പുകപടലങ്ങളിലെ പ്രണയം
അവളുടെ യഥാർത്ഥ പേരെന്താണ്? അനർഘയെന്നോ, ഹെലൻ എന്നോ? അതോ ദേവദાસിയുടെ കഥയിലെ പാർവ്വതിയോ? വേണ്ട, ആ പേര് ഞാൻ വെളിപ്പെടുത്തില്ല. അവളുടെ കുടുംബ മഹിമയ്ക്കും നിലനിൽപ്പിനും ഒരു കളങ്കവും ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ഇപ്പുറവും ഈ ജീവിതം ഞാനായി അവസാനിപ്പിക്കാത്തത് തന്നെ അവളോടുള്ള ആ പഴയ ഓർമ്മ കൊണ്ടാണ്.
എന്നാൽ എന്റെ പേരെന്താണ്? വേറോണയിലെ ഇരുണ്ട പള്ളിയിൽ ബോധമറ്റ് കിടക്കുന്ന ജൂലിയറ്റിന്റെ മുന്നിൽ തകർന്നുനിന്ന റോമിയോയോ? അതോ പ്രണയഭ്രാന്തിൽ മരുഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ മജ്നുവോ?
"നിന്നോട് എനിക്ക് തോന്നിയ പ്രണയം കൂട്ടുകാരുമായി വെച്ച ഒരു പന്തയം മാത്രമായിരുന്നു" എന്ന് കോളേജ് കോമ്പൗണ്ടിന്റെ മൂലയിൽ വെച്ച് നീ പറഞ്ഞ ആ നിമിഷമാണ് യഥാർത്ഥ വേദന എന്തെന്ന് ഞാൻ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞത്.
"ഇതൊക്കെ മനുഷ്യജീവിതമാണ് വിക്രം. കരയാനാണെങ്കിൽ അതിനേ സമയം കാണൂ... സ്നേഹം എന്നത് വെറുമൊരു ദൗർബല്യം മാത്രമാണെന്ന് നീ എന്നെങ്കിലും തിരിച്ചറിയും."
അന്ന് നീ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഒരു മൂർച്ചയേറിയ കഠാരയായി എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വന്നു തറച്ചു. അന്ന് എന്റെ തല പുകഞ്ഞു, ഉള്ളു നീറി.
"നീ സിഗരറ്റ് വലിക്കില്ലായിരിക്കാം, മദ്യപിക്കില്ലായിരിക്കാം... പക്ഷേ നിനക്ക് നല്ലൊരു ജോലി ഉണ്ടോ? പണമുണ്ടോ? സ്വന്തമായി വീടുണ്ടോ?" എന്ന അന്നത്തെ നിന്റെ ചോദ്യത്തിന് എന്റെ കൈയിൽ ഉത്തരങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരു പാവം അമ്മ മാത്രം. ഒടുവിൽ തകർന്ന മോഹങ്ങളുമായി ആ അമ്മയും യാത്രയായി.
പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ മദ്യക്കുപ്പികളുടെ തണലിൽ എന്തിനാണ് നീ വീണ്ടും എന്നെ തേടി വന്നത്? ഇനിയും ആരുമായെങ്കിലും പന്തയം വെച്ചിട്ടുണ്ടോ? എങ്കിൽ ദയവുചെയ്ത് തിരികെ പോവുക.
"അരുത് വിക്രം... എന്നെ ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കരുത്."
"ഹും! നോക്ക്, ഞാൻ ഇന്ന് മദ്യപിക്കാറുണ്ട്, പുകവലിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ എനിക്കിന്ന് പണമുണ്ട്, വലിയ പദവിയുണ്ട്, നഗരത്തിൽ വലിയ ബംഗ്ലാവുണ്ട്. ഞാൻ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു! പ്രണയം വെറുമൊരു ദൗർബല്യമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു!"
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അസാധാരണമായ പക്വതയും നിരാശയുടെ ആർദ്രതയും ഉണ്ടായിരുന്നു: "എനിക്ക് അന്ന് തെറ്റ് പറ്റി വിക്രം. സ്നേഹം എന്നത് ഒരു ശക്തിയാണെന്ന് വളരെ വൈകിയാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്... എന്റെ പേരിൽ നീ ജീവിതം നശിപ്പിക്കരുത്."
തെരുവ് വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞ ആ രാത്രിയിൽ, ലഹരിയുടെ ലഹരിയിൽ കാലുറയ്ക്കാതെ നടക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ ഒരാൾരൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
"സാറേ... എന്റെ കൂടെ വരൂ, എന്തെങ്കിലും പണം തന്നാൽ മതി."
വിക്രം അയാളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. വിജനമായ തെരുവിനൊടുവിലുള്ള ഒരു ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് അയാൾ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഒരു യുവതി അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു:
"നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ?"
"ഉം... ഈ ലോകത്തോളം!" എന്ന് അവൾ വ്യാജമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
പ്രണയം... എത്ര അർത്ഥശൂന്യവും വഞ്ചനാത്മകവുമായ ഒരു വാക്കാണ്!