ഒരു പെണ്ണ് കാണല്‍
അവൾ പറഞ്ഞില്ലാത്ത മറുപടി
"നിങ്ങളുടെ ജോലി എന്താണ്?"
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ രാഹുൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
എതിർവശത്തിരുന്ന പെൺകുട്ടി അതേ ഗൗരവത്തോടെ അവനെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ പേര് നസ്രീൻ.
വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ടാണ് അവൻ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് വന്നത്.
"ഞാൻ... ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പ് നടത്തുന്നു."
"സ്വന്തമായിട്ടാണോ?"
"അതെ."
"വിദ്യാഭ്യാസം?"
രാഹുൽ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
"ഡിഗ്രിയില്ല."
അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റം.
അവൻ തുടർന്നു.
"പക്ഷേ ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച കുറച്ച് കാര്യങ്ങളുണ്ട്."
അവൾ ചിരിച്ചില്ല.
"എന്തൊക്കെ?"
"ആളുകളെ വായിക്കാൻ."
"അത് എവിടെ പഠിച്ചു?"
"കടയിൽ."
അവൾ ആദ്യമായി ചിരിച്ചു.
അവരുടെ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചു.
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ രാഹുലിന് ആ പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾക്കും അവനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കില്ലെന്ന് അവൻ കരുതി.
---
അടുത്ത ദിവസം അമ്മ ചോദിച്ചു.
"എന്തായി?"
"അറിയില്ല."
"നിനക്ക് ഇഷ്ടമായോ?"
രാഹുൽ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
"അവൾ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന രീതിയിഷ്ടപ്പെട്ടു."
"അതെന്താ?"
"മറ്റുള്ളവർ ചോദിക്കുന്നത് എനിക്ക് എത്ര സമ്പാദ്യമുണ്ട് എന്നാ. അവൾ ചോദിച്ചത് ഞാൻ എന്താണ് പഠിച്ചതെന്നാണ്."
അമ്മ ചിരിച്ചു.
"അപ്പോൾ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു."
രാഹുൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
---
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
ആ വിവാഹാലോചനയ്ക്ക് മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല.
രാഹുൽ അതേക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചുമില്ല.
അവൻ തന്റെ ചെറിയ വർക്ക്‌ഷോപ്പിൽ തന്നെ തിരക്കിലായി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കട അടയ്ക്കുമ്പോൾ ഒരു വയോധികൻ ഓടിയെത്തി.
"മോനേ, ഒന്ന് സഹായിക്കണം."
അവന്റെ മകൾ ആശുപത്രിയിലാണെന്നും വീട്ടിലെ പഴയ സ്കൂട്ടർ നന്നാക്കാതെ പോയാൽ ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്നും പറഞ്ഞു.
രാഹുൽ ഒന്നും വാങ്ങാതെ വാഹനം നന്നാക്കി കൊടുത്തു.
"പൈസ എത്ര?"
"ഒന്നും വേണ്ട."
"എന്തിനാ?"
രാഹുൽ ചിരിച്ചു.
"നാളെ എനിക്ക് ആവശ്യം വന്നാൽ ആരെങ്കിലും ഇതുപോലെ ചെയ്യട്ടെ."
ആ മനുഷ്യൻ പോയി.
പക്ഷേ അയാൾ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് രാഹുലിന്റെ മനസ്സിൽ തങ്ങി.
"നല്ല മനസ്സുള്ളവന് വലിയ വീട് വേണ്ട മോനേ... വലിയ മനസ്സ് മതി."
---
അതിനുശേഷം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് രാഹുൽ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടത്.
ഒരു സർക്കാർ ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ.
നസ്രീൻ.
കയ്യിൽ ഫയലുകളുമായി അവൾ ഓടിനടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
"നിങ്ങൾ ഇവിടെ?"
അവൾ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി.
"അമ്മയുടെ ചികിത്സയാണ്."
"എന്തുപറ്റി?"
"കിഡ്നി പ്രശ്നം."
അവൾ പറഞ്ഞിട്ട് ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലായ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
"എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ പറയണം."
അവൾ തലകുലുക്കി.
"ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം."
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് സഹായം ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ കരുണ വേണ്ടായിരുന്നു.
---
ആ രാത്രി രാഹുൽ ഉറങ്ങിയില്ല.
അടുത്ത ദിവസം തന്റെ വർക്ക്‌ഷോപ്പിൽ വന്നിരുന്ന എല്ലാ ജോലികളും മാറ്റിവെച്ച് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ നസ്രീന്റെ അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്കുള്ള ചില രേഖകളുമായി അവൻ ഓടിനടന്നു.
