അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ബ്രോക്കർ വഴി ആലോചന വരുന്നത്. ഇറ്റലിയിലെ മിലാനിൽ സ്ഥിരമായി ജോലി ചെയ്യുന്ന അഞ്ജലി. പ്രായം മുപ്പത്തിരണ്ട്. ആദ്യ വിവാഹം ഒരു വലിയ പരാജയമായിരുന്നു; ഭർത്താവിന്റെ പീഡനവും വഞ്ചനയും കാരണം നിയമപരമായി വേർപിരിഞ്ഞ് സ്വന്തം അധ്വാനം കൊണ്ട് വിദേശത്ത് പച്ചപിടിച്ചവൾ. അവൾക്ക് വേണ്ടത് തന്നെയും തന്റെ മനസ്സിനെയും മനസ്സിലാക്കുന്ന, വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു കൂട്ട് മാത്രം.
വിവേകിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് തുടക്കത്തിൽ വലിയ എതിർപ്പായിരുന്നു. "ഇരുപത്തഞ്ചു വയസ്സുള്ള ചെക്കന് രണ്ടാമതൊരു കല്യാണം കഴിച്ച പെണ്ണിനെ വേണോ?" എന്ന നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യം അവരെ അലട്ടി. എന്നാൽ വിവേകിന്റെ മനസ്സ് പ്രായോഗികമായി ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. ഇറ്റലിയിലേക്കുള്ള ഒരു ‘ടിക്കറ്റ്’ മാത്രമായിട്ടാണ് ആദ്യമവൻ ഈ ആലോചനയെ കണ്ടത്.
വിവാഹത്തിന് മുന്നോടിയായി അവർ വീഡിയോ കോളിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. തുടക്കത്തിൽ വിവേകിന്റെ മനസ്സിൽ കുറ്റബോധവും താല്പര്യക്കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അഞ്ജലിയുടെ സംസാരം അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പക്വതയും, അനാവശ്യമായ നാട്യങ്ങളില്ലാത്ത തുറന്ന പെരുമാറ്റവും അവളിലുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ മുൻകാല ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും താൻ അനുഭവിച്ച വേദനകളെക്കുറിച്ചും അവൾ ഒളിവുമറയില്ലാതെ തുറന്നുപറഞ്ഞു. "എനിക്ക് ഇറ്റലിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരാളെയല്ല വേണ്ടത് വിവേക്, ജീവിതത്തിൽ ഒപ്പം നിൽക്കാൻ ഒരാളെയാണ്" എന്ന അവളുടെ വാക്കുകൾ വിവേകിന്റെ ഉള്ളിൽ തട്ടി.
തന്റെ സ്വാർത്ഥമായ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് വിവേകിന് ആദ്യമായി ലജ്ജ തോന്നി. ഒരു വിസക്കപ്പുറം, ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് മുറിവേറ്റ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മനസ്സാണ് അതെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവരുടെ വിവാഹം ലളിതമായി നടന്നു. മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വിസ ശരിയായി വിവേക് മിലാന്റെ മണ്ണിലിറങ്ങി. മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന ആ നഗരത്തിൽ അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ എയർപോർട്ടിൽ കാത്തുനിന്ന അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് വെറുമൊരു ഉടമ്പടിയുടെ ബാധ്യതയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.
ഇറ്റലിയിലെ തണുപ്പിലും അവന്റെ കൈകൾ ചേர்த்துപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ, വിവേക് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു—താൻ വന്നത് വെറുമൊരു സ്വപ്നം തേടിയല്ല, ഒരു മനസ്സിലേക്ക് കൂടിയാണ്.
മിലാനിലെ ആദ്യത്തെ ഏതാനും ആഴ്ചകൾ വിവേകിന് ഒരു സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു. മനോഹരമായ തെരുവുകൾ, പുരാതനമായ കത്തീഡ്രലുകൾ, മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങൾ. എന്നാൽ ആ പുതുമ മാഞ്ഞതോടെ, പ്രവാസത്തിന്റെ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അവന്റെ മുന്നിൽ വാതിൽ തുറന്നു.
അഞ്ജലി ഒരു സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലെ തിരക്കുള്ള നഴ്‌സായിരുന്നു. തുടർച്ചയായ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടികളും ഓവർടൈമും കഴിഞ്ഞ് തളർന്നുറങ്ങുന്ന അവളും, ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയറിയാതെ ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ വിവേകും തമ്മിൽ പതിയെ ഒരു അകൽച്ച രൂപപ്പെട്ടു. വിവേക് ജോലി അന്വേഷിച്ച് നഗരത്തിൽ അലഞ്ഞു. എന്നാൽ ഭാഷയും മതിയായ രേഖകളും ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവന് എവിടെയും സ്ഥിരമായ ഒരു ജോലി കിട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ കഫേയിൽ പാത്രം കഴുകുന്നതും അടുക്കള വൃത്തിയാക്കുന്നതുമായ പാർട്ട് ടൈം ജോലി അവൻ കണ്ടെത്തി.
