കാലം മറന്ന കത്തുകൾ
തീവണ്ടിയുടെ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്ന അവൾ ഒന്നുപോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. സാരിത്തലപ്പ് തോളിലേക്ക് കൃത്യമായി ഇട്ട്, ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വലിയ അധ്യായമാണ് പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചതെന്ന് അവൾ ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.
കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ കോളേജ് കാലം ഒരു മനോഹരമായ സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു. ചുവന്ന ഇഷ്ടികകൾ പാകിയ ഇടനാഴികളും, കാറ്റിൽ ഇലകൾ പൊഴിക്കുന്ന വൻമരങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ ക്യാമ്പസ്സ്. അവിടെവെച്ചാണ് ഞാൻ രാഹുലിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ചിതറിയ മുടിയും, ചുണ്ടിൽ എപ്പോഴുമുള്ള ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയും, പുസ്തകങ്ങളോടും സംഗീതത്തോടുമുള്ള ഭ്രാന്തമായ പ്രണയവുമായിരുന്നു രാഹുൽ. അവന്റെ ചേട്ടൻ അർജുൻ എന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരിക്കൽ അർജുനൊപ്പം അവന്റെ തറവാട്ടു വീട്ടിൽ പോയതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവായത്.
തുളസിത്തറയും തെളിച്ചമുള്ള മുറ്റവുമുള്ള ആ വലിയ വീട്ടിൽ തർക്കങ്ങളും പൊട്ടിച്ചിരികളും നിറഞ്ഞുനിന്നു. ആ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയിലേക്ക് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അലിഞ്ഞുചേർന്നു. രാഹുലിന്റെ ചേച്ചി ഗായത്രി ചേച്ചി ആ വീട്ടിലെ ഒരു വേറിട്ട വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു. ചുളിവുവീണ ഖാദി വസ്ത്രങ്ങളും, കണ്ണടയ്ക്കപ്പുറത്തെ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും, പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശവും അവളെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തയാക്കി. "വസ്ത്രമല്ല, ചിന്തകളാണ് നിവർന്നു നിൽക്കേണ്ടത്" എന്ന് തമാശയായി പറയുന്ന ഗായത്രി ചേച്ചി എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ആദരവായി മാറി.
പിന്നീട് ഗായത്രി ചേച്ചി വീണ്ടും പഠിക്കാൻ കോളേജിൽ എത്തിയതോടെ ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി. പുസ്തകശാലകളിലും, ബീച്ച് റോഡിലെ ചെറിയ തട്ടുകടകളിലും, സായാഹ്നങ്ങളിൽ സമുദ്രതീരത്തും ഞങ്ങൾ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചിരുന്നു. തത്ത്വചിന്തകളും, കവിതകളും, രാഷ്ട്രീയവും ഞങ്ങളുടെ ചർച്ചകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ഒരിക്കൽ നഗരത്തിൽ വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷം നടന്ന് ക്യാമ്പസ് അടച്ചിട്ട ദിവസം. പേടിയോടെ നടന്നുവന്ന എന്നെ കണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു, "നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്?"
കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകം മുറുകെ പിടിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു, "ചുറ്റുമുള്ള ഈ പുകച്ചിലും അശാന്തിയും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ആകെ വീർപ്പുമുട്ടൽ തോന്നി."
അന്ന് ഞങ്ങൾ ആ ساحലിന്റെ തീരത്തുകൂടി ഏറെനേരം നടന്നു. കാഫ്കയെക്കുറിച്ചും, വിവേകാനന്ദന്റെ പ്രസംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ തർക്കിച്ചു. ഒടുവിൽ എന്റെ മണ്ടത്തരങ്ങൾ കേട്ട് ദേഷ്യപ്പെട്ട് പോകാൻ തുടങ്ങിയ അവളെ ഞാൻ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു: "ഇപ്പോൾ ആ വീർപ്പുമുട്ടൽ മാറിയില്ലേ?"
