..........തീരത്തുനിന്നും
പർവ്വതനിരകളിലേക്ക്: വിരഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു ആഖ്യാനം
നൽകിയിട്ടുള്ള കവിതയുടെ കാവ്യഭാവവും (സ്നേഹവും പ്രണയനഷ്ടവും) വിരഹവേദനയും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട്, അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ, സ്ഥലം, സന്ദർഭം, ഭാഷാശൈലി എന്നിവ പൂർണ്ണമായും മാറ്റി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു പുതിയ ചെറുകഥ താഴെ നൽകുന്നു.
കഥ: മഞ്ഞിന്റെ മൗനം
* കഥാപാത്രങ്ങൾ:
* ദേവനാഥൻ (ദേവൻ) – സിക്കിമിലെ ഗാങ്‌ടോക്കിൽ ലാബ്‌ റിസർച്ചറായി ജോലി ചെയ്യുന്നയാൾ.
* അനന്യ – വനമേഖലകളെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തുന്ന പരിസ്ഥിതി ഗവേഷക.
* സ്ഥലം: സിക്കിമിലെ നോർത്ത് സിക്കിം ചുരം (മഞ്ഞു മൂടിയ മലനിരകൾ).
* സന്ദർഭം: കനത്ത മഞ്ഞു വീഴ്ചയുള്ള ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അനന്യ തന്നോട് വിടപറഞ്ഞുപോയ അതേ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ কাঠের (തടി) ചായക്കടയുടെ വരാന്തയിലിരുന്ന് ദേവൻ അവളെ ഓർക്കുന്നു.
കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചയിൽ ആ ഗ്രാമം ഒന്നാകെ വെളുത്ത കമ്പിളി പുതച്ചുറങ്ങുകയായിരുന്നു. തടി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ആ പഴയ ചായക്കടയുടെ ഓരത്ത്, പുകയുന്ന സുലൈമാനിയുടെ ചൂടുപറ്റി നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവനാഥന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയത് ആ പഴയ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.
കടലിന്റെ ഇരമ്പലല്ല, പൈൻ മരങ്ങളെ തലോടിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റിന്റെ മൂളലാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്.
"ദേവൻ... ഈ കാറ്റിനും മഞ്ഞിനും നമ്മളെക്കാൾ ആഴത്തിൽ പരസ്പരം അറിയാം," അന്ന് ഇതേ വരാന്തയിലിരുന്ന് തണുത്തുറഞ്ഞ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച് അനന്യ പറഞ്ഞതായിരുന്നു അത്.
ഇന്ന് ആ വിരലുകളുടെ ചൂടില്ല. അവൾ പോയ വഴിയിൽ അവളുടെ കാലടിപ്പാടുകൾ മഞ്ഞു വീണു മൂടിപ്പോയിരിക്കുന്നു.
"എവിടെയാണ് അനന്യാ നീ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്? എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്, എന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് എന്തിനാണ് നീ മുഖം മറയ്ക്കുന്നത്?" അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകൾ മൗനമായി അതിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. കുന്നിൻ മുകളിലെ പ്രാർത്ഥനാ പതാകകൾ കാറ്റിൽ അലറവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ചിന്തിച്ചു, 'ഇനി എന്നെങ്കിലും നീ ഈ വനപാതയിലൂടെ മടങ്ങിയെത്തിയാൽ, ഈ കാറ്റ് നിന്നോട് പറയും—നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ എത്ര മാത്രം രാവുകളാണ് ഞാൻ തണുത്തുറഞ്ഞു തീർത്തതെന്ന്.'
പ്രണയം ഒരു വേർപാടായി മാറിയെങ്കിലും, ആ വിരഹം പകരുന്ന വേദനയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിറമുള്ള ചിത്രമായി അവൾ എന്നെന്നും ജീവിക്കും.
വഴിയരികിലെ വിളക്കുകാലുകൾ ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. കയ്യിലെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്തുവെച്ച്, കോട്ടിന്റെ കോളർ ഉയർത്തിയിട്ട് ദേവൻ ആ മഞ്ഞുപാതയിലൂടെ തനിച്ചു നടന്നു നീങ്ങി. കൂട്ടിന് അവളുടെ ഓർമ്മകളുടെ തണുപ്പും, നെഞ്ചിൽ പേറുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ മൗനവും മാത്രം...