പെയ്തുതീരാത്ത നിലാവ്
"നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് കോപമുണ്ടോ ഏട്ടാ..." ശാന്തമായി ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന ദേവനോടായി ജാനകി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ദേവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ തെറ്റില്ല. സ്വന്തം ഭാര്യയെ, അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന ദിനങ്ങളിൽ പഴയ കാമുകനെ കാണിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു ഭർത്താവിനെ ലോകത്ത് എവിടെയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല.
മസ്തിഷ്കാർബുദത്തിന്റെ കഠിനമായ വേദനകൾക്കിടയിൽ, കേവലം മൂന്നാഴ്ചത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർമാർ വിധി എഴുതിയപ്പോഴാണ് ദേവൻ ആ തീരുമാനമെടുത്തത്—ജാനകിയുടെ അവസാനത്തെ ആഗ്രഹം എന്താണെങ്കിലും അത് സാധിച്ചുകൊടുക്കുക.
"എനിക്ക് മറ്റ് ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല ഏട്ടാ... മണ്ണടിയുന്നതിന് മുൻപ് മാധവിനെ ഒന്നുകാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ... വെറുതെ ഒരു ആഗ്രഹം..." ജാനകി ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകളാണ് ദേവനെ മാധവിനെ തേടിയുള്ള യാത്രയിലേക്ക് നയിച്ചത്. അന്വേഷണത്തിനൊടുവിൽ തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ പഴയൊരു തറവാട്ടിൽ മാധവനുണ്ടെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വയൽവരമ്പുകൾക്കരികിൽ കാർ നിർത്തി ദേവൻ ഇറങ്ങി. "ജാനൂ... നീ ഇവിടെയിരിക്ക്. ഞാൻ പോയി നോക്കിയിട്ട് വരാം."
അല്പസമയത്തിനകം ദേവൻ തിരിച്ചെത്തി, "വാ... ആളവിടെയുണ്ട്."
തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത് മാധവന്റെ മുത്തശ്ശി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ദേവൻ അവരോട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച ശേഷം, മാധവന്റെ ഒമ്പത് വയസ്സുള്ള മകൻ കണ്ണനെയും കൂട്ടി പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു. ജാനകിക്കും മാധവനും തനിച്ച് സംസാരിക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ മനപ്പൂർവ്വം മാറിനിന്നതായിരുന്നു.
"ജാനൂ..." പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള ആ വിളി കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മാധവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താ ജാനൂ ഇത്ര പെട്ടെന്ന്... എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടോ?"
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "ഞാൻ വിടപറയാൻ വന്നതാണ് മാധവ്. എന്റെ ആയുസ്സ് ഒടുങ്ങാറായി. പോകാൻ നേരം നിന്നെ ഒന്നുകാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു, എന്റെ ഭർത്താവ് അത് സാധിപ്പിച്ചു തന്നു."
കാര്യമറിയാതെ നിന്ന മാധവന്റെ അടുത്തേക്ക് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുത്തശ്ശിയും ദേവനും കണ്ണനും കടന്നുവന്നു. ജാനകി പതുക്കെ കണ്ണനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവന്റെ നെറുകയിൽ ഉമ്മവെച്ചു: "ഇനിയൊരു ജനന്മുണ്ടെങ്കിൽ നീ എന്റെ മകനായി ജനിക്കണം. ഈ ജന്മത്തിൽ എനിക്ക് കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെപോയ മാതൃസ്നേഹം അന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് തരാം."
കണ്ണീർ തുടച്ച് ജാനകി ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, തകർന്നുപോയ മനസ്സോടെ സത്യങ്ങൾ മുത്തശ്ശിയിൽ നിന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞ മാധവ് അവിടെ തളർന്നിരുന്നു. ഒമ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഭാര്യയുടെ വേർപാടിൽ തകർന്നുപോയ ശേഷം ആദ്യമായിട്ടാണ് അവൻ വീണ്ടും ഇത്രമേൽ തളരുന്നത്.
രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവന്റെ ഫോൺ കോൾ വന്നു. "അവൾ യാത്രയായി മാധവ്..."
ഓടിയെത്തിയ മാധവ് കണ്ടത്, തങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും പ്രിയപ്പെട്ട പച്ചപ്പട്ടുസാരിയുടുത്ത്, മംഗളസൂത്രവും തൊട്ട്, ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ജാനകിയെയാണ്. മക്കളില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ആളില്ലാതെ ജാനകിയുടെ ആത്മാവ് വിഷമിക്കരുതെന്ന് കരുതി, ദേവൻ മാധവനോട് കണ്ണനെ കർമ്മം ചെയ്യാൻ വിട്ടുതരുമോ എന്ന് കൂപ്പുകരങ്ങളോടെ അപേക്ഷിച്ചു. ഒടുവിൽ, ആ കുഞ്ഞിന്റെ കൈകളാൽ ജാനകിയുടെ ചിതയ്ക്ക് തീകൊളുത്തപ്പെട്ടു.
ഒരു വർഷം കടന്നുപോയി. ജാനകിയുടെ ശ്രാദ്ധദിനത്തിൽ പുഴയോരത്തെ മണൽപ്പരപ്പിൽ അവളുടെ പേരെഴുതിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ദേവൻ.
"അച്ഛാ..." എന്ന വിളി കേട്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കണ്ണനും മാധവനും നിൽക്കുന്നു. "ഞാൻ എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ബലിയിടാൻ വന്നതാ അച്ഛാ..." കണ്ണൻ പറഞ്ഞു.
"അവന്റെ അമ്മ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ജാനകിയാണല്ലോ ഹരീ... അവൾക്ക് വേണ്ടി ബലിയിടാനാണ് അവന് നിർബന്ധം..." മാധവ് വിതുമ്പി.
ദേവൻ ആ കുഞ്ഞിനെ വാരിപ്പുണർന്നു. തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ, കുഞ്ഞു കണ്ണന്റെ കാൽപ്പാടുകൾക്കൊപ്പം മറ്റൊരു കാൽപ്പാട് കൂടി മണലിൽ തെളിയുന്നത് അവർ കണ്ടു—ജാനകിയുടെ സാന്നിധ്യം പോലെ. അവർ പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് ആ ശാന്തതയിൽ നടന്നുനീങ്ങി.