നാട്ടിൽ വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്ന അവന് ആ പണി മാനസികമായി വലിയൊരു ഭാരമായി. അതിലും ഉപരി, എല്ലാ മാസവും വീട്ടിലെ ചെലവുകൾക്കും നാട്ടിലെ കടം വീട്ടാനുമായി അഞ്ജലിയുടെ പണത്തെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നത് അവന്റെ പുരുഷാഭിമാനത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
അതിനിടയിലാണ് നാട്ടിൽ നിന്നുള്ള സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ചോദ്യങ്ങൾ അവനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്. "അവളുടെ പണം കൊണ്ടല്ലേ ജീവിക്കുന്നത്", "പ്രായം കൂടിയ പെണ്ണിനെ കെട്ടിയാൽ ഇങ്ങനെ സഹിക്കേണ്ടി വരും" തുടങ്ങിയ കുത്തുവാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ വിഷം നിറച്ചു. വിവേക് പതിയെ ഉൾവലിഞ്ഞു, അഞ്ജലിയുടെ സ്വാഭാവികമായ ചോദ്യങ്ങൾ പോലും അവന് സംശയങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളുമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി.
ഒരു രാത്രിയിൽ ചെറിയൊരു തർക്കം വലിയൊരു പൊട്ടിത്തെറിയിലേക്ക് നീങ്ങി.
"നിനക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയമില്ല, ഞാൻ വെറുമൊരു ആശ്രിതൻ മാത്രമായി ഇവിടെ ഒതുങ്ങിപ്പോയി," വിവേക് ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് തകർന്നുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "വിവേക്, മുൻപൊരു ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ പറ്റിക്കപ്പെട്ടത് പണം കൊണ്ടോ പദവി കൊണ്ടോ അല്ല, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ്. ഇവിടെ ഞാൻ രാത്രിയും പകലും അധ്വാനിക്കുന്നത് നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും വേണ്ടിയാണ്, അല്ലാതെ നിന്നെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാനല്ല. നിന്റെ ഈ അപകർഷതാബോധമാണ് നമ്മെ അകറ്റുന്നത്."
ആ വാക്കുകൾ വിവേകിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രകമ്പനമുണ്ടാക്കി. മുൻവിവാഹത്തിന്റെ മുറിവുകൾ പേറുമ്പോഴും അവൾ തന്നെ എത്രമാത്രം ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായത്തിന്റെയോ സാഹചര്യങ്ങളുടെയോ വ്യത്യാസമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സ്വന്തം ഈഗോ മാത്രമാണ് ആ ബന്ധത്തിൽ വിള്ളലുണ്ടാക്കുന്നത്.
പിറ്റേന്ന് മുതൽ വിവേക് സ്വയം മാറാൻ തുടങ്ങി. അവൻ പ്രാദേശിക ഭാഷ പഠിക്കാൻ ക്ലാസുകളിൽ ചേർന്നു, കഫേയിലെ ജോലി ആത്മാർത്ഥമായി ചെയ്തു. അഞ്ജലി നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ അവൾക്കായി കാപ്പിയും ഭക്ഷണവും തയ്യാറാക്കി അവൻ കാത്തിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞെത്തിയ അഞ്ജലിയുടെ കൈപിടിച്ച് മിലാൻ കത്തീഡ്രലിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു, "തുടക്കത്തിൽ എന്റെ ലക്ഷ്യം ഈ നാട് മാത്രമായിരുന്നു അഞ്ജലി, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് നീ കൂടെയുള്ള ഈ ജീവിതമാണ്."
മഞ്ഞുകണങ്ങൾ വീഴുന്ന ആ തണുത്ത വൈകുന്നേരത്ത്, അവരുടെ മനസ്സിലെ എല്ലാ അപരിചിതത്വങ്ങളും അലിഞ്ഞുതീരുകയായിരുന്നു.
ആ തുറന്നുപറച്ചിലിനു ശേഷം അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന അകൽച്ചയുടെ മഞ്ഞുരുകാൻ തുടങ്ങി. വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകൾ മാറിയതോടെ, രാത്രികൾ അവർക്ക് പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുത്തറിയാനുള്ള ഇടമായി മാറി.
ഒരു നീണ്ട നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിതയായി എത്തിയ അഞ്ജലിയെ ചൂടുള്ള കാപ്പിയുമായി വിവേക് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് മൈനസ് ഡിഗ്രി തണുപ്പിൽ മഞ്ഞു പെയ്യുമ്പോൾ, ഹീറ്ററിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ ആ മുറി കൂടുതൽ ചൂടുള്ളതായി തോന്നി. കട്ടിലിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ വിവേക് അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അധ്വാനം കൊണ്ട് തഴമ്പിച്ച അവളുടെ വിരലുകളെ അവൻ മൃദുവായി തലോടി.
കഴിഞ്ഞകാല മുറിവുകളും പ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകളും ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്കിടയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. ആദ്യമായി അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് പേടിയോ ആശങ്കയോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രണയവുമായിരുന്നു. വിവേക് പതിയെ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തണച്ചു. അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ക്ഷീണവും മനസ്സിലെ ഭാരവും അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും അലിഞ്ഞുതീരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആ രാത്രിയിലെ അവരുടെ അടുപ്പം വെറുമൊരു ശാരീരിക ബന്ധം മാത്രമായിരുന്നില്ല; പരസ്പരം നൽകിയ വിശ്വാസത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും പൂർണ്ണതയായിരുന്നു. നാളുകളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന അപകർഷതാബോധവും ഒറ്റപ്പെടലും ഉപേക്ഷിച്ച്, പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ അവർ പരസ്പരം സമർപ്പിച്ചു. അഞ്ജലിയുടെ സാമീപ്യം വിവേകിന് നൽകിയത് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജമായിരുന്നു; വിവേകിന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം അഞ്ജലിക്ക് നൽകിയത് അവൾക്ക് പണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ സുരക്ഷിതത്വബോധവും.
പുലർച്ചെ ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ സൂര്യവെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, അഞ്ജലി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. വിവേക് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ മെല്ലെ തഴുകി.
ഇറ്റലിയിലെ ആ ചെറിയ അപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഇപ്പോൾ അവന് വെറുമൊരു വാടകവീടല്ല, സ്വന്തം വീടാണ്; അവന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതവുമാണ്.
രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം...
കൊച്ചി വിമാനത്താവളത്തിന്റെ അറൈവൽ ഗേറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ വിവേകിന്റെയും അഞ്ജലിയുടെയും മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വിവേക് വെറുമൊരു ആശ്രിതനല്ല; ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷ നന്നായി വഴങ്ങിയതോടെ മിലാനിലെ ഒരു ലോജിസ്റ്റിക്സ് കമ്പനിയിൽ മികച്ച വരുമാനമുള്ള സ്ഥിരജോലി അവൻ സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു. നാട്ടിലെ കടങ്ങളെല്ലാം വീട്ടി, സ്വന്തം കാലിൽ ഉറച്ചുനിന്നാണ് അവന്റെ മടക്കം.
എയർപോർട്ടിൽ അവരെ കാത്തുനിന്ന വീട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ സംശയങ്ങളോ ആശങ്കകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നാട്ടുകാരുടെ കുത്തുവാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചുനിന്ന മാതാപിതാക്കൾ ഇന്ന് അവരെ അഭിമാനത്തോടെയാണ് ചേർത്തുപിടിച്ചത്. മുൻപ് ഈ ബന്ധത്തെ പരിഹസിച്ച പലരും ഇപ്പോൾ ആദരവോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും അവരോട് സംസാരിച്ചു. എന്നാൽ, ആ പുകഴ്ത്തലുകളേക്കാൾ ഉപരി വിവേകിന് വലുത് തങ്ങൾക്കിടയിൽ പടുത്തുയർത്തിയ ആഴത്തിലുള്ള വിശ്വാസമായിരുന്നു.
നാട്ടിലെ ചെറിയ അവധിക്കാലം അവർക്ക് പുതിയൊരു സന്തോഷവാർത്ത കൂടിയാണ് നൽകിയത്. അഞ്ജലി ഗർഭിണിയാണെന്ന വിവരം ആ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷം ഇരട്ടിയാക്കി. കഴിഞ്ഞകാല മുറിവുകളെല്ലാം മാഞ്ഞ്, ആ വീട് മുഴുവൻ ഒരു പുതിയ അതിഥിയുടെ വരവിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിലായി.
അവധി കഴിഞ്ഞ് തിരികെ ഇറ്റലിയിലേക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, വിവേക് അഞ്ജലിയുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ ഭദ്രമായി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
"എന്റെ ലക്ഷ്യം യൂറോപ്പിലേക്കുള്ള ഒരു വിസ മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ, എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഇത്രയും മനോഹരമായൊരു ജീവിതം കിട്ടില്ലായിരുന്നു," അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി അവന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചു. വിമാനം ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ, താഴെ കാണുന്ന മേഘക്കൂട്ടങ്ങളെപ്പോലെ അവരുടെ മനസ്സും പൂർണ്ണമായ ശാന്തതയിലും പ്രണയത്തിലും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം അവിടെനിന്നും കൂടുതൽ മനോഹരമായി തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
End.......... ✈️