.
അലകടലിന്റെ സംഗീതം
സ്ഥലം: അഞ്ചുതെങ്ങ് എന്ന തീരപ്രദേശത്തെ ഒരു സർക്കാർ കോളേജ്.
സന്ദർഭം: കോളേജ് യൂണിയൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലം.
തീരപ്രദേശത്തെ ആ കോളേജിലെ കാറ്റിന് പോലും ഉപ്പിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് ആ കോളേജ് അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരൊറ്റ കാര്യൊഴികെ - ഇഷാൻ.
അവൻ ആ കോളേജിലെ 'തെമ്മാടി'യായിരുന്നു. ഇടിയും അടിപിടിയും പോരാത്തതിന് വായനോട്ടവും. കയ്യിലൊരു ഗിറ്റാറും തൂക്കി, മുടി നീട്ടി വളർത്തി, കോളേജ് വരാന്തയിലൂടെയുള്ള അവന്റെ നടപ്പ് കാണുമ്പോഴേ മീരയ്ക്ക് ചൊറിഞ്ഞു വരും. പക്ഷേ കോളേജിലെ ഭൂരിഭാഗം പെൺകുട്ടികൾക്കും അവൻ ഒരു ഹരമായിരുന്നു. പലരും അവനെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇഷാന്റെ കണ്ണ് എപ്പോഴും മീരയിലായിരുന്നു.
അവൾക്ക് അവനോട് വെറുപ്പായിരുന്നു. പ്രണയം എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുന്നത് തന്നെ മീരയ്ക്ക് അലർജിയായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും ഇഷാനെപ്പോലൊരുവനിൽ നിന്ന്. "ദൈവമേ, ഇങ്ങനൊരുത്തനെ എന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കല്ലേ" എന്നായിരുന്നു അവളുടെ നിത്യേനയുള്ള പ്രാർത്ഥന.
അവന്റെ ശല്യം സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിൽ പോയാലും ക്യാന്റീനിൽ പോയാലും, അവന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു നടക്കുന്ന കുറച്ചു 'തലതിരിഞ്ഞ' കൂട്ടുകാരും ഇഷാനും പുറകെ കാണും. അവളുടെ എല്ലാ ജന്മദിനത്തിനും അവൻ എന്തെങ്കിലും गिफ्टുമായി വരും. മീര അത് മുഖവിലയ്ക്കെടുക്കില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ അവളുടെ പേരും പറഞ്ഞു ഇഷാനെക്കൊണ്ട് കയ്യിലിരുന്ന കാശ് ചിലവാക്കിക്കുകയും ചെയ്യും.
പലവട്ടം മീര അവന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി, "എന്റെ പുറകെ നടക്കരുത്" എന്ന്. ദേഷ്യപ്പെടുകയും ചീത്തവിളിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ അവൻ അതൊന്നും വകവെച്ചില്ല, ഒരു കുലുക്കവുമില്ലാതെ വീണ്ടും പുറകെ നടന്നു.
മീരയുടെ കുടുംബം വളരെ യാഥാസ്ഥിതികമായിരുന്നു. അവൾ ആരെങ്കിലും പ്രേമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ കൊന്നുകളയുന്ന അച്ഛനും, അത് നടപ്പിലാക്കാൻ തടിയും മിടുക്കുമുള്ള രണ്ട് ചേട്ടന്മാരും (രാഹുലും രോഹിത്തും) അവൾക്കുണ്ട്. അവർ മുൻപും പിൻപും നോക്കാതെ അടിക്കുന്നവരാണെന്ന് ഇഷാനറിയാം. എന്നിട്ടും അടി കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള പണിക്ക് അവൻ നിൽക്കുന്നത് മീരയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കൂട്ടുകാരികൾ എപ്പോഴും പറയും: "എടീ, അവൻ നിന്നെ ജീവനായിട്ടാ സ്നേഹിക്കുന്നത്. ഒന്നു സമ്മതിക്ക്, ഇനി എത്ര ജന്മം കഴിഞ്ഞാലും ഇങ്ങനൊരുത്തനെ നിനക്ക് കിട്ടില്ല."
ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ മീരയ്ക്ക് ദേഷ്യം വരും. ക്ലാസ്സിലാണെങ്കിൽ അവന് ഒരു ശ്രദ്ധയുമില്ല. എപ്പോഴും താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കും. ടീച്ചറുടെ ചീത്തവിളിയും അടിയും ഇതിന്റെ പേരിൽ എത്രവട്ടം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു! മീരയ്ക്ക് അപ്പോഴൊക്കെ അവനോട് സഹതാപം തോന്നും. "ഇവന് ഈ സമയം കൊണ്ട് നാലക്ഷരം പഠിച്ചുകൂടെ, വെറുതെ സമയം കളയാതെ" എന്ന് അവൾ ചിന്തിക്കും.
അങ്ങനെയിരിക്കെ കോളേജ് ആർട്സ് ഫെസ്റ്റിവൽ വന്നു. തിരക്കിനിടയിൽ മീരPurath പോയപ്പോൾ, ഇഷാൻ അവളുടെ ബാഗിൽ ഒരു ഗ്രീറ്റിംഗ് കാർഡ് വെച്ചു. മീര അത് അറിഞ്ഞില്ല.
വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തി പഠിക്കാൻ ബുക്ക് എടുത്തപ്പോൾ ആ കാർഡ് നിലത്തു വീണു. അതും കണിശക്കാരനായ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ! പിന്നെ വീട്ടിൽ നടന്നത് വലിയൊരു ഭൂകമ്പമായിരുന്നു. അച്ഛനും ചേട്ടന്മാരും അവളെ മാറി മാറി തല്ലി. "ഇനി നീ കോളേജിന്റെ പടി ചവിട്ടില്ല" എന്ന് അച്ഛൻ തീർത്തു പറഞ്ഞു.
