തീരത്തുനിന്നും പർവ്വതനിരകളിലേക്ക്: ത്യാഗത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും പുതിയൊരു ആഖ്യാനം
.
കഥ: പൈൻമരങ്ങളിലെ മിടിപ്പ്
* കഥാപാത്രങ്ങൾ:
* സിദ്ധാർത്ഥ് (സിദ്ധു) – വയനാട്ടിലെ തോട്ടം മേഖലയിൽ ഗവേഷണം നടത്തുന്ന സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞൻ.
* വേദ – വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി പുനരധിവാസ കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഡോക്ടർ.
* സ്ഥലം: വയനാടൻ മലനിരകളും കണ്ണൂരിലെ സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ആശുപത്രിയും.
* സന്ദർഭം: കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം സിദ്ധാർത്ഥിന് പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ശ്വാസംമുട്ടലും തുടർന്നുണ്ടാകുന്ന ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും.
വയനാടൻ കുന്നിൻചെരുവിലെ പൈൻകാടുകൾക്ക് നടുവിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് സിദ്ധാർത്ഥിന് കനത്ത നെഞ്ചുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടത്. മുഖത്തെ വിളർച്ച കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന വേദയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.
"സിദ്ധൂ, നിനക്ക് വീണ്ടും ബുദ്ധിമുട്ട് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് ഉടൻ തന്നെ ടൗണിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം," വേദ ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു.
"ഏയ്, ഇതൊന്നുമായിരിക്കില്ല വേദാ... ഈ തണുപ്പടിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്നതാണ്," അവൻ വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ, വേദ വിട്ടില്ല. അവളുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൻ നഗരത്തിലെ വലിയ ആശുപത്രിയിൽ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയനായി. പരിശോധനാ ഫലങ്ങൾ പുറത്തുവന്ന ദിവസം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ലോകം തന്നെ മാറിമറിഞ്ഞു. അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം പൂർണ്ണമായും നിലയ്ക്കാറായിരിക്കുന്നു. എത്രയും വേഗം അനുയോജ്യമായ ഒരു ഹൃദയം മാറ്റിവെച്ചില്ലെങ്കിൽ ഏതാനും ആഴ്ചകൾ മാത്രമാണ് അവന് ആയുസ്സ്.
തന്റെ ദുരന്തം വേദയുടെ ജീവിതത്തെ തകർക്കരുത് എന്ന് കരുതി അവൻ അവളിൽ നിന്ന് അകലാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഫോൺ കോളുകൾ ഒഴിവാക്കി. നേരിട്ട് കാണാൻ വന്നപ്പോൾ ക്രൂരമായി പെരുമാറി.
"നീ എന്തിനാ എന്നെ വീണ്ടും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്? നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ? എന്നെ ഇനി ശല്യം ചെയ്യരുത്," അവൻ അവളോട് കയർത്തു.
വേദനയോടെ കണ്ണീർ വാർത്ത് വേദ അവിടെനിന്ന് മടങ്ങി.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. രോഗം മൂർച്ഛിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് മരണത്തോട് മല്ലടിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ പ്രതീക്ഷയറ്റ നിലയിൽ കഴിയുമ്പോൾ, ഡോക്ടർമാർ അവനിലേക്ക് ആ സന്തോഷവാർത്തയുമായി എത്തി—"സിദ്ധാർത്ഥ്, സമാനമായ ബ്ലഡ് ഗ്രൂപ്പുള്ള, അനുയോജ്യമായ ഒരു ദാതാവിനെ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. എത്രയും വേഗം ഓപ്പറേഷൻ നടത്താം!"
ശസ്ത്രക്രിയ വിജയകരമായി പൂർത്തിയായി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം, പുതിയൊരു ജീവന്റെ തടിപ്പോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ണ് തുറന്നു. സുഖം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ അവൻ ആദ്യമായി തിരഞ്ഞത് വേദയെയായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു. തന്നെക്കാൾ സ്വന്തം ജീവിതം നോക്കി അവൾ പോയിക്കാണും എന്നോർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു സങ്കടവും അതോടൊപ്പം ദേഷ്യവും തോന്നി.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ്ജ് ആകുന്ന ദിവസം, ചീഫ് സർജൻ അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കവറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
"സിദ്ധാർത്ഥ്, നിനക്ക് ഹൃദയം ദാനം ചെയ്തത് ആരാണെന്ന് അറിയേണ്ടേ? ഈ കത്ത് നിനക്കുള്ളതാണ്..." ഡോക്ടർ ആ കത്ത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ആ കത്ത് തുറന്നു വായിച്ചു:
> "എന്റെ സിദ്ധൂ...
> ഇപ്പോൾ നിന്റെ നെഞ്ചിൽ തുടിക്കുന്നത് എന്റെ ഹൃദയമാണ്. നിന്നെ തനിച്ചാക്കി എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ രോഗത്തെക്കുറിച്ചും എന്റെ ജീവന്റെ ആയുസ്സിനെക്കുറിച്ചും നിനക്കറിയില്ലായിരുന്നുവല്ലോ. ഞാൻ പോയാലും എന്റെ ഹൃദയം നിന്നിലൂടെ ജീവിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
> ഇനി നീ കരയരുത്. നീ ശ്വസിക്കുന്ന ഓരോ ശ്വാസത്തിലും, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഓരോ മിടിപ്പിലും ഞാനുണ്ട്. നമ്മൾ വേർപിരിഞ്ഞിട്ടില്ല, ഒന്നായി മാറി കഴിഞ്ഞു. അവസാന ശ്വാസം വരെ നീ നന്നായി ജീവിക്കണം... എനിക്ക് വേണ്ടി.
> സ്നേഹത്തോടെ, നിന്റെ വേദ."
>
കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകിയ ആ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ആ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു സംഗീതം പോലെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റിൽ അലയുന്ന പൈൻമരങ്ങളുടെ ശബ്ദം പോലെ, അവളെന്നും അവന്റെ ജീവന്റെ താളമായി അതിനുള്ളിൽ തങ്ങിനിൽക്കും.