മൂന്നുവർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, കടൽത്തീരത്തെ ആ പഴയ അൽത്തറയിൽ ഞങ്ങൾ നിത്യവും കണ്ടുമുട്ടുമായിരുന്നു. ദൈവഭക്തി കൊണ്ടൊന്നുമായിരുന്നില്ല ഞാൻ അവിടെ പോയിരുന്നത്, അനാമികയെ ഒരുനോക്ക് കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു. കടലിരമ്പത്തെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കുന്ന പ്രണയമായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ. അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ മറക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നിപ്പോൾ, ചിറകറ്റ പക്ഷിയെപ്പോലെ ഞാൻ ആ തണൽമരച്ചുവട്ടിൽ തനിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
പഴയ ഓർമ്മകളുടെ കടലാഴങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആ കരം എന്റെ തോളിൽ പതിഞ്ഞത്.
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അനാമിക!
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയിരുന്നു. രണ്ടുനാൾ കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ വിവാഹമാണ്. മറ്റൊരാളുടെ വധുവായി അവൾ പന്തലിലേക്ക് കയറാൻ പോവുകയാണ്. ഓർക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തവിധം എന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു.
"എന്താ ഹരീ... ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?" അവൾ തടസ്സപ്പെട്ട ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
എനിക്ക് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു.
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിലയുറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു: "നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകാം ഹരീ... നീയവകാശപ്പെടാത്ത ഒരു ജീവിതം എനിക്ക് വേണ്ട. നിന്റെ കൂടെ ജീവിച്ചാൽ മാത്രം മതി."
ഞാൻ അല്പം പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു: "അനു... നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? വീട്ടിൽ കല്യാണപ്പന്തൽ ഉയർന്നു കഴിഞ്ഞു. ബന്ധുക്കളെല്ലാം എത്തിത്തുടങ്ങി കാണും. ഈ അവസാന നിമിഷത്തിൽ നീ ഇറങ്ങി വന്നാൽ അവരുടെ അവസ്ഥ എന്താകും?"
"ഞാൻ വീട്ടിൽ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞതല്ലേ നമ്മളെക്കുറിച്ച്? എന്നിട്ടും എന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് വില കൽപ്പിക്കാതെയാണ് അവർ ഈ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചത്. എനിക്ക് അവരെക്കാൾ വലുത് നീയാണ്! പ്ലീസ്..." അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
പിന്നീട് ഒന്നും ചിന്തിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് സമീപത്തെ അമ്പലനടയിലേക്ക് നടന്നു. നീയമത്തിന്റെയോ സമൂഹത്തിന്റെയോ മുൻപിലല്ല, പ്രപഞ്ചസാക്ഷിയായി ആ തിരുനടയിൽ വെച്ച് ഞങ്ങൾ രണ്ടു തുളസിമാലകൾ പരസ്പരം ചാർത്തി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ ഞങ്ങൾ കോഴിക്കോട്ടേക്ക് ട്രെയിൻ കയറി. വൈകി എത്തിയതുകൊണ്ട് വഴിയിൽ വെച്ച് നേരം ഒരുപാട് വൈകി. നഗരത്തിലെത്തി വിശപ്പടക്കാൻ ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ കയറിയപ്പോഴാണ് എന്റെ ഫോൺ അടിച്ചത്. അമ്മയായിരുന്നു.
ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചതും അമ്മ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു: "മകനേ... നീ അവളെയും കൂട്ടി ഉടനെ ഇങ്ങോട്ട് തിരിക്ക്. അനാമികയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും മെഡിക്കൽ കോളേജ് ആശുപത്രിയിലാണ്... ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തിയിട്ട് സംസാരിക്കാം. അവളോട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയണ്ട!"
ഞാൻ ഫോൺ വെച്ച് അനാമികയെ നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും ഒന്നും അറിയാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. "അമ്മയാ വിളിച്ചത്... നമുക്ക് അടുത്ത ബസ്സിൽ തന്നെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങണം." ഞാൻ പറഞ്ഞു.
രാത്രിയോടെ ഞങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി. വീടിന് മുന്നിൽ ആൾക്കൂട്ടം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. അച്ഛൻ ഓടിവന്ന് ഞങ്ങളെ കാറിൽ കയറ്റി: "വാ മക്കളെ, നമുക്ക് ഉടൻ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകാം."
ആശുപത്രി ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ അവളുടെ ബന്ധുക്കളെല്ലാം കണ്ണീരോടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ ഞങ്ങളുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: "പേടിക്കേണ്ട കുട്ടികളേ... നിങ്ങൾ പോയതറിഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും വിഷം കഴിക്കാൻ നോക്കിയതാണ്. ഇപ്പോൾ അപകട നില തരണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വാർഡിലേക്ക് മാറ്റും."
അതുകേട്ടതും അനാമിക നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ വാതിലിനു മുന്നിൽ തളർന്നുവീണു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പതിച്ചു. ആ കണ്ണീരിനും ആ മാതാപിതാക്കളുടെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്കും ഉത്തരവാദി ഞാൻ മാത്രമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരു തീയായി എന്റെ ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ചിന്താവിഷയം:
പ്രണയം മനസ്സിനെ കീഴടക്കുമ്പോൾ, വികാരഭരിതരായി അടിയന്തിര തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിന് മുൻപ് നമ്മെ വിശ്വസിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെക്കൂടി ഓർക്കുക.
മക്കളുടെ സ്നേഹം ആത്മാർത്ഥമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, അവരുടെ അപേക്ഷിച്ച് പറയുന്ന ഇഷ്ടങ്ങളെ കേൾക്കാനും പിന്തുണയ്ക്കാനും മാതാപിതാക്കളും തയ്യാറാകേണ്ടതുണ്ട്.
പ്രതിസന്ധികളിൽ ഒളിച്ചോടുക എന്നതിനേക്കാൾ, പരസ്പര ധാരണയോടെ കാര്യങ്ങൾ നേരിടുകയാണ് പ്രണയത്തിൽ പ്രധാനം.