മഴ ബാക്കി വെച്ച മൗനം
വരണ്ട വെയിലിൽ തേയിലക്കാടുകളുടെ മുകളിലൂടെ മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ഒരു ധനുമാസ പുലരിയിലാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി മീനാക്ഷിയെ കാണുന്നത്. തോട്ടം ലയങ്ങളുടെ മുറ്റത്തുള്ള വലിയ വായനശാലയുടെ പടികളിൽ ഇരുന്നു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്ന അവൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു പ്രത്യേക വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിൻപുറത്തെ അല്പം കുസൃതിയുള്ള, എന്നാൽ എപ്പോഴും സങ്കോചത്തോടെ മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലൊരു ചെക്കന് അവളെ സമീപിക്കുക അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. കൈയിലിരുന്ന പഴയ സൈക്കിളിന്റെ ബെൽ അമർത്തി അറിയാതെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയാണ് ഞാൻ അവളുടെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചത്. ചുവന്നു തുടുത്ത കവിളുകളും അല്പം അമ്പരപ്പോടെയുള്ള ആ വലിയ കണ്ണുകളും എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം പെയ്ത കനത്ത മഴയിൽ, തേയിലക്കാടുകൾക്കിടയിലെ ഇടവഴിയിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഒരു കുടക്കീഴിൽ ഒന്നിച്ച് നടന്നു. ആ ചെറിയ യാത്രയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം തളിർത്തത്. സ്കൂൾ വിട്ടാലുള്ള ആ സായാഹ്ന നടത്തങ്ങൾ പിന്നീട് ഞങ്ങളുടെ പതിവായി മാറി. അടുത്തുള്ള നദീതീരത്തെ പാറക്കെട്ടുകളിൽ ഇരുന്ന്, പുഴയിലെ ഒഴുക്കിനെ നോക്കി അവൾ തന്റെ പാട്ടിന്റെ വരികൾ മൂളുമായിരുന്നു. അവളുടെ ആ കണ്ഠത്തിൽ നിന്നൊഴുകിയ സംഗീതം എന്റെ കൗമാരത്തെ പ്രണയത്തിന്റെ അതിമനോഹരമായ വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടു മൂടി. പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച കൊച്ചു കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങളും, ആരോടും പറയാത്ത രഹസ്യങ്ങളും, ഭാവിയിലേക്കുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങളും ആ മലയോരക്കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
കാലം അതിന്റെ വേഗതയിൽ മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞു. ഇരുപതാം വയസ്സിൽ ഉപരിപഠനത്തിനായി അവൾ നഗരത്തിലേക്ക് ചേക്കേറി. യാത്രപറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണിൽ തങ്ങിനിന്ന ഈറൻ, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം എപ്പോഴും ഇതേപടി നിലനിൽക്കുമെന്ന ഉറപ്പാണ് എനിക്ക് നൽകിയത്. ആദ്യമൊക്കെ നീണ്ട കത്തുകൾ വന്നിരുന്നു. എന്റെ നഗരജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും അവളുടെ പഠനത്തെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ താളുകളോളം എഴുതി. എന്നാൽ മാസം തികയുംതോറും ആ കത്തുകളുടെ ദൈർഘ്യം കുറഞ്ഞുവന്നു. പിന്നീട് അത് വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന ചെറിയ സന്ദേശങ്ങൾ മാത്രമായി ചുരുങ്ങി. ഉള്ളിൽ കനലരിയുന്ന വേദനയോടെ ഞാൻ ആ ദൂരം അളന്നു തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവളുടെ മറുപടികളിൽ അന്യതയുടെ തണുപ്പ് പടർന്നിരുന്നു.
ഒടുവിൽ, ഒരു തണുത്ത നവംബർ സന്ധ്യയിൽ തപാലുകാരൻ കൊണ്ടുതന്നത് അവളുടെ കല്യാണക്കുറിക്കൊപ്പമുള്ള ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പായിരുന്നു. "എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം" എന്ന ഒറ്റവരിയിൽ അവളുടെ ഭാവി കുറിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. നെഞ്ചുപിളരുന്ന വേദനയോടെയാണ് ഞാൻ ആ നിമിഷങ്ങളെ അതിജീവിച്ചത്. അവളില്ലാത്ത ലോകം എനിക്ക് ശൂന്യമായി തോന്നി.
കല്യാണമണ്ഡപത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത രീതിയിൽ ഞാൻ മാറിനിന്നു. പട്ടുസാരിയിൽ, പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തിൽ മുങ്ങി സുന്ദരിയായി നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയെ ഞാൻ നോക്കിക്കണ്ടു. ആ കണ്ണുകളിലെ പഴയ നിഷ്കളങ്കത ഇപ്പോഴും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നില്ല. ഒരു നിമിഷം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന്, ആ കൈകൾ പിടിച്ച് പഴയ ഓർമ്മകൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് വെമ്പി.
പക്ഷേ, ഞാൻ അനങ്ങിയില്ല. സ്നേഹിക്കുക എന്നാൽ സ്വന്തമാക്കുക മാത്രമല്ല, അവരുടെ സന്തോഷത്തിൽ മാറിനിൽക്കുക കൂടിയാണെന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കണ്ണുനിറഞ്ഞു കാഴ്ച മങ്ങുമ്പോഴും, ഉള്ളിലെ വേദന അടക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പടികൾ ഇറങ്ങി. പെയ്യാൻ മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന കാർമേഘങ്ങളെ നോക്കി, മനസ്സിനോട് മാത്രം ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു: "വിട... എന്റെ മീനാക്ഷി, നിനക്ക് നല്ലത് മാത്രം വരട്ടെ."