ഇരുട്ടിലെ യാത്രികൻ
മരങ്ങൾ നിഴൽ വീഴ്ത്തിയ ആ പഴയ ചായക്കടയുടെ വരാന്തയിൽ പതിവുപോലെ കവലയിലെ ചെറുപ്പക്കാർ തടിച്ചുകൂടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
"നീ എവിടെയായിരുന്നു നിഖിലേ? ഇത്രയും വൈകാൻ?" റമീസാണ് ആദ്യം ചോദിച്ചത്.
"ഓഫീസിലെ വർക്ക് കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങാൻ വൈകി മച്ചാനേ. എന്താ ഇത്ര തിരക്കിട്ട് വിളിച്ചത്?" നിഖിൽ ബൈക്കിന്റെ താക്കോൽ വിരലിൽ ചുഴറ്റിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"നീ കാര്യമൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ? നമ്മുടെ വിഷ്ണുവിനെ കാട്ടിനുള്ളിലെ പഴയ പാലത്തിന് അടുക്കൽ വെച്ച് എന്തോ ഒന്ന് ആക്രമിച്ചു! ബോധംകെട്ട വീണ അവനെ രാത്രി ആരോ ആണ് വീട്ടിലെത്തിച്ചത്."
"ആക്രമിച്ചെന്നോ? ആരാ?" നിഖിൽ ചിരിച്ചു.
"ഏതോ ഒരു ശക്തി! വെളുത്ത വസ്ത്രമണിഞ്ഞ ഒരു രൂപം. അതിന് ശേഷം അവന് കടുത്ത പനിയാണ്. പേടിച്ചിട്ട് വായ തുറക്കുന്നില്ല!" സഞ്ജു ഇടയ്ക്കുകയറി പറഞ്ഞു.
"അയ്യോ! എന്റെ പൊന്നു സഞ്ജു, ഈ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഈ പ്രേതവും ഗന്ധർവ്വനും എന്ന് പറഞ്ഞ് നടക്കാൻ നിനക്കൊക്കെ നാണമില്ലേ? അവൻ വല്ല വടിയോ കല്ലോ തട്ടി വീണതായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ പേടിത്തൂറനായ അവൻ വല്ല പൂച്ചയെ കണ്ട് പേടിച്ചതായിരിക്കും!" നിഖിൽ പരിഹസിച്ചു.
"നീ കളിയാക്കണ്ട നിഖിലേ. രാത്രി ആ വഴി ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കുന്നത് നല്ലതാ. നിന്റെ വീട് ആ വനപാതയ്ക്കപ്പുറത്തല്ലേ?" റമീസ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
"എന്നെ പ്രേതം പിടിച്ചാൽ ഞാൻ സഹിച്ചോളാം!" നിഖിൽ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
അല്പസമയത്തിന് ശേഷം അവർ സിനിമയ്ക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് ഓരോരുത്തരായി ഓരോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് പിന്മാറി. ഒടുവിൽ തനിച്ചായ നിഖിൽ രാത്രി 11 മണിയോടെ തനിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം എന്ന് കരുതി ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ നോക്കി. നിർഭാഗ്യവശാൽ ബൈക്കിന്റെ പെട്രോൾ തീർന്നിരുന്നു!
മഴക്കാറുള്ള ആ രാത്രിയിൽ നടക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കാട്ടിനുള്ളിലെ ആ വിജനമായ റോഡിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ തന്നെ അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ മാറി. വലിയ കാറ്റും മരങ്ങളുടെ ഘോരമായ ശബ്ദവും. തെരുവ് വിളക്കുകൾ ഒന്നും കത്തുന്നില്ല. ചുറ്റും കൂരാകൂരിരുട്ട്. വഴിയിൽ എവിടെയോ നായ്ക്കൾ ഭീതിജനകമായി ഓരിയിടാൻ തുടങ്ങി. നിഖിലിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് അറിയാതെ റമീസിന്റെ വാക്കുകൾ കടന്നുവന്നു. എത്ര ധൈര്യം സംഭരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവന്റെ കാലുകൾക്ക് ഭാരം കൂടുന്നതുപോലെ തോന്നി.
