ഓർമ്മകളുടെ അവസാന ഏട്
മഴ പെയ്യാൻ നിൽക്കുന്ന ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, എറണാകുളത്തെ ഈ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കിടക്കുമ്പോഴാണ് രാഹുൽ, എന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും പഴയ കോളേജ് ഇടനാഴികളിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നത്. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഈ ഡയറിത്താളുകളിൽ നിനക്കായി കുറിക്കുന്ന വരികൾ നീ ഒരിക്കലും വായിച്ചേക്കില്ല. എങ്കിലും, ഉള്ളിലെ കടലിരമ്പം അടങ്ങാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ എഴുതുകയാണ്.
സുഖമാണോ നിനക്ക്? കല്യാണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നു എന്ന് കൂട്ടുകാർ പറഞ്ഞു അറിഞ്ഞു. ഒരു കൊച്ചു മകളാണത്രേ ഉള്ളത്... നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ കുറുമ്പിയായ ഒരു കുഞ്ഞു മകൾ.
പഴയ പ്രണയിനിക്ക് ഇതിലപ്പുറം എന്ത് ആശാസങ്ങളാണ് തരാൻ കഴിയുക? പക്ഷേ, മനസ്സ് ഇപ്പോഴും വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി നിൽക്കുകയാണ്. അന്ന് നമ്മുടെ വഴികൾ പിരിഞ്ഞതും, പരസ്പരമുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളിൽ പെട്ട് നമ്മൾ അകന്നതുമൊക്കെ വിധി മാത്രമായിരുന്നോ?
എന്റെ വിവാഹബന്ധം തകർന്നുപോയതും, പിന്നീട് തനിച്ചായതുമൊക്കെ നീ അറിഞ്ഞിരിക്കുമല്ലോ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജീവന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലാണ്. രക്തത്തെ ബാധിച്ച അർബുദം (ലുകീമിയ) എന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രകാശത്തെയെല്ലാം അണച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ "എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ?" എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. രാത്രികളിൽ കരഞ്ഞുതീർത്ത കണ്ണീരിന് കണക്കില്ല. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ ആ കണ്ണീരും വറ്റിപ്പോയിരിക്കുന്നു. പകരം ശൂന്യത മാത്രമാണ് ഉള്ളിൽ.
കീമോതെറാപ്പിയുടെ കാഠിന്യത്തിൽ നിനക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ നീണ്ട കൺപീലികളും മുടിയുമെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞുപോയി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം രൂപം കണ്ട് എനിക്ക് തന്നെ ഭയം തോന്നാറുണ്ട്. ശരീരമാകെ ചുവന്ന പാടുകളും, ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത വേദനയും. ചോരയുടെ ചവർപ്പ് ഇപ്പോൾ വായിൽ സ്ഥിരമാണ്. മൂക്കിലൂടെ ഇട്ട പ്ലാസ്റ്റിക് ട്യൂബിലൂടെയാണ് ഇപ്പോൾ ഭക്ഷണം വയറ്റിലെത്തുന്നത്.
ഇവിടെ, എന്റെ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ നാലു വയസ്സുള്ള ഒരു കുഞ്ഞുണ്ട്—അമയ. അസ്ഥികളെ ബാധിച്ച അർബുദമാണ് ആ കുരുന്നിന്. അവളുടെ മലാഖ ചിരി കാണുമ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്, പ്രകൃതിക്ക് ആരോടാണ് ഇത്ര ദയയില്ലായ്മ എന്ന്?
ഈ വേദനകൾക്കിടയിലും, മരിക്കാൻ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ഭയമാണ് രാഹുൽ. ഒരിക്കൽ കൂടി മഴ നനയണം, ഓർമ്മകളില്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും ഒരിടത്ത് പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിച്ച് അല്പം സമയം കൂടി ജീവിക്കണം എന്ന് മനസ്സ് അതിയായി കൊതിക്കുന്നു. പക്ഷേ, മരണം അതിന്റെ തണുത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് എന്നെ ദിവസവും വിളിച്ച് ഉണർത്തുന്നുണ്ട്.
നീ എന്നെ കാണാൻ വരണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ആ പ്രസരിപ്പുള്ള പെൺകുട്ടിയായി മാത്രം ഞാൻ ശേഷിച്ചാൽ മതി. ഈ ഡയറിക്കുറിപ്പ് ഇവിടെ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, വരാനിരിക്കുന്ന നീണ്ട ഉറക്കത്തിലേക്ക് ഞാൻ മെല്ലെ മിഴികൾ അടയ്ക്കുകയാണ്. എനിക്കായി ഒരു ശുഭരാത്രി ആശംസിക്കാൻ പോലും നീ അടുത്തില്ലല്ലോ എന്നൊരു ചെറിയ സങ്കടത്തോടെ...