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് ആ മുഖത്ത് പടർന്നിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ പ്രണയത്തിന് അതീതരാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും, ആ നിശബ്ദതകളിൽ എന്തൊക്കെയോ പരസ്പരം കൈമാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കായി പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ കരുതുന്നതും, കോഫി ഹൗസിലെ നീണ്ട ചർച്ചകളും ഞങ്ങളുടെ പതിവായി.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, എന്റെ അനിയത്തിയുടെ കല്യാണ തലേന്ന് അവൾ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തി. നീല നിറമുള്ള പട്ടുസാരിയിൽ അതീവ സുന്ദരിയായി നിന്ന അവൾ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് ഒരു പുസ്തകം തന്നു. ഞാൻ ഏറെ നാളായി വായിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച റിച്ചാർഡ് ബാക്കിന്റെ 'ഇല്യൂഷൻസ്'.
"നന്ദി..." എന്ന് മാത്രമാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അവൾ ആ ആഘോഷത്തിനിടയിൽ ഒരു നക്ഷത്രത്തെപ്പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങി.
പിന്നീടൊരു ദിവസം ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ താൾ മറിച്ചു നോക്കിയപ്പോഴാണ് ആ വരികൾ എന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്:
"ആഗ്രഹിച്ചതൊക്കെയും മായാജാലങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴേക്കും സമയം വൈകിയിരിക്കും..."
എന്റെ നെഞ്ചിലൊരു ഇടിമിന്നൽ വെട്ടി. അത് വെറുമൊരു വരിയായിരുന്നില്ല, അവളുടെ തുറന്നു പറയാത്ത പ്രണയമായിരുന്നു.
അടുത്ത തവണ ഞങ്ങൾ നഗരത്തിലെ പുസ്തകോത്സവത്തിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, കറങ്ങുന്ന ജയന്റ് വീലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു: "നീയെന്താണ് എന്നോട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്?"
നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ പറഞ്ഞു: "മനസ്സിലാക്കേണ്ടവർ വാക്കുകൾക്ക് കാത്തുനിൽക്കാറില്ല..."
ആ നിമിഷം ചുറ്റുമുള്ള കോലാഹലങ്ങൾ നിലച്ചു. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു ലോകം തുറക്കപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ, ജീവിതം എപ്പോഴും നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെയാവില്ലല്ലോ. കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും, സമൂഹത്തിന്റെ അദൃശ്യമായ അതിർവരമ്പുകളും ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വലിയ മതിലുകളായി ഉയർന്നു.
ഒരു മഴയുള്ള സന്ധ്യയിൽ, കടൽത്തീരത്തെ പാറക്കെട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു: "നമുക്ക് മുന്നിൽ രണ്ടു വഴികളുണ്ട്. ഒന്ന്, ലോകത്തെ എതിർത്ത് മുന്നോട്ട് പോവുക. രണ്ട്, നമ്മളെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റുള്ളവർക്കായി പിന്നോട്ട് നടക്കുക."
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ മഴവെള്ളത്തോടൊപ്പം പെയ്തിറങ്ങി. കപ്പലുകൾ ദൂരേക്ക് മറയുന്ന ആ സന്ധ്യയിൽ, പരസ്പരം ഒന്നും പറയാതെ ഞങ്ങൾ വേർപിരിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. സ്നേഹിക്കുക എന്നാൽ സ്വന്തമാക്കുക മാത്രമല്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കടന്നുപോയി...
ഇന്ന് എന്റെ ലൈബ്രറി മുറിയിലെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ തപ്പിയപ്പോൾ ആ മഞ്ഞപ്പറ്റ വീണ പുസ്തകം എന്റെ കൈകളിൽ തടഞ്ഞു. അതിന്റെ ആദ്യ താളിലെ ആ നീല മഷിയെഴുത്ത് ഇപ്പോഴും മായാതെ കിടപ്പുണ്ട്. കാലം എത്ര മാറിയാലും, ചില ഓർമ്മകൾക്കും പ്രണയങ്ങൾക്കും ഒരിക്കലും വയസ്സാവില്ലെന്ന് ആ പുസ്തകത്താളുകൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.