വാടാത്ത വസന്തം
അമ്മാവന്റെ മകൾ മാളവിക ചെറുപ്പം മുതലേ ഒരു പ്രത്യേക തരം പെണ്ണായിരുന്നു. ചോദിക്കുന്നതൊക്കെ വാങ്ങിച്ച് ശീലിച്ചതുകൊണ്ട് ചെറിയൊരു വാശി അവളുടെ രക്തത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും വേണമെന്ന് കരുതിയാൽ അത് നേടിയെടുത്തിട്ടേ അവൾ വിശ്രമിക്കൂ. ആ വാശിയാണ് ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹത്തിലും എത്തിനിൽക്കുന്നത്. അമ്മാവന്റെ മകളെത്തന്നെ കെട്ടുന്നതിൽ എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ചെറിയൊരു എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ എല്ലാവരും സമ്മതം മൂളി.
എനിക്കും മാളുവിനെ ജീവനായിരുന്നു. പുറമെ ദേഷ്യക്കാരെപ്പോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും ഉള്ളിൽ പച്ചപ്പാവമായ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ.
എല്ലാവരുടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം നടന്നു. വിവാഹശേഷമുള്ള ഓരോ ദിവസവും സന്തോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരികളായിരുന്നു. ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സിൽ.
ഒരു ദിവസം ഉച്ച തിരിഞ്ഞ സമയത്താണ് ഓഫീസിലേക്ക് മാളുവിന്റെ കോൾ വരുന്നത്.
"സിദ്ധാർത്ഥാ... ഇപ്പോത്തന്നെ ഒന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറ്റുമോ?"
"എന്താ മാളൂ... എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?"
"ഏയ്... ഒന്നുമില്ല. എനിക്ക് നിങ്ങളെ കാണണം, അത്രതന്നെ."
അത്യാവശ്യ ഫയലുകൾ വേഗത്തിൽ തീർത്ത് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും, പുറകിൽ നിന്ന് അവളെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
"എന്താടോ ഇത്? പേടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ! എന്താ ഇത്ര തിടുക്കത്തിൽ വിളിച്ചത്?"
അവൾ അല്പം നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് നല്ല കരിക്ക് കുടിക്കണം എന്ന് തോന്നി... ഈ ഉച്ചനേരത്ത്..."
"ഈ സമയത്തോ?" എന്ന് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ച ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ നാണത്തിൽ കാര്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. സങ്കല്പങ്ങൾക്കും അപ്പുറമുള്ള ആ സന്തോഷ വാർത്ത അറിഞ്ഞ നിമിഷം ഞാൻ അവളെ വായുവിൽ പൊക്കിയെടുത്ത് വട്ടം കറങ്ങി.
മാസങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് കടന്നുപോയി. ഞങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിന് വിരാമമിട്ട് ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു മകൾ 'മീനാക്ഷി' ജനിച്ചു. കുഞ്ഞുവാവയുടെ വരവോടെ വീട് പൂർണ്ണമായും മാറി. ചിരിയും കളികളുമായി ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം മാതൃകാപരമായ ഒന്നായി മാറി.
എന്നാൽ മീനുക്കുട്ടിയുടെ ഒന്നാം പിറന്നാളിന് ശേഷമാണ് വിധി അതിന്റെ കറുത്ത കൈകൾ നീട്ടിയത്. തുടർച്ചയായ കഴുത്തുവേദനയെത്തുടർന്ന് നടത്തിയ പരിശോധനയിലാണ് അവൾക്ക് അർബുദമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത്. ചികിത്സകളുടെ കാഠിന്യത്തിൽ അവളുടെ ആരോഗ്യം ക്ഷയിച്ചു. മുടി കൊഴിഞ്ഞു, ശരീരം മെലിഞ്ഞു. എങ്കിലും എന്റെ മുന്നിൽ അവൾ ഒരിക്കലും കരഞ്ഞില്ല.
"ജീവിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കണം. ബാക്കിയൊക്കെ പ്രകൃതി തീരുമാനിക്കട്ടെ..." എന്നായിരുന്നു വേദനകൾക്കിടയിലും അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.
അവളാഗ്രഹിച്ച ഇടങ്ങളിലേക്കൊക്കെ ഞാൻ അവളെ കൊണ്ടുപോയി. കഠിനമായ വേദനയിലും അവൾ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, വിധിയുടെ തീരുമാനത്തെ തിരുത്താൻ നമുക്കായില്ല. ഒടുവിൽ രോഗത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിൽ, ഞങ്ങളെയും കുഞ്ഞിനെയും പിരിഞ്ഞുപോകേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നോർത്തുള്ള സങ്കടം മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ.
അവസാനമായി എനിക്ക് കൈ തരുമ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ... എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ മാളുവായി, നമ്മുടെ മീനുവിന്റെ അമ്മയായി... ഒരുപാട് കാലം കൊതിതീരെ ജീവിക്കണം..."