ആർക്കും പറയാതെ.
അവളുടെ കുടുംബത്തിന് അറിയാതെയും.
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആശുപത്രിയിലെ ഒരു ജീവനക്കാരൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.
"നിങ്ങൾ ബന്ധുവാണോ?"
രാഹുൽ ചിരിച്ചു.
"അല്ല."
"പിന്നെ?"
"ആകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളാണ്."
---
ആ വാക്ക് നസ്രീൻ കേട്ടിരുന്നു.
അവൾ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
"എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്നാണോ പറയുന്നത്?"
രാഹുൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
"എന്റെ ജീവിതം എളുപ്പമല്ല."
"അറിയാം."
"എനിക്ക് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല."
"എനിക്ക് അതും വേണ്ട."
"എന്റെ അമ്മയെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടില്ല."
"അത് നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യേണ്ട കാര്യവുമല്ല."
അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
"ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു."
"ഓർമ്മയുണ്ട്."
"ഇന്നെനിക്ക് ഒരു ചോദ്യം മാത്രം."
"ചോദിക്കൂ."
"നിങ്ങൾക്ക് എന്നിൽ എന്താണ് ഇഷ്ടമായത്?"
രാഹുൽ ചിരിച്ചു.
"നീ എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്ന് അറിയാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല."
അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
"അത് മറുപടിയല്ല."
"ശരി."
അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
"ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ നീ എന്നോട് ചോദിച്ചത് എനിക്ക് എന്തറിയാമെന്നാണ്."
അവൾ തലകുനിച്ചു.
"പക്ഷേ പിന്നീട് മനസ്സിലായി... നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ പഠിച്ചിട്ടുള്ളതൊന്നും ഒരു സർട്ടിഫിക്കറ്റിൽ എഴുതിയിട്ടില്ല."
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
"എന്താണ് പഠിച്ചത്?"
രാഹുൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"വേദന വന്നാലും മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ കൈ നീട്ടാതെ നിൽക്കാൻ."
"അമ്മയെക്കായി സ്വന്തം ജീവിതം മാറ്റിവെക്കാൻ."
"തനിക്കില്ലാത്തത് മറ്റൊരാൾക്ക് ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അസൂയപ്പെടാതെ സന്തോഷിക്കാൻ."
"അതൊക്കെ പഠിച്ച ഒരാളെ ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് വെറും ഒരു വിവാഹാലോചനയായി കാണുന്നത്?"
നസ്രീൻ മുഖം താഴ്ത്തി.
---
മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ വിവാഹം വളരെ ലളിതമായി നടന്നു.
വലിയ ആഘോഷങ്ങളൊന്നുമില്ല.
സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളൊന്നുമില്ല.
വലിയ ഹാളുമില്ല.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അമ്മ സുഖം പ്രാപിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയ ദിവസം തന്നെയായിരുന്നു വിവാഹം.
വൈകുന്നേരം വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ നസ്രീൻ രാഹുലിനോട് ചോദിച്ചു.
"അന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ലേ, ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങളുണ്ടെന്ന്?"
"ഉം."
"ഇപ്പോൾ എന്താണ് പഠിച്ചത്?"
രാഹുൽ അവളെ നോക്കി.
"വിവാഹം എന്നത് ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കുന്നതല്ല."
"പിന്നെ?"
"അവൾ ഇതിനകം ചുമന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭാരത്തിന്റെ പകുതി നിശ്ശബ്ദമായി ഏറ്റെടുക്കുന്നതാണ്."
നസ്രീൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ കൈവച്ചു.
രാഹുൽ ചിരിച്ചു.
"പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം."
"എന്ത്?"
"ആദ്യ ദിവസം നീ എന്നോട് ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ പൂർണ്ണമായ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല."
"ഏത്?"
"ഞാൻ എന്താണ് പഠിച്ചതെന്ന്."
"ഇപ്പോ പറയൂ."
അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
"നിന്നെ കണ്ടതിനു ശേഷം പഠിച്ചത്..."
"എന്ത്?"
"ഒരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ അയാളുടെ ജീവിതം മനസ്സിലാക്കിയാൽ മതി. അയാളുടെ ഭൂതകാലം അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല."
നസ്രീൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ ഒരു സമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചതിന്റെ മാത്രം ചിരിയായിരുന്നില്ല.
തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, തനിക്കുവേണ്ടി ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ ചിരിയായിരുന്നു.