പെട്ടെന്നാണ് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരാൾ നടന്നു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടത്. പേടിയോടെ അവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു:
"ആ... ആരാ അത്?"
"ഞാനാടാ... വിവേക്!" ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം മുന്നോട്ട് വന്നു.
"വിവേകോ? നീ എവിടെയായിരുന്നു? മറ്റുള്ളവരെല്ലാം എവിടെ?" നിഖിലിന് ആശ്വാസമായി.
"അവരെല്ലാം സിനിമയ്ക്ക് പോകേണ്ട എന്ന് വെച്ചു ടാ. നിന്നെ തനിയെ വിടണ്ട എന്ന് കരുതി ഞാൻ കൂടെ പോരാൻ കാത്തുനിന്നതാ," വിവേക് പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുണ്ട ആ പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ വിചിത്രമായ ഒരു മണം നിഖിലിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
"എന്താടാ ഒരു കസ്തൂരിയുടെ മണം?" നിഖിൽ ചോദിച്ചു.
"അതോ... അത് ഞാൻ ഇന്ന് ഒരു പ്രത്യേക അത്തർ ഉപയോഗിച്ചതാടാ," വിവേക് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
സംഭാഷണം മുന്നോട്ട് പോയി. സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ നിഖിലിന്റെ പേടി കുറഞ്ഞു വന്നു. കാട്ടിനുള്ളിലെ ആ പഴയ ഇടുങ്ങിയ പാലത്തിനടുത്തേക്ക് അവർ എത്തി. വവ്വാലുകൾക്കൊപ്പം പെട്ടെന്ന് കറുത്ത പക്ഷികളുടെ ഒരു കൂട്ടം നിഖിലിന്റെ തലയ്ക്കുമുകളിലൂടെ ചിറകടിച്ചു പറന്നു. പേടിച്ചുപോയ നിഖിൽ കൂടെയുള്ള വിവേകിന്റെ തോളിൽ പിടിക്കാൻ കൈ നീട്ടി.
പക്ഷേ... അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല!
നിഖിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി. ചുറ്റും നോക്കി. ആരും ഇല്ല! അവൻ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് അവന്റെ പുറകിൽ നിന്ന് വിവേകിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു: "നിഖിലേ..."
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ നിഖിലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തമായ ഒരു ചുവന്ന പ്രകാശം അടിച്ചു! അവൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ബോധംകെട്ടു വീണു...
രാവിലെ അമ്മയുടെ വിളികേട്ടാണ് നിഖിൽ കണ്ണ് തുറന്നത്. അവൻ തന്റെ സ്വന്തം വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തായിരുന്നു.
"നീ എവിടെ കിടക്കുവായിരുന്നു രാത്രി? ആരാ നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവിട്ടത്?" അമ്മ ഉത്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു.
"അമ്മേ... വിവേക്... വിവേകാണ് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്. അവൻ എവിടെ?" നിഖിൽ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചോദിച്ചു.
"ഏത് വിവേക്? വിവേകോ?" അമ്മ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
"അതെ, നമ്മുടെ അയൽപക്കത്തെ വിവേക്!"
"നിനക്ക് വട്ടായോ നിഖിലേ? വിവേക് കഴിഞ്ഞ മാസം ബാംഗ്ലൂരിൽ വെച്ച് ഉണ്ടായ ബൈക്ക് ആക്സിഡന്റിൽ മരിച്ചുപോയതല്ലേ! നീ തന്നെ അല്ലേ അവന്റെ ശവസംസ്കാരത്തിന് പോയത്??"
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട നിഖിൽ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി! അപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ തന്റെ കൂടെ നടന്നത്... കസ്തൂരി മണത്തത്...
അവന് തലചുറ്റുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ പെട്ടെന്ന് മുറിയിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.
കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ട അവൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുപോയി! അവൻ നെറ്റിയിൽ, രക്തം കട്ടപിടിച്ച നിലയിൽ ഒരു കറുത്ത സർപ്പത്തിന്റെ അടയാളം തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!