മാപ്പ്
വെളിച്ചത്തിന്റെ തീരത്ത്
മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. കൊച്ചിയിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു കോഫി ഷോപ്പിലേക്ക് അൽപ്പം തിടുക്കത്തിലാണ് അർജുൻ കയറിച്ചെന്നത്. തണുത്ത കാറ്റും കോഫിയുടെ മണവും നിറഞ്ഞ അവിടെ, കോർണർ ടേബിളിൽ താൻ ഓർഡർ ചെയ്ത ഹോട്ട് ചോക്ലേറ്റ് കുടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൻ.
തൊട്ടടുത്ത മേശയിൽ ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ കാര്യമായി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന പെൺകുട്ടി അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളാണെന്ന് കണ്ടാൽ അറിയാം. പ്രകൃതിദത്തമായ ഭംഗിയും കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശവും അവളെ വേറിട്ടു നിർത്തി.
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന കോഫി കപ്പ് അറിയാതെ തട്ടി താഴെ വീണു. കപ്പിലെ കോഫി മുഴുവൻ അവളുടെ ഡ്രസ്സിലും താഴെയുമൊക്കെയായി പടർന്നു. അവൾ ചമ്മിപ്പൊയി, എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു.
അർജുൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ടിഷ്യൂ പേപ്പറുകൾ എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
"താങ്ക്യൂ..." വളരെ മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.
"ഇറ്റ്സ് ഓക്കേ," അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
അവൾ ഡ്രസ്സ് വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം, തനിയെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന അർജുന്റെ മേശയിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു, "ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ? ആ ടേബിൾ വൃത്തിയാക്കാൻ കുറച്ച് സമയമെടുക്കും."
"തീർച്ചയായും, ഇരിക്കൂ."
അവൾ തന്റെ പേര് മായ എന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി. ഷില്ലോംഗിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയിൽ ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനറായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ട് ഏതാനും ആഴ്ചകളേ ആയിട്ടുള്ളൂ.
"കേരളത്തിലെ ആളുകൾ വളരെ സപ്പോർട്ടീവ് ആണ്," മായ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ എനിക്ക് ഇവിടുത്തെ ഭാഷ ഒട്ടും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്."
കേരളത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചും മലയാളികളുടെ സാഹിത്യ പ്രേമത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ അർജുൻ പെട്ടെന്ന് വലിപ്പമേറിയ വാക്കുകളിൽ ക്ലാസെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. താൻ സ്കൂളിലും കോളേജിലും തിളങ്ങിനിന്ന എഴുത്തുകാരനായിരുന്നുവെന്നും, മലയാളത്തിലെ ഏത് കവിതയുടെയും അർത്ഥം വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ തനിക്ക് മിനിറ്റുകൾ മതിയെന്നും അവൻ അൽപ്പം അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മായ അവന്റെ സംസാരം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവൾ ലാപ്ടോപ്പിൽ ഒരുകൂട്ടം ഇലസ്ട്രേഷനുകൾ തുറന്നു കാണിച്ചു. അവൾ വരച്ച മനോഹരമായ ഡിസൈനുകളായിരുന്നു അത്.
"എന്റെ ഒരു ക്ലയന്റിന് വേണ്ടി ചെയ്ത ഡിസൈനാണിത്. ഇതിൽ അവർ കുറച്ച് മലയാളം വരികൾ വയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കി തരാൻ സാധിക്കുമോ?"
"തീർച്ചയായും! എനിക്ക് മലയാളം ലിറ്ററേച്ചർ വളരെ സിംപിൾ ആണ്," അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ഒരു കവിതയിലെ വരികൾ വായിച്ചു:
"പെയ്തു തോരാത്ത മഞ്ഞുതുള്ളിയിൽ
സൂര്യൻ തീർത്ത സ്വപ്നക്കൂട്,
കാറ്റിന്റെ കൈകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കും
മൗനത്തിന്റെ പ്രണയഗീതം..."
വരികൾ കേട്ടതും അർജുന്റെ മനസ്സിലെ അഭിമാനം പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. 'സ്വപ്നക്കൂട്', 'മൗനത്തിന്റെ പ്രണയഗീതം' എന്ന് കവി ഉദ്ദേശിച്ചത് പ്രകൃതിയെയാണോ, അതോ മനുഷ്യ മനസ്സുകളിലെ പ്രണയത്തെയാണോ, അതോ അനുഭൂതികളെയാണോ എന്ന് അവന് വ്യക്തത കിട്ടിയില്ല. ആ വരികൾക്ക് ലളിതമായ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് അർത്ഥം നൽകാൻ അവൻ ആവതു ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
താൻ വലിപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞ പണ്ഡിത്യമൊക്കെ ഒരു സാധാരണ കവിതയുടെ അർത്ഥത്തിന് മുന്നിൽ അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.
"സോറി മായ... ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ആഴവും അർത്ഥവും നിങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിച്ചു തരാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ ചുമ്മാ എന്റെ മലയാളത്തെക്കുറിച്ച് അഹങ്കരിക്കുകയായിരുന്നു," അവൻ സത്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
മായ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "സാരമില്ല അർജുൻ. ഒരു ഭാഷയുടെ ഭംഗി അത് പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നതിലല്ല, അതിനോട് കാണിക്കുന്ന സത്യസന്ധതയിലാണ്."
കോഫി ഷോപ്പിന് പുറത്ത് വീണ്ടും ചാറ്റൽമഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അർജുൻ സ്വന്തം ഭാഷയിലെ വരികളെ പുതിയൊരു ആദരവോടെ ഉള്ളിൽ അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു.