ഇരുട്ടിലെ പ്രകാശബിന്ദു
ആശുപത്രി മുറിയുടെ ചില്ലുജാലകത്തിന് പുറത്ത് പെയ്തൊഴിയാതെ കാർമേഘങ്ങൾ കനംതൂങ്ങി നിന്നു. ഒമ്പതാം വാർഡിലെ ആ ചെറിയ കട്ടിലിൽ, രക്താർബുദത്തിന്റെ കൊടുംവേദനയോട് പൊരുതി തളർന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു ഏഞ്ചൽ. വെളുത്ത പുതപ്പിനടിയിൽ അവളുടെ ശരീരം ഒരു തൂവൽപോലെ ശോഷിച്ചിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ വാതിൽപ്പഴുതിലൂടെ ഡോക്ടർ അമ്മയോട് അടക്കംപറഞ്ഞ ആ വാക്ക് അവളുടെ കുഞ്ഞുഹൃദയത്തിൽ ഒരു വിറയലായി അവശേഷിച്ചിരുന്നു—ഇനിയധികം സമയമില്ല.
പള്ളിമേടയിലെ അച്ചൻ പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ സ്ഥിരമായി പറയാറുള്ള ഒരു വാചകം പെട്ടെന്നാണ് ഏഞ്ചലിന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞത്: 'ലൂസിഫർ... ശാശ്വതമായ ഇരുട്ടിന്റെ അധിപൻ.'
ചെറുപ്പം മുതലേ രാത്രികളിലെ ഇരുട്ടിനെ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു. എന്നാൽ വേദനകൾക്ക് മുന്നിൽ ദൈവം പോലും കണ്ണടച്ചപ്പോൾ, ആ നിസ്സഹായതയിൽ അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കടലാസും പെൻസിലുമെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാൽ അവൾ കുറിച്ചു:
"പ്രിയപ്പെട്ട ലൂസിഫർ അങ്കിൾ,
എല്ലാവരും ദിവസവും ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ എന്റെ സൂചിവെപ്പുകളുടെയും മരുന്നുകളുടെയും വേദന മാത്രം കുറയുന്നില്ല. അങ്കിൾ അന്ധകാരത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് പള്ളിയിലെ അച്ചൻ പറഞ്ഞു കേട്ടു. എനിക്ക് രാത്രികളിലെ ഇരുട്ടിനെ വല്ലാത്ത ഭയമാണ് അങ്കിൾ. ഇനി അധികദിവസം ഞാൻ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നു. ഞാൻ കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ, ആ ഇരുട്ടിൽ എന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ അങ്കിളിന് വരുമോ? ആരും സ്നേഹിക്കാത്ത അങ്കിളിന് എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സ്നേഹം.
" ---ഏഞ്ചൽ.
ആ കടലാസ് തുണ്ട് അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പറത്തിവിട്ടു. ഏഴാം നാൾ, തോരാത്ത വേദനകൾക്ക് വിടപറഞ്ഞ് ആ കുഞ്ഞുഹൃദയത്തിന്റെ തുടിപ്പ് എന്നേക്കുമായി നിലച്ചു.
പള്ളിസെമിത്തേരിയിൽ മഴ നനഞ്ഞുനിന്ന ആ സായാഹ്നത്തിൽ, ഒരു കറുത്ത കാർ പതുക്കെ വന്ന് നിന്നു. അതിൽനിന്ന് കറുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച ഒരു അപരിചിതൻ പുറത്തിറങ്ങി. അസാധാരണമായ ഗാംഭീര്യവും, അതിലേറെ ശാന്തവുമായ മുഖഭാവം. ആരും അയാളെ ഇതുവരെ അവിടെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ അച്ഛന്റെ ഓഫീസിലെ ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കാം എന്ന് കരുതി ആരും അയാളെ ചോദ്യംചെയ്തുമില്ല.
ഏഞ്ചലിന്റെ ചെറിയ പെട്ടി മണ്ണിലേക്ക് ഇറക്കിവെക്കുമ്പോൾ അയാൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് പിന്നിൽ നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു. അവസാന പിടി മണ്ണ് അവളുടെ മേൽ വീഴുമ്പോൾ, ആ അപരിചിതന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു യുഗത്തിന്റെ മുഴുവൻ വേദനയും തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു.
ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് ആളുകൾ പിരിഞ്ഞുപോയിട്ടും തങ്ങളുടെ പ്രാണന്റെ കല്ലറയ്ക്കരികിൽ തളർന്നിരുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് അയാൾ പതുക്കെ നടന്നെത്തി.
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവരെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കാൻ അയാൾ തുനിഞ്ഞില്ല. പകരം, തന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളിനിറമുള്ള ഒരു കവറെടുത്ത് ഏഞ്ചലിന്റെ അമ്മയുടെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
"അവൾ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല... ഒട്ടും വേദനയില്ലാതെ, ശാന്തമായാണ് അവൾ ഉറങ്ങിയത്," മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു.
അമ്പരപ്പോടെ അവർ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോഴേക്കും, പെയ്യുന്ന മഴയുടെ കറുപ്പിലേക്ക് ആ അപരിചിതൻ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു.
വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അമ്മ ആ കവർ തുറന്നു. അതിൽ ഒരിക്കലും വാടാത്ത, സുഗന്ധമുള്ള ഒരു റോസാദളവും കറുത്ത മഷിയിൽ തെളിഞ്ഞ വരികളും
ഉണ്ടായിരുന്നു:
പ്രിയപ്പെട്ട ഏഞ്ചൽ,
നിന്റെ കത്ത് എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇരുട്ട് എന്നത് ഭയക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, അത് ഈ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ വേദനകളിൽ നിന്നുമുള്ള ശാന്തമായ വിശ്രമമാണ്. ഇനി നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ഒരു സൂചികൾക്കും രോഗങ്ങൾക്കും കഴിയില്ല. നിന്റെ അവസാന യാത്രയിൽ ഒരിടത്തും ഭയമുണ്ടാകില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പുനൽകുന്നു."
With Love,
L