തണൽവീണ താഴ്‌വര
വഗമണ്ണിലെ തണുത്തുറഞ്ഞ ആ പ്രഭാതത്തിൽ കാഞ്ഞിരമരച്ചോട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നീലകണ്ഠന് നെഞ്ചിൽ ഭാരമേറുകയായിരുന്നു. കയ്യിലിരുന്ന പഴയ ഡയറിയിലെ താളുകൾ കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞു. കുറച്ചകലെ തോട്ടത്തിലെ കാപ്പിപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവൻ്റെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കേണ്ട തൻ്റെയും ഗൗരിയുടെയും വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
പത്തു വർഷത്തെ പ്രണയമാണ്. അതിനിടയിൽ അവൻ്റെ ശിൽപശാലയിൽ തീപ്പിടിത്തമുണ്ടായി സമ്പാദ്യമെല്ലാം ചാമ്പലായപ്പോഴും, ഗൗരിയുടെ കുടുംബം കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലായപ്പോഴും അവർ പരസ്പരം താങ്ങായി നിന്നു. പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊരു രൂപത്തിലാണ് അവരുടെ മുന്നിലെത്തിയത്.
പെട്ടെന്നാണ് ഗൗരിയുടെ സഹോദരൻ ഹരി അവിടെയെത്തിയത്. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു.
"നീലൻ ഏട്ടാ... വീട്ടിൽ വലിയ പ്രശ്നമാണ്. നാളെ ഗൾഫിൽ നിന്നുള്ള വലിയ മുതലാളിയുടെ മകൻ വരുന്നുണ്ട്. അച്ഛൻ കടം തീർക്കാൻ വേണ്ടി ഗൗരിയെ അവർക്ക് കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു."
നീലകണ്ഠൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. "അതെങ്ങനെ ശരിയാകും ഹരി? അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മുടെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചതല്ലേ? പന്തലിടാൻ ആൾക്കാർ ഇന്ന് വരാനിരുന്നതാണ്!"
"അച്ഛന് കടക്കാരുടെ ഭീഷണിയുണ്ട് ഏട്ടാ. നീലൻ ഏട്ടന് ഇപ്പോൾ സ്വന്തമായി ഒന്നുമില്ലല്ലോ എന്നൊക്ക പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ അമ്മയോടും ഗൗരിയോടും വഴക്കാണ്. ഗൗരി മുറി അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്."
നീലകണ്ഠൻ നേരെ ഗൗരിയുടെ വീടുകളിലേക്ക് ഓടി. വഴിയിൽ വെച്ച് ഗൗരിയുടെ അച്ഛൻ കേശവപിള്ള അവനെ തടഞ്ഞു നിർത്തി.
"നീ ഇങ്ങോട്ട് കയറേണ്ട നീലകണ്ഠാ! എൻ്റെ കുടുംബം തെരുവാധാരമാകാൻ പോകുകയാണ്. ആറര ലക്ഷം രൂപയുടെ കടമുണ്ട്. അത് വീട്ടിയില്ലെങ്കിൽ നാളെ ഞങ്ങളുടെ വീട് ലേലം ചെയ്യും. നീ അതിന് കാശ് തരുമോ? നിൻ്റെ തടിമില്ല് കത്തിപ്പോയില്ലേ? ഇനി എൻ്റെ മകളെ ദുരിതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല."
"അമ്മാവാ, ഞാൻ അധ്വാനിച്ച് ആ കടം വീട്ടാം. ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ചു സമയം തരൂ..." നീലകണ്ഠൻ കേണു അപേക്ഷിച്ചു.
"സമയമില്ല! ഈ വരുന്ന തിങ്കളാഴ്ച അവൾ വിദേശത്തേക്ക് പോകും. അതിനു സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ കുളത്തിൽ ചാടി മരിക്കും. അതിൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്വം എൻ്റെ മകൾക്കാണെന്ന് ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്!" കേശവപിള്ള കർശനമായി പറഞ്ഞു.
അകത്തുനിന്നും ഗൗരിയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. സ്വന്തം അച്ഛൻ്റെ ജീവൻ വെച്ച് കളിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
അന്നു രാത്രി കനത്ത മഴ പെയ്തു. നീലകണ്ഠൻ്റെ കുടിലിലേക്ക് ഗൗരിയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് മാലതി ഓടിയെത്തി. അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കത്തുണ്ടായിരുന്നു.
"നീലൻ ഏട്ടാ... ഗൗരി ഇത് ഏട്ടന് തരാൻ പറഞ്ഞതാണ്. അവൾ കരഞ്ഞു തളർന്നു ഉറങ്ങിപ്പോയി."
നീലകണ്ഠൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ കത്ത് നിവർത്തി:
"എൻ്റെ നീലൻ ഏട്ടാ...
നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, അച്ഛൻ്റെ ജീവനാണ് എനിക്കിവിടെ വിലയായി ചോദിക്കുന്നത്. ഒരു മകളെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് അച്ഛനെ തള്ളിപ്പറയാൻ വയ്യ. ഞാൻ വഴങ്ങുകയാണ്... പക്ഷേ, ആരുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ താലി കെട്ടിയാലും എൻ്റെ മനസ്സ് ഈ താഴ്‌വരയിൽ ഏട്ടൻ്റെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും.
എന്നെ തേടി ഏട്ടൻ ഇനി വരരുത്. എന്നെ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. ജീവനോടെയുണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ ഇനി മറ്റൊരു ലോകത്തായിരിക്കും. ഏട്ടൻ നല്ലൊരു ശിൽപിയായി ഉയരുന്നത് കാണാൻ ഞാൻ ദൂരെയിരുന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കും. വിട..."
കത്ത് വായിച്ചുതീർന്നപ്പോഴേക്കും നീലകണ്ഠൻ്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. തൻ്റെ പ്രണയം അവൾക്ക് തണലാകേണ്ടിടത്ത്, കുടുംബത്തിന്റെ ബാധ്യതകൾ അവളെ തടവുകാരിയാക്കിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അവൾ ജീവനോടെയിരിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹത്താൽ അവൻ ആ തീരുമാനത്തെ നെഞ്ചുപൊട്ടി സ്വീകരിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ, താഴത്തെ കവലയിൽ ഗൗരിയെ വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്ന വണ്ടി കടന്നുപോകുമ്പോൾ, മലമുകളിലെ കാഞ്ഞിരമരച്ചോട്ടിൽ നീലകണ്ഠൻ നിശബ്ദനായി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയം തോറ്റുപോയതല്ല, മറിച്ച് അന്യന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി തോറ്റുകൊടുത്തതാണെന്ന തിരിച്ചറിവോടെ...