തുലാമഴയിലെ പ്രേമലേഖനം
ഞായറാഴ്ചത്തെ പതിവ് ആലസ്യത്തിൽ ബാൽക്കണിയിലിരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുമ്പോഴാണ് താഴെ മുറ്റത്ത് കാറ്റിൽ പറന്നു വീണ ഒരു പഴയ കട്ടക്കടലാസ് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. മകൾ പഴയ നോട്ടുബുക്കുകൾ കീറി കളിക്കുന്നതാണ്. അത് കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു; മനസ്സ് കാൽനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിലേക്ക്, പണ്ടത്തെ ആ ഒൻപതാം ക്ലാസിലെ തുലാമഴക്കാലത്തേക്ക് തുഴഞ്ഞുപോയി.
അറബിക്കടലിന്റെ ഉപ്പുകാറ്റേൽക്കുന്ന 'കടപ്പുറം ഗവൺമെന്റ് ഹൈസ്കൂൾ'.
ഞാൻ ആനന്ദ്. കൂടെയുള്ളത് കട്ട ചങ്ക്സും അതിലും വലിയ ഉടായിപ്പുകളുമായ മൂന്നെണ്ണം:
* ബഷീർ – എപ്പോഴും ചതിക്കാൻ മാത്രം ബുദ്ധിയുള്ളവൻ.
* ജോണി – പള്ളിയിലെ അൾത്താര ബാലനും എന്നാൽ സകല അലമ്പുകൾക്കും മുൻപന്തിയിലുള്ളവനും.
* ദേവദത്തൻ (ദേവൻ) – സ്കൂളിലെ ഫസ്റ്റ് റാങ്കുകാരൻ, പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള ചങ്ങാത്തം കാരണം എപ്പോഴും വെട്ടിലാകുന്നവൻ.
എന്റെ ലോകം കറങ്ങിയിരുന്നത് ഒരൊറ്റ പെൺകുട്ടിക്ക് ചുറ്റുമാണ്—തൻവി. നാട്ടിലെ വലിയ മത്സ്യക്കച്ചവടക്കാരനായ ഹാജിയാരുടെ ഒരേയൊരു മോൾ. പണക്കാരിയാണെന്ന ഒരു ജാഡയുമില്ലാതെ, കണ്ണിൽ എപ്പോഴും കുറുമ്പും തുളുമ്പി നടക്കുന്ന സുന്ദരി. അവളോട് മനസ്സിലുള്ള ഇഷ്ടം എങ്ങനെ പറയുമെന്നറിയാതെ ഞാൻ ഉരുകി നടക്കുകയായിരുന്നു.
അതിനിടയിലാണ് ലോക്കൽ ഗുണ്ടായിസവുമായി നടക്കുന്ന പത്താം ക്ലാസിലെ ഷിബുവും സംഘവും അവൾക്ക് ചുറ്റും വട്ടമിടുന്നത് കണ്ടത്. ഒരു ദിവസം സ്കൂൾ മൈതാനത്ത് വെച്ച് ഷിബു എന്നെ തടഞ്ഞു നിർത്തി വിരട്ടി:
> "ഡാ ആനന്ദേ, അവളുടെ പരിസരത്തെങ്ങാനും നിന്നെ കണ്ടാൽ കയ്യും കാലും ഞാൻ തല്ലിയൊടിക്കും!"
>
അത് കേട്ടതോടെ ദേവനും ബഷീറും ചൂടായി. ഒടുവിൽ മൈതാനത്ത് വെച്ച് തുടങ്ങിയ വാക്കുതർക്കം വലിയൊരു അടിയായി മാറി. അവസാനം സ്കൂൾ പ്യൂൺ ശങ്കരേട്ടൻ വടി വീശി വന്നപ്പോഴാണ് അടി നിന്നത്. അടിയുടെ ക്ഷീണം മാറും മുൻപേ ബഷീർ പ്രഖ്യാപിച്ചു:
> "ഇനി വൈകിയാൽ പറ്റില്ല. ഷിബു കേറി സ്കോർ ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് നാളെത്തന്നെ തൻവിക്ക് ഒരു ലവ് ലെറ്റർ കൊടുക്കണം!"
>
അങ്ങനെ അന്ന് വൈകുന്നേരം ദേവന്റെ വീട്ടിലിരുന്ന് പ്രേമലേഖനം തയ്യാറാക്കൽ ആരംഭിച്ചു. ഞാൻ പേനയെടുത്ത് എഴുതി:
> "പെണ്ണേ, നിന്റെ കണ്ണുകൾ കായലിലെ പരൽമീനുകളെപ്പോലെയും, നിന്റെ ചിരി അത്തറിന്റെ മണം പോലെയുമാണ്..."
>
ഇത് വായിച്ച ജോണി തലയിലിട്ട് ഒരു തട്ട് തന്നു:
> "നിന്റെ ഒരു കവിത! എടാ ദേവാ, നീ ആ സയൻസ് ബുക്കിലെ നല്ല വാക്കുകൾ വെച്ച് ഒരു കിടിലൻ കത്തെഴുത്."
>
അവസാനം ദേവൻ മുൻകൈയെടുത്ത് മനോഹരമായ മലയാളത്തിൽ ഒരു കത്തെഴുതിത്തന്നു. പച്ച മഷിയുള്ള പേന കൊണ്ട് ഞാനത് ഒരു തുണ്ട് പേപ്പറിലേക്ക് പകർത്തി.
മാസ്റ്റർ പ്ലാൻ
പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടു. മഴ പെയ്യാൻ കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻവി അവളുടെ കൂട്ടുകാരികളായ ഫാത്തിമയ്ക്കും അനുവിനും ഒപ്പം നടന്നുപോകുന്ന ഇടവഴി ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ആളൊഴിഞ്ഞ ആ വഴിയിൽ വെച്ച് കത്ത് കൈമാറണം.
