പെയ്തൊഴിയാത്ത മഴ
കോരിച്ചൊരിയുന്ന കർക്കടക മഴയിൽ ഉമ്മറത്തെ ചാരുപടിയിൽ തണുത്തുവിറച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, അടുക്കള ഭാഗത്തെ ഇടനാഴിയിലൂടെ അശ്വതി കടന്നുപോകുന്നത് അർജുൻ കണ്ടത്. നനഞ്ഞൊട്ടിയ മുടിയും കൈയിലെ ചൂലുമായി നടന്നുനീങ്ങിയ അവളെ അവൻ തോളിൽ തട്ടി, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ആരും കാണാതെ റൂമിലേക്ക് വിളിച്ചു.
"എന്താ ഏട്ടാ... ഉച്ചക്ക് വരാനുള്ള ആൾക്കാർക്ക് കൊടുക്കാൻ ചായയുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ് ഞാൻ. മാറി നിൽക്ക്, എനിക്ക് ആകെ പണിയുടെ വിയർപ്പാണ്..." എന്ന് വ്യാജ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കിയ അവളെ അവൻ ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു നിർത്തി.
"ആ സോപ്പിന്റെ കൃത്രിമ മണത്തിനേക്കാൾ എനിക്കിഷ്ടം നിന്റെ ഈ വിയർപ്പിന്റെ അത്തറാണ് പെന്നേ..." എന്ന് കാതിൽ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ എല്ലാ എതിർപ്പുകളും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അലിഞ്ഞുപോയി.
പക്ഷേ, ആ പ്രണയനിമിഷങ്ങളുടെ മുകളിൽ പെട്ടെന്നാണ് പ്രവാസത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീണത്. അർജുന് ബാംഗ്ലൂർ വഴിയുള്ള യുകെ വിസ ശരിയായി എന്ന വാർത്ത വന്നതോടെ ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമായിരുന്ന അവളുടെ ചിരി പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയി. യാത്രയുടെ തലേന്ന് രാത്രി, മുറിയുടെ മൂലയിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ അവൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു. ഒടുവിൽ തോറ്റുപോകുമെന്നുറപ്പായപ്പോൾ അവളോട് ദേഷ്യപ്പെട്ട് അവൻ ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടന്നു. പക്ഷേ, രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമത്തിൽ അവന്റെ മുടിയിഴകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് അവൾ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു തീരാപ്പുകച്ചിലായി അവശേഷിക്കുന്നു.
പിറ്റേന്ന് നേരം പുലർന്നപ്പോൾ വീടുനിറയെ ബന്ധുക്കളായിരുന്നു. എയർപോർട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ സമയമായപ്പോൾ, ഒരു യാത്രയയപ്പിന്റെ സന്തോഷത്തിന് പകരം ഒരു വിയോഗത്തിന്റെ ഭാരമായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത്. അടുക്കളയിൽ അർജുന് വഴിയിൽ കഴിക്കാനായി നെയ്യപ്പവും പലഹാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അവൾ.
വസ്ത്രം മാറാനായി റൂമിൽ കയറിയപ്പോൾ അവൾ പിന്നാലെ വന്ന് വാതിലടച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ, നിറകണ്ണുകളോടെ അവനെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. യാത്രപറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അവളെയൊന്ന് ചേർത്തുപിടിച്ചതും, ഇത്രയും നേരം അടക്കിവെച്ച അവളുടെ സങ്കടം പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി മാറി. അവനുമുന്നിൽ കരയില്ലെന്ന് കരുതിയ അർജുന്റെ നിയന്ത്രണവും അന്ന് പൂർണ്ണമായി കൈവിട്ടുപോയി. പുറത്തുനിന്ന് അച്ഛന്റെ വിളി ഉയർന്നപ്പോൾ, അവളെ മെല്ലെ അടർത്തി മാറ്റി ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവന് മനസ്സിലായി—സ്വന്തം നാടും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും പിരിഞ്ഞ് കടൽ കടക്കുന്ന ഓരോ പ്രവാസിയും അനുഭവിക്കുന്നത് ജീവനോടെയുള്ള ഒരു മരണം തന്നെയാണ്!
ഇന്നിപ്പോൾ വിമാനം കയറിയിട്ട് പതിനാല് മാസങ്ങൾ തികയുന്നു. ഈ തണുത്തുറഞ്ഞ നാട്ടിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴും മനസ്സ് മുഴുവൻ നാട്ടിലാണ്. ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ഇനി രണ്ടു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അവളിലേക്ക് തിരികെയെത്താം... ഒന്നരവർഷത്തെ ആ പിരിമുറുക്കവും കടങ്ങളും തീർത്ത്, ആ പ്രണയം വീണ്ടും നെഞ്ചിലേറ്റാൻ!