഷി.
മീരയോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അഭിയുമായി അകന്നുനിൽക്കുന്ന സമയത്ത് റിഷി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു.
“നിനക്ക് വിഷമമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാം.”
ആ വാക്കുകൾ മീരയ്ക്ക് അന്ന് വളരെ വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു.
അവൾ അഭിയോട് പറയാതെ റിഷിയോട് പല കാര്യങ്ങളും പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം അഭി അത് കണ്ടു.
അവൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
മീരയോട് വഴക്കിട്ടുമില്ല.
അവൻ വെറും പറഞ്ഞു:
“നീ സന്തോഷമായിരിക്കണം.”
മീരയ്ക്ക് അതൊരു വേർപിരിയലിന്റെ വാക്കായി തോന്നി.
“അത്രയേ ഉള്ളോ?”
“എന്ത്?”
“നമ്മൾ?”
അഭി അവളെ നോക്കി.
“നമ്മൾ നല്ലതായിരുന്നു.”
“ആയിരുന്നു?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
അന്ന് മുതൽ അവരുടെ ബന്ധം അവസാനിച്ചു.
---
5
മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
മീരയുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി.
അഭി അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലാതായി.
പക്ഷേ അവന്റെ പേരിലുള്ള ഒരു ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലേക്ക് എല്ലാ മാസവും ഒരു ചെറിയ തുക എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മീര അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
ഒരു ദിവസം അവളുടെ അമ്മ ചോദിച്ചു.
“നിന്റെ കോളേജിലെ ആ അഭി ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
“എനിക്കറിയില്ല.”
“അവൻ നിന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു.”
മീര ഞെട്ടി.
“എപ്പോൾ?”
“നീ വീട്ടിലില്ലാത്തപ്പോൾ.”
“എന്തിനാ വന്നത്?”
അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
---
6
അടുത്ത ദിവസം മീരയ്ക്ക് ഒരു കവർ കിട്ടി.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ആശുപത്രി റിപ്പോർട്ട്.
അഭിയുടെ അച്ഛന് ഗുരുതരമായ അസുഖം.
കുടുംബം കടത്തിൽ.
വീട്ടിൽ ചികിത്സയ്ക്കായി പണം ഇല്ല.
അതിനൊപ്പം ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
മീരയുടെ കോളേജ് ഫീസ് അടച്ച രസീത്.
പണം അടച്ചത്:
A. Abhilash.
അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
“ഇത് എന്താണ്?”
അമ്മ പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ പഠനം നിർത്താതിരിക്കാനാണ് അവൻ നിന്റെ അച്ഛനോട് പറയാതെ പണം കണ്ടെത്തിയത്.”
മീര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“നിനക്കറിയാമോ… അവൻ സ്വന്തം പഠനം പോലും നിർത്തിയിരുന്നു.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എന്തിന്?”
“നിന്നോട് പറയരുതെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.”
---
7
മീര ഉടൻ അഭിയെ അന്വേഷിച്ചു.
പക്ഷേ അവൻ നഗരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൻ ജോലി തേടി മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തേക്ക് പോയിരുന്നു.
മീര പലതവണ വിളിച്ചു.
ഫോൺ ഓഫ്.
അവൾ ഒരു മെസേജ് അയച്ചു.
“അഭി, എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം.”
മറുപടി വന്നില്ല.
മൂന്ന് ദിവസം.
നാല് ദിവസം.
ഒരാഴ്ച.
പിന്നെ ഒരു ദിവസം ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് ഫോൺ വന്നു.
“നിങ്ങൾ മീരയാണോ?”
“അതെ.”
“അഭിയുടെ സുഹൃത്താണ്.”
“അവന് എന്ത് സംഭവിച്ചു?”
അപ്പുറത്ത് കുറച്ചു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
“അവൻ ആശുപത്രിയിലാണ്.”
മീരയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴെ വീണു.
---
8
അവൾ ആശുപത്രിയിലെത്തി.
അഭി കിടക്കയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ചിരിയില്ല.
പക്ഷേ കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ മീരയെ കണ്ടു.
അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“നീ വന്നോ?”
മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“എന്തിനാ എന്നോട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്?”
അഭി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നീ സന്തോഷമായിരുന്നല്ലോ.”
“അത് നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
“നീ റിഷിയോടൊപ്പം ആയിരുന്നല്ലോ.”
മീര കണ്ണീരോടെ തലകുലുക്കി.
“റിഷി എന്റെ സുഹൃത്ത് മാത്രമായിരുന്നു.”
അഭി അവളെ നോക്കി.
“എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
“പിന്നെ?”
“നിന്നെ സംശയിക്കാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലായിരുന്നു.”
മീര അവന്റെ കൈ കൂടുതൽ മുറുക്കി.
“എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.”
അഭി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നീ എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.”
അവൾ കരഞ്ഞു.
“പിന്നെ?”
“നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് നമ്മളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്.”
---
9
അഭി സുഖം പ്രാപിച്ചു.
പക്ഷേ അവൻ പഴയ അഭിയായിരുന്നില്ല.
മീരയും പഴയ മീരയായിരുന്നില്ല.
അവർ വീണ്ടും പ്രണയത്തിലായില്ല.
കാരണം ചില ബന്ധങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല.
പക്ഷേ അവർ തമ്മിൽ ഒരു പുതിയ ബന്ധം ഉണ്ടായി.
മനസ്സിലാക്കലിന്റെ ബന്ധം.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മീര ഒരു പുസ്തകം എഴുതി.
പുസ്തകത്തിന്റെ പേര്:
“അയക്കാതെ പോയ വോയ്സ് നോട്ട്”
അവസാന പേജിൽ അവൾ എഴുതി:
«“പ്രണയം ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കുന്നതല്ല.
അവൻ പറയാതെ വച്ചിരിക്കുന്ന വേദന പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്.
ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവന്റെ മൗനത്തിന് അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നതിന് മുമ്പ്…
അവനോട് ഒരിക്കൽ ചോദിക്കുക.
‘നിനക്ക് സുഖമാണോ?’ എന്ന്.”»
പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ദിവസം മീര അഭിക്ക് ഒരു വോയ്സ് നോട്ട് അയച്ചു.
**“അഭി…
ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ നീ ചിരിക്കുമായിരിക്കും.
നമ്മൾ ഒരുമിച്ചില്ലെങ്കിലും…
നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായമാണ്.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഞാൻ പഠിച്ചു.
പ്രണയം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വലിയ വേദനയല്ല.
പ്രണയിച്ച ഒരാളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു അവസരം പോലും കൊടുക്കാതെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വേദന.”**
അവൾ send അമർത്തി.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം മറുപടി വന്നു.
“മീര…”
അവൾ ഫോൺ നോക്കി.
അടുത്ത മെസേജ്:
“ഇത്തവണ വോയ്സ് നോട്ട് delete ചെയ്യരുത്.”
മീര ചിരിച്ചു.
കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും അവൾ ചിരിച്ചു.
കാരണം ചില കഥകൾക്ക് happy ending ആവശ്യമില്ല.
ചില കഥകൾ നമ്മളെ നല്ല മനുഷ്യരാക്കി അവസാനിച്ചാൽ മതി.
---
അവസാന വരികൾ
പ്രണയം മനോഹരമാണ്.
പക്ഷേ പ്രണയത്തേക്കാൾ മനോഹരമായ ഒന്നുണ്ട്—
ഒരാളെ വിധിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവന്റെ കഥ കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സ്.
ഒരാൾ മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ നമ്മളെ വെറുക്കുന്നു എന്ന് കരുതരുത്.
ഒരാൾ അകന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ അവന് നമ്മളെ ആവശ്യമില്ലെന്ന് കരുതരുത്.
ചിലപ്പോൾ…
നമ്മളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ തന്നെയായിരിക്കും
നമ്മളോട് തന്റെ വേദന പറയാൻ ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് സ്നേഹിക്കുന്നവരോട് ഇടയ്ക്കൊന്ന് ചോദിക്കൂ—
“നിനക്ക് സുഖമാണോ?”
ഒരുപക്ഷേ…
ആ ഒരു ചോദ്യം
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിയേക്കാം.