മഴയിൽ മാഞ്ഞ പാതകൾ
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ആ വഴിത്തിരിവ് ഉണ്ടായത് ഞാൻ ഡിഗ്രി അവസാന വർഷം പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. അക്കാലത്ത് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ആർട്ടിസ്റ്റുകളുടെ ചിത്രങ്ങൾക്ക് താഴെ കമന്റ് ചെയ്യൽ എന്റെയൊരു വിനോദമായിരുന്നു. ഒരു ഞായറാഴ്ച രാത്രിയിലെ വൈകിയ വേളയിലാണ് എന്റെ പോസ്റ്റിന് താഴെ "റോഹൻ" എന്ന പ്രൊഫൈലിൽ നിന്ന് ഒരു കമന്റ് വരുന്നത്.
ഒരു ഹായ് മെസ്സേജിൽ തുടങ്ങിയ ആ പരിചയം പിന്നീട് ദിവസവും സംസാരിക്കാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴമുള്ള ഒന്നായി മാറി. ആ സമയത്ത് ഞാൻ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന റോഹനെ ഒരു സുഹൃത്തായി മാത്രമാണ് കണ്ടത്. വയനാടും തിരുവനന്തപുരവും തമ്മിലുള്ള ദൂരം ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങളെ ബാധിച്ചതേയില്ല.
നാളുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റോഹന്റെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ പ്രണയം നിറയാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ സങ്കടപ്പെടുത്തി ഒരു പ്രണയത്തിന് ഞാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, റോഹന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയത്തിനും കരുതലിനും മുന്നിൽ എനിക്ക് അധികനാൾ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു രാത്രിയിൽ അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: "അനന്യാ... നീയില്ലാതെ എനിക്കൊരു ജീവിതമില്ല." ഒടുവിൽ ഞാൻ ആ സ്നേഹം സ്വീകരിച്ചു.
സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്ത രണ്ടു വർഷങ്ങൾ... ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം തികച്ചും ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ അവൻ മാരിടൈം കോഴ്സിന് ചേർന്ന് തന്റെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു കരുതിവെച്ചത്. എന്റെ വീട്ടിൽ വലിയ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കുടുംബം എനിക്കായി ഒരു വ്യവസായിയുടെ മകന്റെ ആലോചന ഉറപ്പിച്ചു. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ റോഹനെ വിവരമറിയിച്ചു. "എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോരാൻ കഴിയില്ല" എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ തകർന്നുപോയി. അന്നത്തെ രാത്രി ഞങ്ങളുടെ ഫോൺ കോളുകൾ കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നുപോയി.
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ എന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫായിരുന്നു. എന്നെക്കുറിച്ച് യാതൊരു വിവരവുമില്ലാതെ റോഹൻ അസ്വസ്ഥനായി. അവൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരി ദിവ്യയെ ബന്ധപ്പെട്ടു. തകർന്നുപോയ ശബ്ദത്തോടെ ദിവ്യ അവനോട് ആ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി.
റോഹനുമായുള്ള പിരിമുറുക്കവും വിവാഹാലോചനയുടെ സങ്കടവും താങ്ങാനാവാതെ ഞാൻ വീടിന്റെ ഒന്നാം നിലയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് ചാടി ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ, മരണത്തിന് പകരം വിധി എനിക്ക് തന്നത് ആയുഷ്കാലത്തേക്കുള്ള ശിക്ഷയായിരുന്നു. എന്റെ നട്ടെല്ലിന് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ് താഴത്തെ പകുതി ശരീരം പൂർണ്ണമായി തളർന്നുപോയി. ഒരു കണ്ണിന്റെ കാഴ്ചയും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
"അവനെ ഇനി കാണിക്കരുത്" എന്ന് ഞാൻ ദിവ്യയോട് അപേക്ഷിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിൽ കാണുന്നത് എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ശയ്യയിൽ കിടന്ന് വിരലുകൾ മാത്രം ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ഒരു നാളിൽ, ഞാൻ പഴയ ആ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം അക്കൗണ്ട് തുറന്ന് അവനൊരു മെസ്സേജ് അയച്ചു: "റോഹൻ..."
അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. അവൻ ഇപ്പോഴും എന്നെ പഴയതുപോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നിനക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും എനിക്ക് നീ വേണം, ഞാൻ നിന്നെ നോക്കിക്കൊള്ളാം" എന്ന് അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, എനിക്കൊരു ഭാരമായി അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എനിക്കിനി ഒരു നല്ല ഭാര്യയാകാനോ, അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാനോ കഴിയില്ല. എന്റെ പഴയ രൂപവും സൗന്ദര്യവും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
"എനിക്ക് നിന്നോട് സൗഹൃദം മാത്രമേ ഇനി വച്ചുപുലർത്താൻ കഴിയൂ... നീ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണം," എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവനെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റിനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
ഇന്ന് അവൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. പഠത്തവും ജോലിയും ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുന്നു. അവന്റെ ജീവിതം തകർത്തത് ഞാനാണെന്ന കുറ്റബോധം എന്നെ ഓരോ നിമിഷവും നീറ്റുന്നു. എങ്കിലും, എന്റെ ആയുസ്സിന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ ആ സ്നേഹം എന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രമായി ഞാൻ സൂക്ഷിക്കും.