ചെറുകഥ
ചില്ലുകൂട്ടിലെ വിഷവിത്തുകൾ
വയനാടൻ മലനിരകളിലെ കാറ്റാടിപ്പാടങ്ങൾക്ക് നടുവിലുള്ള ആ പഴയ തടിബംഗ്ലാവിൽ കാറ്റ് ചൂളം കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വരച്ചുവെച്ച കാൻവാസുകൾക്കിടയിൽ, തലമുടി പാറിപ്പറന്ന് മാധവ് ഇരിപ്പുണ്ട്. ഒരുകാലത്ത് നിറങ്ങളുടെ രാജാവെന്ന് ചിത്രകലാ ലോകം വാഴ്ത്തിയ പ്രതിഭ. എന്നാൽ ഇന്ന്, അവന്റെ കാൻവാസുകളിൽ വെറുമൊരു കറുത്ത വൃത്തവും അതിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കടുംചുവപ്പ് തുള്ളികളും മാത്രം.
സ്റ്റുഡിയോയുടെ മൂലയിലിരുന്ന് സുഹൃത്തും ഡോക്ടറുമായ ഹരി അവന്റെ വലതു കൈത്തണ്ടയിലെ ആഴത്തിലുള്ള വ്രണത്തിലേക്ക് പുതിയൊരു ബാൻഡേജ് ചുറ്റുകയായിരുന്നു. ആ മുറിവ് ഉണങ്ങുന്നില്ല; തൊട്ടാൽ കനൽ തൊട്ടതുപോലെ നീറുന്ന, ഉള്ളിലേക്ക് പഴുത്തുപോയ ഒരു മുറിവ്.
"മാധവ്, ഇനിയെങ്കിലും ഇത് വെച്ചുകെട്ടുന്നത് കൊണ്ട് കാര്യമില്ല. ഇത് ശരീരത്തിലല്ല, നിന്റെ മനസ്സിലാണ് പഴുത്തു കിടക്കുന്നത്. സർജൻമാർക്ക് ഇതിൽ മരുന്ന് വെക്കാനാവില്ല," ഹരി നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
മാധവ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക്, കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണയച്ചു.
"ഹരീ... ചില വിഷങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. അത് സിരകളിൽ കയറിയാൽ ചോര കട്ടപിടിക്കില്ല, ജീവനോടെ തന്നെ ആത്മാവിനെ തിന്നുതീർക്കും."
അവന്റെ മനസ്സ് മൂന്ന് വർഷം പിന്നിലേക്ക്, കൊച്ചിയിലെ ഒരു പുരാതന ആർട്ട് ഗാലറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുപോയി.
അന്ന് ആദ്യമായി അവന്റെ ചിത്രപ്രദർശനത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറിയത് അനാമിക എന്ന വന്യമായ സൗന്ദര്യമുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. അപൂർവ്വയിനം ചെടികളെയും വിഷസസ്യങ്ങളെയും പറ്റി ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ബൊട്ടാണിസ്റ്റ്.
മധുരമുള്ള വാക്കുകൾ, വശ്യമായ ചിരി, ആരും കൊതിക്കുന്ന സാമീപ്യം. അവൾ നൽകിയ പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ മാധവ് സ്വയം മറന്നു. അവന്റെ ഓരോ പുതിയ ചിത്രങ്ങളുടെയും പ്രചോദനം അവളായി മാറി.
ഒരു മഴക്കാല രാത്രിയിൽ, തന്റെ പുതിയ റിസർച്ചിന്റെ ഭാഗമായി ശേഖരിച്ച അപൂർവ്വമായൊരു നീല ഓർക്കിഡ് ചെടി അവൾ അവന് സമ്മാനിച്ചു:
> "ഇത് വെറുമൊരു പൂവല്ല മാധവ്... മനസ്സ് തുറന്നു സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് ഇതിന്റെ സുഗന്ധം അമൃതാണ്. സൂക്ഷിച്ചു തൊടണം, ഇതിന്റെ തണ്ടിലെ മുള്ളുകൾക്ക് നേർത്തൊരു വിഷാംശമുണ്ട്."
>
അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് ആ പൂവ് ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോൾ, അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ഒരു മുള്ള് അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി ചോര പൊടിഞ്ഞു. അന്ന് അവൾ ആ ചോര തുടച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു—ഒരു മാലാഖയുടെ ചിരി.
പക്ഷേ, ആ പ്രണയം ഒരു പുകമറ മാത്രമായിരുന്നു.
തന്റെ വർഷങ്ങളുടെ അദ്ധ്വാനമായ ചിത്രങ്ങളുടെ പകർപ്പവകാശങ്ങളും, കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന അവന്റെ മാസ്റ്റർപീസുകളും തന്റെ പേരിൽ വ്യാജരേഖ ചമച്ച് സ്വന്തമാക്കിയ ശേഷം, ഒരു പുലർച്ചെ അവൾ അപ്രത്യക്ഷയായി. പോകുമ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് അവൾ വെച്ചുപോയ അവസാന കത്തിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു:
> "സൗന്ദര്യമുള്ള പലതും ജീവനെടുക്കുന്ന വിഷങ്ങളാണ് മാധവ്. അത് തിരിച്ചറിയാത്തത് നിന്റെ മാത്രം തെറ്റാണ്."
>
അവൾ പോയ അന്നു മുതൽ, ആ മുള്ളുകൊണ്ട കൈത്തണ്ടയിലെ ചെറിയ മുറിവ് പഴുത്തു തുടങ്ങി. എത്ര വിദഗ്ദ്ധരായ ഡോക്ടർമാർ നോക്കിയിട്ടും, എന്ത് ആന്റിബയോട്ടിക്കുകൾ നൽകിയിട്ടും ആ വ്രണം ഉണങ്ങിയില്ല. രാവ് പുലരുമ്പോഴെല്ലാം കിടക്കവിരിയിൽ കറുപ്പു കലർന്ന ചുവന്ന രക്തപ്പാടുകൾ അവശേഷിച്ചു.
"മാധവ്..." ഹരിയുടെ വിളി അവനെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തി.
"നീ ഇപ്പോഴും ആ ഓർമ്മകളിൽ സ്വയം നീറുകയാണ്. അവൾ നിനക്ക് തന്നത് സ്നേഹമല്ലായിരുന്നു, കൊടും ചതിയായിരുന്നു എന്ന് നീ എന്നാണ് അംഗീകരിക്കുക?"
മാധവ് തന്റെ കെട്ടഴിച്ച കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ചർമ്മം കരിനീല നിറത്തിൽ, വിഷപ്പല്ലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയതുപോലെ മായാതെ കിടക്കുന്നു. അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു:
"സ്നേഹം അമൃതാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത് ഹരീ... പക്ഷേ, ആ തേൻപുരട്ടിയ വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ എന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ കാത്തിരുന്ന ഒരു വിഷസർപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ശരീരത്തിലെ ഈ മുറിവ് മാഞ്ഞാലും... ആത്മാവിൽ അവൾ തീർത്ത ഈ നീറ്റൽ, അതൊരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകില്ല."