നിഴൽവേട്ട
കൊച്ചിയിലെ ഫോൺവിളി കേന്ദ്രത്തിന്റെ വലിയ ഹാളിൽ, രാത്രി 2 മണിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചാണ് ആ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മിന്നിയത്. കൺട്രോൾ റൂമിലെ എമർജൻസി റെസ്പോൺസ് ഓഫീസറായ മാധവി തന്റെ ഹെഡ്സെറ്റ് ശരിയാക്കിവെച്ച് ആ ബട്ടൺ അമർത്തി.
"എമർജൻസി റെസ്പോൺസ് സെന്റർ, പറയൂ... എന്താണ് നിങ്ങളുടെ അടിയന്തിര സാഹചര്യം?" ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ മാധവി ചോദിച്ചു.
മറുതലയ്ക്കൽ ആഴത്തിലുള്ള ശ്വാസോച്ഛ്വാസവും വിറയ്ക്കുന്ന തേങ്ങലുമായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷനാണ്. മോണിറ്ററിൽ ലൊക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞു—ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ കാന്തല്ലൂരിലെ ഒരു മലയോര ഗ്രാമം.
"എന്റെ... എന്റെ ഭാര്യ വീണുകിടക്കുന്നു. അവൾക്ക് ജീവനില്ല... ആരോ അവളെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു," ആ ശബ്ദം തണുത്തുറഞ്ഞതായിരുന്നു.
"സർ, ശാന്തനാകൂ. നിങ്ങളുടെ പേര് പറയാമോ?"
"ശേഖരൻ... ശേഖരൻ വർമ്മ."
"എവിടെ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്, ശേഖരൻ?"
"കാന്തല്ലൂർ, പെരിയകനാൽ റോഡിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട വീടാണ്. 'ശ്രീശൈലം'."
മാധവി വേഗത്തിൽ കീബോർഡിൽ വിവരങ്ങൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. തൊട്ടടുത്തുള്ള പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കും ആംബുലൻസിലേക്കും സന്ദേശം അയച്ചു. വിവരങ്ങൾ സിസ്റ്റത്തിലേക്ക് അപ്ലോഡ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ അവൾ ചോദിച്ചു:
"വീട്ടിൽ വേറെ ಯಾರെങ്കിലും ഉണ്ടോ?"
"ഇല്ല... ആരുമില്ല. പറമ്പിൽ ഒരു വളർത്തുനായ ഉണ്ട്. അത് മാത്രം."
"ഭാര്യയുടെ അവസ്ഥ എന്താണ്? ശ്വാസമെടുക്കുന്നുണ്ടോ?"
"ഇല്ല... എന്റെ മടിയിലാണ് അവൾ. കഴുത്തിൽ ചോരയാണ്. എനിക്ക് അറിയാം അവൾ മരിച്ചെന്ന്. പ്ലീസ്, പോലീസിനെ പെട്ടെന്ന് അയക്കൂ!"
"ഞാൻ സന്ദേശം നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. ടീം തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്," മാധവി പറഞ്ഞു. "പറയൂ ശേഖരൻ, ആക്രമിച്ചയാൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടോ? നിങ്ങൾ അപകടത്തിലാണോ?"
"ആരും പുറത്തുനിന്നു വന്നതല്ല! എന്നെ ഇവിടെനിന്ന് കൊണ്ടുപോകൂ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു!" ശേഖരൻ നിലവിളിച്ചു.
"ശേഖരൻ, വ്യക്തമായി പറയൂ. ആരാണ് ഇത് ചെയ്തത്?"
"ഞാൻ... ഞാൻ തന്നെയാണ്!" മറുതലയ്ക്കൽ ഒരലർച്ച കേട്ടു. "എന്റെ കൈ കൊണ്ടാണ് അവൾ മരിച്ചത്!"
മാധവി ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി. അടിയന്തിര കോളുകളിൽ പ്രകോപിതരാകാതെ സംസാരിക്കാൻ പരിശീലനം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇത്രയും വ്യക്തമായി സ്വന്തം കുറ്റം സമ്മതിക്കുന്നവർ അപൂർവ്വമാണ്. ഉടൻ തന്നെ അവൾ കേസിന്റെ ഗൗരവം കൂട്ടി സന്ദേശം നൽകി, കൂടുതൽ പോലീസ് വാഹനങ്ങളെ സംഭവസ്ഥലത്തേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു.
"ശേഖരൻ, ശാന്തനാകൂ. എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? നിങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്തത്?"
"ഞാൻ... ഉമ്മറത്തെ കോടാലിയെടുത്ത് അവളെ വെട്ടി. എന്റെ കൈകൾ എന്റേതല്ലാതായി മാറി, മാധവി... എനിക്ക് അത് തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല!"
"കോടാലിയോ? അത് ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?"
"എന്റെ തൊട്ടടുത്ത്, തറയിൽ..."
"ഭാര്യ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ അടുക്കലാണോ?"
"അതെ, ഞാൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്..." ശേഖരൻ വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
പോലീസ് എത്താൻ ഇനിയും പത്ത് മിനിറ്റോളം എടുക്കും. അതുവരെ കോൾ കട്ടാക്കാതെ അക്രമിയെ വർത്തമാനത്തിൽ നിർത്തി പരമാവധി തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുക എന്നതാണ് മാധവിയുടെ ചുമതല.
"ശേഖരൻ... കേൾക്കൂ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് സ്വന്തം ഭാര്യയോട് ഇത് ചെയ്തത്?"
സ്വൽപ്പം നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം ശേഖരൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ അടുക്കളയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. തങ്കം ഉമ്മറത്ത് പൂക്കൾ കോർക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്... എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഇരമ്പൽ കേട്ടു. എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞാൻ ആയുധമെടുത്തു. എന്റെ മനസ്സ് നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു—'ഓടിപ്പോകൂ തങ്കം' എന്ന്. പക്ഷേ എന്റെ നാവിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. എന്റെ കൈകൾ തനിയെ അവളിലേക്ക് നീങ്ങി..."
കഥകൾ ഉണ്ടാക്കി ആനുകൂല്യം നേടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ എന്ന് മാധവി സംശയിച്ചു. പക്ഷേ, ആ ശബ്ദത്തിലെ ഭയവും വേദനയും വ്യാജമല്ലെന്ന് അവളുടെ അനുഭവം പറഞ്ഞു.
"നിങ്ങൾ പറയുന്നതിൽ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ട്, ശേഖരൻ. മുൻപ് എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് ഇതുപോലെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?"
"ഇല്ല! ദൈവത്താണെ ഇല്ല! എനിക്ക് ഭ്രാന്തൊന്നുമില്ല... പക്ഷേ എന്റെ ശരീരം എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുന്നില്ല. എന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ പറയ്, എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു!"
പെട്ടെന്ന്, ഫോണിലൂടെ വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. പോലീസ് വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ തകർത്ത് ഉള്ളിൽ കടന്നതാണ്. പോലീസുകാരുടെ വിളിശബ്ദവും ബഹളവും ഫോണിലൂടെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
"ആയുധം താഴെയിടൂ! കൈകൾ തലയ്ക്ക് മുകളിൽ വെക്കൂ!" പോലീസിന്റെ കടുത്ത ഉത്തരവ്.
പക്ഷേ, മറുപടി നൽകിയത് ശേഖരന്റെ നിലവിളിയായിരുന്നു: "ഇല്ല! ഓടിപ്പോകൂ! എനിക്ക് വീണ്ടും നിയന്ത്രണം പോകുന്നു! എന്നെ വെടിവെക്കൂ! എന്നെ കൊല്ലൂ!"
"ശേഖരൻ, പോലീസ് പറയുന്നത് കേൾക്കൂ!" മാധവി ഫോണിലൂടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
"എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല! എന്റെ കൈകൾ... അയ്യോ!"
തുടർന്ന് കേട്ടത് തുടർച്ചയായ വെടിയൊച്ചകളായിരുന്നു. അഞ്ചോ ആറോ തവണ വെടിപൊട്ടുന്ന ശബ്ദം. അതിനുശേഷം വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത.
മാധവി ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കെ, ഫോണിൽ നിന്ന് പോലീസുകാരന്റെ ഭയന്നുവിറച്ച അലർച്ച കേട്ടു:
"ഓഫീസർ ഡൗൺ! ഓഫീസർ ഡൗൺ! ഇയാൾക്ക് വെടിയേൽക്കുന്നില്ല! ഓടിക്കോ—"
മറ്റൊരു പോലീസുകാരന്റെ ആർത്തനാദം, വീണ്ടും വെടിയൊച്ചകൾ... ഒടുവിൽ വലിയൊരു ശാപവാക്കോടെ ലൈൻ കട്ടായി.
മാധവി ഹെഡ്സെറ്റ് ഊരിമേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. കൺട്രോൾ റൂമിലെ സ്ക്രീനിൽ ആ കോളിലെ ലൈവ് ലൊക്കേഷൻ മാഞ്ഞുപോയി. അവിടെ പുതിയ സ്പെഷ്യൽ ഫോഴ്സിനെ അയച്ചതായി മെസ്സേജ് വന്നു.
ഇനി അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുക എന്ന് അറിയാൻ അവൾക്ക് വഴിയില്ല. കൺട്രോൾ റൂമിലെ കസേരയിലിരുന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മാധവി ഓർത്തത് ഒന്നുമാത്രമാണ്—ആ മലയോരത്തെ ആരും നോക്കാനില്ലാത്ത ആ വളർത്തുനായയെക്കുറിച്ച്...