അവൾ തുറന്നുവെച്ച ജനൽ
രാത്രി രണ്ടര.
മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
വീടിന്റെ മുകളിലെ ടിൻഷീറ്റിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് സരയു ജനലിനരികിൽ ഇരുന്നു.
അവളുടെ മുന്നിൽ കിടന്നിരുന്ന മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ ബാഗ്.
അതിൽ രണ്ട് ജോഡി വസ്ത്രങ്ങൾ.
കുറച്ച് പണം.
ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
പിന്നെ ഒരു ബസ് ടിക്കറ്റ്.
രാവിലെ 5:40 — കോഴിക്കോട്.
അവൾ ആ ടിക്കറ്റ് വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി.
ഇന്ന് രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ താൻ ഈ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകില്ല.
അത് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ വിറച്ചു.
ഭയം കൊണ്ടല്ല.
ആശ്വാസം കൊണ്ടായിരുന്നു.
---
രണ്ട് വർഷം.
അത്രയേറെ കാലമാണ് അവൾ ആ വീട്ടിൽ ഭർത്താവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് പേടിച്ച് ജീവിച്ചത്.
രവീന്ദ്രൻ മോശം മനുഷ്യനായി ജനിച്ചവനല്ലായിരുന്നു.
അവൾക്ക് അത് അറിയാമായിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യകാലത്ത് അവൻ അവളെ വളരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
അവളുടെ മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിക്കൊടുക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.
അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ കേൾപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.
അവൾ അസുഖപ്പെട്ടപ്പോൾ ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ രാത്രി മുഴുവൻ ഇരുന്ന മനുഷ്യൻ.
പിന്നീട് എന്തോ മാറി.
ആദ്യം വന്നത് മദ്യമായിരുന്നു.
പിന്നെ കോപം.
പിന്നെ സംശയം.
അവസാനം അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് അവൾക്കുണ്ടായ മുറിവുകൾ.
ഓരോ പ്രഭാതവും അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ചോദിക്കും.
"ഇത് ഞാനാണോ?"
പക്ഷേ രാത്രി അവൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും അതേ സ്ത്രീയായി മാറും.
ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന ഭാര്യ.
കിടക്ക ഒരുക്കുന്ന ഭാര്യ.
അവന്റെ ശബ്ദം ഉയരുമ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന ഭാര്യ.
അവന്റെ തെറ്റുകൾക്ക് പോലും ക്ഷമ ചോദിക്കുന്ന ഭാര്യ.
---
അന്ന് വൈകുന്നേരം രവീന്ദ്രൻ പതിവിലും നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തി.
അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ കവറുണ്ടായിരുന്നു.
"ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്."
സരയു കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ആശുപത്രി റിപ്പോർട്ട്.
അവൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവളുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
"ഇത്... എന്താണ്?"
രവീന്ദ്രൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
അന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് മദ്യത്തിന്റെ ലഹരി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം ഒരു വിചിത്രമായ ക്ഷീണം.
"എനിക്ക് കരളിൽ പ്രശ്നമുണ്ട്."
സരയു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
"ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്... അധികം സമയം ഇല്ലെന്നാണ്."
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
സരയു അവനെ നോക്കി.
ഇത്രയും കാലം താൻ വെറുത്ത മനുഷ്യൻ.
തന്നെ കരയിച്ച മനുഷ്യൻ.
തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ തകർത്ത മനുഷ്യൻ.
ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു രോഗിയായ മനുഷ്യനായി ഇരിക്കുന്നു.
അവൾക്ക് സന്തോഷിക്കാനായില്ല.
കരയാനും കഴിഞ്ഞില്ല.
---
"നീ എന്നെ വെറുക്കുന്നുണ്ടല്ലേ?"
അവൻ ചോദിച്ചു.
സരയു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
"വെറുക്കണം."
അവൻ ചിരിച്ചു.
"ഞാൻ അർഹനാണ്."
അവൾ ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി.
"എനിക്ക് നിന്നോട് എന്താണ് തോന്നുന്നതെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല."
അവൻ തല താഴ്ത്തി.
"നീ എന്നെ വിട്ടുപോകണം."
അവൾ ഞെട്ടി.
"എന്ത്?"
"നാളെ രാവിലെ നീ പോകണം."
"എവിടെ?"
"നിനക്ക് പോകാൻ തോന്നുന്നിടത്തേക്ക്."
അവൻ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു താക്കോൽ വെച്ചു.
"ബാങ്ക് ലോക്കറിന്റെ താക്കോലാണ്. നിന്റെ പേരിലുള്ള പണം അവിടെയുണ്ട്."
സരയു താക്കോലിലേക്ക് നോക്കി.
"എന്തിനാണ് ഇതൊക്കെ?"
"നിന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ വൈകിപ്പോയി."
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"ക്ഷമ ചോദിച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകുമോ?"
"ഇല്ല."
അവൻ തലകുനിച്ചു.
"പക്ഷേ ഒരാളുടെ ജീവിതം തകർത്തിട്ട് മരിക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല."