പ്ലാൻ ഇതായിരുന്നു:
* ദേവൻ വഴിയിൽ വെച്ച് എന്തോ കണക്കിന്റെ സംശയം ചോദിച്ച് തൻവിയെ പിടിച്ചുനിർത്തും.
* ബഷീർ പിന്നിലൂടെ വന്ന് കൂട്ടുകാരികളെ മറ്റെങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറ്റിവിടും.
* തൻവി തനിച്ചാകുമ്പോൾ ഞാനും ജോണിയും ചെന്ന് കത്ത് കൊടുക്കും.
പദ്ധതി തുടങ്ങി. ദേവൻ തൻവിയോട് ബുക്ക് തുറന്ന് കണക്ക് ചോദിച്ചു. ആ സമയം ബഷീർ സൈഡിലൂടെ ചെന്ന് ഫാത്തിമയോടും അനുവിനോടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:
> "എടീ വേഗം വാ, അപ്പുറത്തെ കടയിൽ പുസ്തകം പൊതിയുന്ന കളർ പേപ്പർ ഫ്രീയായി കൊടുക്കുന്നുണ്ട്!"
>
പേപ്പർ തീർന്നുപോകുമോ എന്ന് പേടിച്ച് ആ രണ്ടുപേരും അങ്ങോട്ട് പാഞ്ഞു.
ഇനി എന്റെ ഊഴം! ദേവൻ മാറിത്തന്നു. വഴിയിൽ തൻവി തനിച്ചായി.
മഴത്തുള്ളികൾ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. നെഞ്ചിടിപ്പ് ചെണ്ടകൊട്ടുന്ന ശബ്ദത്തിൽ എനിക്ക് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു.
> "തൻവി... ഇത്... ഇത് വായിച്ചു നോക്കണം..."
>
ഞാൻ പേപ്പർ മടക്കി അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. അവൾ കൗതുകത്തോടെ അത് നിവർത്തി വായിച്ചു. ഞാൻ വിചാരിച്ചത് അവൾ നാണിച്ച് ചിരിക്കുമെന്നാണ്. പക്ഷേ, സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നാണ്!
കത്തിലെ വാക്കുകൾ കണ്ട് അവൾ പേടിച്ചുപോയി. പെട്ടെന്ന് ആകാശത്ത് വലിയൊരു ഇടിവെട്ടി. പേടിയും പരിഭ്രമവും കാരണം അവൾ ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങി:
> "എന്റെ പടച്ചോനേ... ഉപ്പയോട് ഞാൻ എല്ലാം പറയും!"
>
ഞാൻ ആകെ വിയർത്തുപോയി. തിരിഞ്ഞോടാൻ നോക്കിയതും മുന്നിൽ സാക്ഷാൽ ഹെഡ്മാസ്റ്റർ കുറുപ്പ് സാർ കുടയും ചൂടി നിൽക്കുന്നു! സാർ ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ കത്ത് പിടിച്ചുവാങ്ങി ഉറക്കെ വായിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം ഞങ്ങൾ രണ്ടും ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ ഓഫീസിലായിരുന്നു. ചൂരൽ കഷായം കിട്ടിയത് എനിക്കും ജോണിക്കും. (ഇതിനിടയിൽ ബഷീറും ദേവനും സ്ഥലം വിട്ടിരുന്നു!).
അടി കൊണ്ട് കാലു നീറി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അതിലും വലിയ ദുരന്തം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻവിയുടെ ഉപ്പ ഹാജിയാർ എന്റെ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നു!
> "നിങ്ങളുടെ മകനോട് മര്യാദയ്ക്ക് പഠിക്കാൻ പറ ശിവശങ്കരാ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും!"
>
ഹാജിയാർ ഇറങ്ങിപ്പോയതും അച്ഛൻ തെങ്ങിൻ മടലെടുത്ത് എന്നെ മുറ്റത്തിട്ട് ഓടിച്ചു. അന്ന് കിട്ടിയ അടികളുടെ എണ്ണം ഇന്നും എന്റെ ശരീരത്തിൽ പച്ചകുത്തിയത് പോലെ ഓർമ്മയുണ്ട്.
"എന്താ രാവിലെ തന്നെ വലിയൊരു ചിരി?"
പിന്നിൽ നിന്ന് ചായക്കപ്പുമായി അവൾ വന്നു നിന്നു.
ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അരികിലേക്ക് ഇരുത്തി.
"അല്ലടീ, പണ്ട് ആ ഇടവഴിയിൽ വെച്ച് ഞാൻ കത്ത് തന്നപ്പോൾ നീ പേടിച്ച് കരഞ്ഞ് നാട്ടുകാരെ മൊത്തം കൂട്ടിയത് ഓർക്കുകയായിരുന്നു."
അവൾ കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരി:
"പിന്നെ... അന്ന് ഞാൻ കരഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും എനിക്ക് അടി കിട്ടുമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, അത്ര പെട്ടെന്ന് അങ്ങ് വളഞ്ഞാൽ നിങ്ങളുടെ ഈ സ്നേഹത്തിന് ഇത്രയും വിലയുണ്ടാകുമായിരുന്നോ?"
അതെ, അന്ന് ആ മഴയത്ത് തുടങ്ങിയ തല്ലിന്റെയും പുകിലിന്റെയും കഥകൾക്കൊടുവിൽ, വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അവൾ എന്റെ പ്രിയപത്നിയായി കൂടെയുണ്ട്—തൻവി ആനന്ദ്. അന്നത്തെ ഓരോ അടിയും വേദനകളും ഈ ഒരു ചിരിക്ക് മുന്നിൽ വെറും നിസ്സാരമായിരുന്നു!