ചെന്നൈയിലെ സായാഹ്ന വെയിലിന് പ്രത്യേക ഒരു മനോഹാരിതയുണ്ടായിരുന്നു. കോയമ്പത്തൂരിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു സ്ഥാപനത്തിൽ ബി.എസ്.സി കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് പ്രവേശനത്തിന് എത്തിയതായിരുന്നു റയാൻ. പഠിച്ച് നല്ലൊരു ജോലി നേടുക, കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയ ഉമ്മയെ നന്നായി നോക്കുക—ഇത് മാത്രമായിരുന്നു അവൻ്റെ ലക്ഷ്യം.
എന്നാൽ അന്ന് അഡ്മിഷൻ വരിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടു. മാറുന്ന കാലത്തിന്റെ ആർഭാടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വളരെ ലളിതമായ വസ്ത്രധാരണത്തിൽ, സ്വതസിദ്ധമായ പവിത്രതയോടെ നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. ആദ്യ നോട്ടത്തിൽത്തന്നെ അവൻ്റെ മനസ്സ് ഒന്നാടിയെങ്കിലും, സ്വന്തം ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കരുത് എന്ന തീരുമാനത്തിൽ അവൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മട്ടിൽ നടന്നുപോയി.
ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയ ദിവസം. കുട്ടികൾ കുറവായതിനാൽ അല്പം ലജ്ജയോടെയാണ് റയാൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താൻ മുന്നോട്ട് വന്നത്. അപ്പോഴാണ് വാതിലിൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടത്—അതേ പെൺകുട്ടി! അവളുടെ പേര് തസ്നി എന്നായിരുന്നു. കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ളവർ ആ ക്ലാസ്സിൽ അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നതിനാൽ, വേഗത്തിൽത്തന്നെ അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായി മാറി.
തസ്നിയും ജീവിതത്തെ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ കാണുന്ന കൂട്ടത്തിലായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ കാക്കാനും പഠിച്ച് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനും ആഗ്രഹിച്ച അവൾക്ക് പ്രണയത്തോട് വലിയ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ഇതറിഞ്ഞ റയാൻ, തനിക്ക് അവളോട് തോന്നിയ ആദ്യ അനുരാഗം മനസ്സിൽത്തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടി.
മൂന്ന് വർഷം അവർ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചു. പരസ്പരം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ 90% മുകളപ്പൊയിന്റ് വാങ്ങി രണ്ടുപേരും കോളേജ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കി.
പഠിച്ചിറങ്ങി അധികം വൈകാതെ റയാന് ബെംഗളൂരുവിൽ ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ഡെവലപ്പറായി ജോലി ലഭിച്ചു. എന്നാൽ തസ്നിക്ക് ജോലി ലഭിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്റെ സന്തോഷം പങ്കുവെച്ചാൽ അവൾക്ക് വിഷമമാകുമോ എന്ന് കരുതി റയാൻ ആ വിവരം അവളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ചു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കമ്പനിയുടെ ഒരു പ്രോജക്റ്റുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് റയാൻ ഹൈദരാബാദിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവിടുത്തെ ഒരു കോൺഫറൻസ് ഹാളിൽ വെച്ച് അവൻ തസ്നിയെ വീണ്ടും കണ്ടു! അവൾക്കും അവിടെ ജോലി ലഭിച്ചിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായിട്ടും, വീണ്ടും നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടും റയാൻ മനസ്സിലെ പ്രണയം പുറത്തെടുത്തില്ല. "പിന്നീടാകാം" എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം തസ്നിയുടെ ഫോൺ കോൾ വന്നു. പ്രോജക്റ്റ് അവസാനിച്ചതിനാൽ അവൾക്ക് ജോലി നഷ്ടമായിരുന്നു. റയാൻ ഒട്ടും മടിച്ചില്ല; താൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന ബെംഗളൂരുവിലെ കമ്പനിയിൽത്തന്നെ അവൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു തസ്തിക സംഘടിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. അങ്ങനെ രണ്ടുപേരും ഒരേ നഗരത്തിൽ, ഒരേ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു വാരാന്ത്യത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും നഗരത്തിലെ വലിയൊരു മാളിൽ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ പോയി. അവിടെവെച്ച് തസ്നി തന്റെ ഹാൻഡ് ബാഗ് റയാനെ ഏൽപ്പിച്ച് റെസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് പോയി. ആ സമയം തസ്നിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കോൾ വന്നു. അടിയന്തരമായിരിക്കും എന്ന് കരുതി റയാൻ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
മറുവശത്തുനിന്നും തസ്നിയുടെ കൂട്ടുകാരി ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി:
"എടി തസ്നി, എന്തായി? നീ അവനോട് കാര്യം പറഞ്ഞോ? കോളേജിൽ വെച്ച് പറയേണ്ട കാര്യമായിരുന്നു. അത് പറഞ്ഞില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അവൻ്റെ കൂടെയുണ്ടാകാൻ വേണ്ടി കിട്ടിയ നല്ലൊരു ജോലിയും കളഞ്ഞ് നീ ബെംഗളൂരുവിൽ അവന്റെ കമ്പനിയിൽത്തന്നെ പോയി ചേർന്നു! ഇന്നെങ്കിലും മാളിൽ വെച്ച് ആ റയാനോട് നിന്റെ മനസ്സിലുള്ള സ്നേഹം തുറന്നു പറ... അവന് ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും സാരമില്ല!"
സംസാരിച്ച് തീർന്നതും അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
റയാൻ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി തന്നെയും ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! പഠനവും ജീവിതവും തകരാതിരിക്കാൻ താൻ മറച്ചുവെച്ച അതേ പ്രണയം, അവളും തനിക്കായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ തസ്നി ഒരു ഗിഫ്റ്റ് ഷോപ്പിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു—റയാനുവേണ്ടി ഒരു പ്രണയസമ്മാനം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. റയാനും തൊട്ടടുത്ത കടയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു സമ്മാനം വാങ്ങി.
അവർ മാളിലെ കഫേയിൽ ഇരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. റയാൻ ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ഇരുന്നു.
"റയാൻ, എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്," തസ്നി വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
"എനിക്കും ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്! ഞാൻ ആദ്യം പറയട്ടേ?" റയാൻ ചോദിച്ചു.
"മ്മ്... പറ," തസ്നി തലയാട്ടി.
"എന്റെ വീട്ടിൽ എനിക്ക് കല്യാണം ആലോചിച്ചു. അടുത്ത മാസം എൻ്റെ വിവാഹമാണ്," റയാൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
തസ്നിയുടെ കണ്ണുകൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. "എന്താ... നീ ഈ പറയുന്നേ? എന്നോട് മുൻപ് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?"
"അത്... പെണ്ണിൻ്റെ പേര് തസ്നി എന്നാണ്. കോഴിക്കോട്ടുകാരിയാ. ഞാൻ അവളോട് ചോദിക്കാൻ നിൽക്കുവാ..." റയാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.
പെട്ടെന്ന് തസ്നിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "കോളേജ് കാലം മുതൽ എന്റെ മനസ്സിൽ നീ മാത്രമാണ് തസ്നി. നിന്നെ എനിക്ക് അത്രയും ഇഷ്ടമാണ്!"
സന്തോഷം സഹിക്കാനാവാതെ തസ്നി പറ്റിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞുപോയി. താൻ പറയാൻ വെമ്പിയ വാക്കുകൾ അവൻ തന്നെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ആഗ്രഹം സഫലമായി.
പഠനവും ലക്ഷ്യങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കി ജീവിതത്തിൽ വിജയിച്ച ശേഷമുള്ള ആ സംഗമം അവരുടെ പ്രണയത്തിന് കൂടുതൽ തിളക്കം നൽകി.
ചില പ്രണയങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്; വാക്കുകളാൽ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും മനസ്സുകൊണ്ട് ചേർന്നുനിൽക്കും. സമയം പാകമാകുമ്പോൾ വിധി അവരെ ജീവിതത്തിൽ വിജയിപ്പിച്ച് ഒന്നിച്ചുചേർക്കും.