---
ആ രാത്രി രവീന്ദ്രൻ മദ്യപിച്ചില്ല.
അവൻ മരുന്നുകൾ കഴിച്ച് മുറിയിൽ കിടന്നു.
സരയു ജനലിനരികിൽ ഇരുന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒന്നൊന്നായി വന്നു.
വിവാഹദിവസം.
ആദ്യ യാത്ര.
ആദ്യ വഴക്ക്.
ആദ്യമായി അവൾ കരഞ്ഞ രാത്രി.
അവൾ ഒളിപ്പിച്ച മുറിവുകൾ.
അവൻ മാപ്പ് പറഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങൾ.
വീണ്ടും ആവർത്തിച്ച അതേ തെറ്റുകൾ.
അവൾ പലതവണ ചിന്തിച്ചിരുന്നു—
"എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇപ്പോഴും അവനെ വിട്ടുപോകാത്തത്?"
ഇന്നാണ് അതിന്റെ ഉത്തരം അവൾക്ക് കിട്ടിയത്.
അവൾ അവനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടല്ല.
അവൾ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
ഭർത്താവിനെക്കാൾ അവൾ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നത് പുറത്തുള്ള ലോകത്തെയായിരുന്നു.
"ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യും?"
"ആരോട് പറയും?"
"ആരും എന്നെ വിശ്വസിക്കുമോ?"
ഈ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു അവളെ ആ വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിരുന്നത്.
---
പുലർച്ചെ നാലര.
സരയു എഴുന്നേറ്റു.
ബാഗ് എടുത്തു.
വാതിലിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കിടപ്പുമുറിയിൽ രവീന്ദ്രൻ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവൾ അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവന്റെ മുഖത്ത് കൈവച്ചു.
അവൻ ഉണർന്നില്ല.
അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നു—
ഒരിക്കൽ ഇതേ മുഖം നോക്കിയാണ് താൻ ജീവിതം മുഴുവൻ ഇയാളോടൊപ്പം കഴിയുമെന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടത്.
ഇന്ന് ഇതേ മുഖം നോക്കിയാണ് അവൾ സ്വന്തം ജീവിതം തിരികെ നേടാൻ പോകുന്നത്.
അവൾ കുനിഞ്ഞ് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
പക്ഷേ അത് ഭാര്യയുടെ ചുംബനമായിരുന്നില്ല.
ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനോട് പറയുന്ന അവസാന വാക്കുപോലെയായിരുന്നു.
"ഇനി നമ്മൾ രണ്ടുപേരും സ്വതന്ത്രരാണ്."
അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് പുലർച്ചയുടെ വെളിച്ചം പതുക്കെ വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
പക്ഷേ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു.
വീടിന്റെ എല്ലാ ജനലുകളും തുറന്നുവെച്ചു.
രണ്ട് വർഷമായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ജനലുകൾ.
പുതിയ കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വന്നു.
തിരശ്ശീലകൾ കാറ്റിൽ പറന്നു.
സരയു ബാഗുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
---
അഞ്ച് മണിക്ക് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തുമ്പോൾ അവളുടെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
രവീന്ദ്രൻ.
അവൾ കുറച്ചുനേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു.
"ഹലോ..."
മറുവശത്ത് അവന്റെ ശബ്ദം.
വളരെ ദുർബലമായിരുന്നു.
"പോയോ?"
"ഉം."
"ഭയമുണ്ടോ?"
സരയു ചുറ്റും നോക്കി.
ആളുകൾ.
ബസുകൾ.
ചായക്കടകൾ.
പുതിയൊരു പ്രഭാതം.
"ഉണ്ട്."
അവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
"എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു."
"എന്തിനോട്?"
"നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതോട്."
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
"രവീന്ദ്രാ..."
"പോകൂ, സരയു."
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
"ഈ പ്രാവശ്യം തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്."
ഫോൺ വിച്ഛേദിച്ചു.
ബസ് വന്നു നിന്നു.
സരയു കയറി.
ജനൽ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
ബസ് പതുക്കെ നീങ്ങി.
അവൾ അവസാനമായി ആ നഗരത്തിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ ബാഗിനുള്ളിൽ നിന്ന് ആ പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
വിവാഹദിവസത്തെ ചിത്രം.
അവൾ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
പിന്നെ അത് കീറിക്കളഞ്ഞില്ല.
ചവറ്റുകുട്ടയിലും ഇട്ടില്ല.
ബാഗിന്റെ ഏറ്റവും അടിയിലേക്ക് മടക്കി വെച്ചു.
കാരണം ആ ചിത്രം അവളുടെ പരാജയത്തിന്റെ അടയാളമല്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ അവൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഓർമ്മയായിരുന്നു അത്.
ആ സ്ത്രീയെ അവൾക്ക് വീണ്ടും കണ്ടെത്തണം.
ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ജനൽ തുറന്നിട്ടിരുന്നു.
കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം...
സരയു ആദ്യമായി ആ കാറ്റിനെ ഭയമില്ലാതെ ശ്വസിച്ചു.