അവൾക്ക് ഇഷാനോട് ദേഷ്യവും വെറുപ്പും മൂർദ്ധന്യത്തിലെത്തി. അവനെ അപ്പോൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ, കീറി ഉപ്പിലിട്ടേനെ. രണ്ടു ദിവസം അവൾ വീട്ടിൽ തടവിലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അച്ഛന്റെ കാൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞ് കോളേജിൽ പോകാൻ അനുവാദം വാങ്ങി.
കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ കോളേജ് വരാന്തയിൽ ഇഷാനും കൂട്ടുകാരും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഇഷാന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആകാംക്ഷ. കാർഡ് കൊടുത്തതിന്റെ ഹാങ് ഓവർ ആണ്. വീട്ടിൽ നടന്നതൊന്നും അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.
ദേഷ്യം കൊണ്ട് മീരയുടെ മുഖം ചുവന്നു. ഇഷാൻ വിചാരിച്ചത് അവൾക്ക് പ്രേമം മൂത്തിട്ടാണെന്നാണ്.
അവൻ അടുത്ത് വന്നിട്ട് ചോദിച്ചു: "മീരാ, നീ എന്തു തീരുമാനിച്ചു? എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?"
അവൻ ഇത്രയും ചോദിച്ചതേ ഉള്ളൂ! വീട്ടിൽ നടന്നതിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം അവൾ കോളേജിൽ നടത്തി. അവനെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് പൊതിരെ തല്ലി! അവന് വല്ലാത്ത വിഷമമായി, പക്ഷേ മീര അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല. വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അവൾ ഒന്നു തണുത്തപ്പോൾ ഇഷാൻ ഇത്രമാത്രം പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഇനി നിന്നെ ഒരിക്കലും ശല്യം ചെയ്യില്ല... നിന്റെ മുന്നിൽ പോലും വരില്ല... ഗുഡ് ബൈ!"
അതും പറഞ്ഞു അവൻ കോളേജ് ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "ഹോ! അങ്ങനെ ആ ശല്യം ഒഴിഞ്ഞു" എന്ന് കരുതി മീര ആശ്വസിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് അവൻ കോളേജിൽ വന്നില്ല. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും അവനെ കാണാനില്ല.
മീരയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിഷമം തോന്നി (കുറച്ചു കൂടിപ്പോയോ എന്ന്).
സുഹൃത്തുക്കൾ പറഞ്ഞു: "മീരാ, നീ അവനോട് കാണിച്ചത് കൊടും ക്രൂരതയാണ്. ഇത്രയും വേണ്ടിയരുന്നില്ല. അവൻ 4 വർഷമായി നിന്നെ മാത്രമാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്. നീ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല. അവനെപ്പോലുള്ള ഒരാളെ കിട്ടണമെങ്കിൽ നീ പുണ്യം ചെയ്യണം."
ഇത്രയും കേട്ടപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് സങ്കടം അടക്കാനായില്ല. അവൾ ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. അവനെ അവൾ വല്ലാതെ മിസ്സ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
അവന്റെ ഗിറ്റാറും തമാശകളും ഇല്ലാത്ത ക്ലാസ്സ്‌റൂം അവളെ വല്ലാതെ മടുപ്പിച്ചു. എപ്പോഴും അവൾ അവന്റെ ബെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കും, അവൻ അവിടെ ഇല്ലെന്ന് അറിയുമ്പോൾ നെഞ്ച് പിടയ്ക്കും. അതേ, അവൾക്ക് അവനോട് പ്രണയം തന്നെയായിരുന്നു!
അവൻ ഇല്ലാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന അവസ്ഥയായി. അവനെ കാണാൻ ഹൃദയം പിടച്ചു. അവനോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാൻ മനസ്സ് തുടിച്ചു. ഇനി വയ്യ, അവനെ കണ്ടേ പറ്റു. അവനെ കോളേജിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരണം.
അവൾ ഒരു കത്ത് എഴുതി അവന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു വിട്ടു.
"ഇഷാൻ, നിനക്ക് എന്നോട് ആ പഴയ ഇഷ്ടം കുറച്ചെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ നാളെ 8 മണിക്ക് കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിലെ വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ വരണം.. എനിക്ക് നിന്നെ കണ്ടേ പറ്റു.."
പിറ്റേന്ന് 8 മണിക്ക് മുൻപ് തന്നെ മീര കോളേജിൽ എത്തി. അവിടെങ്ങും അവനെ കണ്ടില്ല. അവൻ എന്നും ഇരിക്കാറുള്ള മരച്ചുവട്ടിൽ നോക്കി, അവിടെയും ഇല്ല. അവളുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു.
വളരെ വിഷമത്തോടെ അവൾ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോയി.
ക്ലാസ്സിൽ അവൾ ഇരിക്കാറുള്ള ആ ബെഞ്ചിൽ ഒരാൾ തല കുനിച്ചു ഇരിക്കുന്നു. അത് ഇഷാനായിരുന്നു!
മീരയ്ക്ക് അവളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ഇഷാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി.
അവൾ അവനോട് ഇഷ്ടം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
ഇന്ന് അവൾ ആലോചിക്കുന്നു, അന്ന് അവനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ അതായിരുന്നേനെ അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം.
ഇന്ന് മീര അവനെ അവളുടെ ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്നു
*