തീയും തണലും
"മതി... എനിക്ക് ഇനി ഇത് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റില്ല. നിന്റെ ഈ പിടിവാശിയും ചൂടാവലും സഹിക്കാൻ വയ്യ..."
ഓഫീസിന് മുന്നിലെ തണൽമരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് ഞാൻ അത് പറയുമ്പോൾ ദേവന്റെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
"അപ്പോൾ എന്താ നിന്റെ തീരുമാനം? ഇവിടെവെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കുകയാണോ?" അവൻ ശാന്തനായി ചോദിച്ചു.
"ഉം..." ഞാൻ തലയാട്ടി.
"ശരി, അവസാനമായി എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?"
"പാറപ്പുറത്ത് കയറിനിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന ആ പഴയ അഭ്യാസങ്ങളൊക്കെ നിർത്തി കുറച്ചുകൂടി ഗൗരവത്തോടെ നടക്കണം. വീട്ടുകാരുടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണം. പിന്നെ... കല്യാണം കഴിക്കുമ്പോൾ വിളിക്കാൻ മറക്കരുത്. ഇനി... നിനക്കെന്നോട് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?"
അവൻ എന്നെ ഒന്ന് ആഴത്തിൽ നോക്കി. "ഉവ്വ്... സമയത്തിന് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. പിന്നെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഡ്രൈവിംഗിൽ ശ്രദ്ധ വേണം. നല്ലൊരു പങ്കാളിയെ കണ്ടെത്തണം."
രണ്ടുപേർക്കിടയിലും കുറച്ചുനേരം മൗനം നിറഞ്ഞു.
എന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചെത്തി. ബൈക്ക് റൈഡും കട്ടൻചായയും ജീവനായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന, പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരുന്ന ഒരു തനി കോപക്കാരനാണ് അവൻ. പക്ഷേ ആ ദേഷ്യം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മാത്രമേ കാണൂ എന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം ചെറിയൊരു കാര്യത്തിന് എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നപ്പോൾ "എനിക്ക് അല്പം സമാധാനം തരൂ" എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞുപോയി. ആ ഒറ്റ വാക്കിന്റെ പുറത്താണ് അവൻ മെസ്സേജുകൾക്കും കോളുകൾക്കും മറുപടി തരാതെ മാറിനിന്നത്.
ഇന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ 'പിരിയാം' എന്ന് പറഞ്ഞുപോയെങ്കിലും ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ ഭാരം വന്നു മൂടുന്നതുപോലെ തോന്നി.
"എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നത്? ഞാൻ പോകട്ടെ?" അവൻ ചോദിച്ചു.
"അത്... ദേവാ..."
"എന്താടോ?"
"എനിക്ക്... എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല ദേവാ... നിന്നെയില്ലാതെ എനിക്ക് പറ്റില്ല..." എപ്പോഴോ അടക്കിവെച്ച കണ്ണീർ പുറത്തേക്ക് ചാടി.
അവൻ പതിയെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു. "ഈ പറ്റാത്ത കാര്യം പിന്നെ എന്തിനാടോ നീ പറയുന്നത്?"
"ഞാൻ പെട്ടെന്നുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞുപോയതാ..." ഞാൻ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
"എടി മണ്ടീ... എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരും, അത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ അത് എനിക്ക് നിന്നോടല്ലാതെ വേറെ ആരോടാ കാണിക്കാൻ പറ്റുക? എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ആ സ്വാതന്ത്ര്യം വേറെ ആരോടാണ് ഉള്ളത്? പിന്നെ ഒരു കാര്യം ഓർത്തുവെച്ചോ... ഇനി നീ എത്ര വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും, ആര് എതിർത്താലും, ഞാൻ നിന്നെയും കൊണ്ടേ പോകൂ..."
അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. "അയ്യടാ! അതിന് ആര് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു? നിന്നെത്തന്നെ കെട്ടി നിന്റെ തലമണ്ടയ്ക്ക് അടിച്ച് ഞാൻ ബാക്കി ആയുസ്സ് തീർക്കും... നോക്കിക്കോ!"
എന്റെ പരാതി കേട്ട് അവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ പിണക്കങ്ങളും മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകിപ്പോയി.
മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയ വിവരങ്ങൾ