ഭാഗം - 5: ഇരുളടഞ്ഞ സത്യവും അവസാന തിരിവും
തന്റെ കഴുത്തിന് പുറകിലെ തണുപ്പ് കനത്തു വന്നപ്പോൾ ദാസ് ഭയത്തോടെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. അവന്റെ പിന്നിൽ, ചുമലിൽ കറുത്ത അഴുകിയ വിരലുകൾ അമർത്തിക്കൊണ്ട് റോസ് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
"എന്തിനാ റോസ് നീ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത്? നിന്നെ കൊന്ന ഡാവിസിനെ പോലീസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു... നിനക്ക് നീതി കിട്ടിയില്ലേ? പിന്നെന്തിനാ എന്നെ...?" ദാസ് ശബ്ദമിടറി ചോദിച്ചു.
റോസിന്റെ രക്തം വാർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയാനകമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അവനോട് അടുത്ത് വന്ന് കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു:
"നീതി മുഴുവനായിട്ടില്ല ദാസ്... അന്ന് ആ രാത്രിയിൽ... ഡാവിസിന്റെ കാർ എന്നെ ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തുമ്പോൾ, ആ റോഡിലൂടെ ബൈക്കിൽ വേറൊരാൾ കൂടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവൻ ബ്രേക്കിട്ടു നിന്നു. ഞാൻ ചോരയിൽ കുളിച്ച് കൈകൾ നീട്ടി അവനോട് 'രക്ഷിക്കണേ' എന്ന് യാചിച്ചു... പക്ഷേ, ഡാവിസിന്റെ ഗുണ്ടകളെ പേടിച്ച് അവൻ വണ്ടി തിരിച്ച് എന്നെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച് കടന്നുകളഞ്ഞു! അവൻ അന്ന് എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ... ഞാൻ മരിക്കില്ലായിരുന്നു!"
ദാസിന്റെ തലച്ചോറിൽ വലിയൊരു ഇടിമിന്നൽ പാഞ്ഞു!
2018-ലെ ആ മഴയുള്ള രാത്രി! നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് പോകുമ്പോൾ റോഡരുകിൽ ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അവൻ കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ കേസിൽ കുടുങ്ങുമെന്ന ഭയത്താൽ അവൻ വണ്ടി തിരിച്ചുപോയി!
അന്ന് താൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു റോസ്!
"നൊ... നോ... റോസ്, എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു... എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം!" ദാസ് തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി അപേക്ഷിച്ചു.
"നിന്റെ ഭയം കാരണമാണ് ഞാൻ അന്ന് ആ മണ്ണിൽ കിടന്ന് ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചത് ദാസ്... ജീവന് വേണ്ടി യാചിക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു പോകുന്നത് കൊലപാതകത്തേക്കാൾ വലിയ ദ്രോഹമാണ്!"
റോസിന്റെ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തിലെ വെളിച്ചമെല്ലാം അണഞ്ഞു. കനത്ത കാറ്റിൽ മുറിയിലെ ജനലുകൾ അടിച്ചടഞ്ഞു.
റോസിന്റെ കൈകൾ ദാസിന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും മുറുകി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ ദാസ് പിടഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് പടരാൻ തുടങ്ങി.
"ക്ഷ... ക്ഷമിക്കണം..." ദാസിന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് അവസാന വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നു.
ആറു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം...
ആ വിജനമായ ഹൈവേയിലൂടെ രാത്രിയിൽ കാറോടിച്ചു പോവുകയായിരുന്നു ഒരു യാത്രക്കാരൻ. മഴ കനത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സെമിത്തേരി റോഡിന്റെ വളവെത്തിയപ്പോൾ വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരാൾ കൈകാട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
മഴയിൽ പൂർണ്ണമായി നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അവൻ കാറിന്റെ ജനലിൽ തട്ടി വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
"ഹെൽപ്പ്... പ്ലീസ്... എന്റെ ബൈക്ക് കേടായി. എന്നെ അടുത്ത കവല വരെ ഒന്ന് കൊണ്ടുപോകാമോ?"
കാറോടിച്ചയാൾ കാറിന്റെ ഡോർ അൺലോക്ക് ചെയ്തു: "കയറിക്കോ..."
ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ കാറിന്റെ ബാക്ക് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു.
വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തതും, കാറോടിച്ചയാൾ സൈഡ് മിററിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. പുറകിൽ ഇരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖം മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
അത്... ദാസ് ആയിരുന്നു!
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചോര വാർന്നൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന് തൊട്ടടുത്ത്, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് റോസും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
കാറോടിച്ചയാളുടെ പിൻകഴുത്തിൽ മഞ്ഞുകട്ട പോലെയുള്ള തണുപ്പ് പടർന്നുപിടിച്ചു...
വാഹനത്തിന്റെ സ്റ്റീരിയോയിൽ നിന്ന് കേൾക്കാവുന്ന ഏറ്റവും നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മന്ത്രണം മുഴങ്ങി:
"വഴിയരികിൽ തനിയെ നിൽക്കുന്നവരെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കരുത്... ചിലപ്പോൾ അത് നിങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ യാത്രയായേക്കാ.
End.........