:
മഴ തോരാത്ത രാത്രി
(സന്ദർഭം: വയനാട്ടിലെ ഒരു തോട്ടം മേഖലയിലെ കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് ബസ് കാത്തുനിൽക്കുന്ന കാർത്തികും അനന്യയും)
അനന്യ: എടാ കാർത്തിക്, ഒന്നു നിന്നേ!
കാർത്തിക്: എന്താടി?
അനന്യ: ഇന്നെന്താ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക വെളിച്ചം? പരീക്ഷ തോറ്റ സന്തോഷമാണോ?
കാർത്തിക്: ഏയ്, റിസൾട്ട് വന്നു... ഞാൻ തോറ്റു!
അനന്യ: അയ്യോ, ഞാനും തോറ്റല്ലോ!
കാർത്തിക്: അത് കലക്കി! എനിക്ക് കൂട്ടിന് ഒരാളായല്ലോ.
അനന്യ: ദേ ബസ് വരുന്നു, വാ പോകാം.
കാർത്തിക്: നീ പൊക്കോ, ഞാൻ വരുന്നില്ല.
അനന്യ: അതെന്താടാ?
കാർത്തിക്: നല്ല തണുത്ത കാറ്റില്ലേ, എനിക്ക് കുന്നിൻചെരുവിലൂടെ നടക്കാൻ തോന്നുന്നു.
അനന്യ: നിനക്കെന്താ പ്രാന്താണോ?
കാർത്തിക്: അതേടോ, എനിക്ക് വട്ടാണ്!
അനന്യ: പോടാ മണ്ടൻ. നിൽക്ക്, ഞാനും വരാം.
കാർത്തിക്: നീ എന്തിനാ പോക്കുവെയിലത്ത് കൂടെ നടക്കാൻ വരുന്നേ?
അനന്യ: വെറുതെ... ടീ എസ്റ്റേറ്റിലെ തേയിലക്കാടുകൾക്ക് നടുവിലൂടെ നിന്റെ കൈകോർത്ത് പിടിച്ച് പ്രണയിച്ചു നടക്കാൻ!
കാർത്തിക്: ഓഹോ, പ്രണയിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു സുന്ദരി!
അനന്യ: പോടാ, നിന്നെ എന്റെ വീട്ടിലെ പൂച്ച പോലും പ്രണയിക്കില്ല.
കാർത്തിക്: എടി, നിന്റെ ക്ലാസിലെ ആ നീളമുള്ള ഡാനിയൽ ഇല്ലേ? അവനെന്താ പരിപാടി?
അനന്യ: ഡാനിയലോ? അവനെന്താ?
കാർത്തിക്: എനിക്കവനെ തീരെ ഇഷ്ടമല്ല. ഒരുമാതിരി പെരുമാറ്റം!
അനന്യ: അതെന്താ? അവനെന്താ നിഷാദിനോട് ചെയ്തേ?
കാർത്തിക്: ഒന്നുമില്ല, അവൻ എപ്പോഴും പെൺകുട്ടികളുടെ കൂടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്നത് കാണാം.
അനന്യ: അതിന് നിനക്കെന്താ? അത് അവന്റെ ഇഷ്ടമല്ലേ?
കാർത്തിക്: അതെന്താ നിനക്ക് അവനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇത്ര വിഷമം?
അനന്യ: എനിക്കെന്ത് വിഷമം! നീ വരുന്നെങ്കിൽ വാ, ഞാൻ നടക്കാൻ പോവാ.
(അടുത്ത ദിവസം കോളേജ് കഫറ്റീരിയയിൽ കാർത്തികും കൂട്ടുകാരൻ നിഖിലും)
നിഖിൽ: മച്ചാനേ, ഇന്നലെ അവളുടെ അടുത്ത് കാര്യം പറഞ്ഞോ? നമ്മുടെ പ്ലാൻ വർക്കായില്ലേ?
കാർത്തിക്: പ്ലാനൊക്കെ ഓക്കെയാണ്, പക്ഷെ...
നിഖിൽ: എന്താടാ ഒരു 'പക്ഷെ'?
കാർത്തിക്: എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പറയുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ ഡാനിയലിന്റെ പേര് വെച്ച് ഒരു നമ്പർ ഇറക്കി. കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ മുഖം വാടി, ദേഷ്യപ്പെട്ട് പോയി!
നിഖിൽ: എന്നിട്ട് നീ പറഞ്ഞില്ലേ?
കാർത്തിക്: ഇല്ലടാ. അവൾ വിഷമിച്ചപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് കാളി. ഞാൻ പറയാൻ വെച്ചത് മറന്നു. അവൾക്ക് അവനെയാണ് ഇഷ്ടമെങ്കിൽ നമുക്കത് നടത്തിക്കൊടുക്കാം, അവൾ സന്തോഷമായിരിക്കട്ടെ.
(അതേ സമയം ലൈബ്രറിക്ക് മുന്നിൽ അനന്യയും കൂട്ടുകാരി മേഘയും)
മേഘ: എടി, ഇന്നലെ അവന്റെ കൂടെ പോയിട്ട് എന്തായി?
അനന്യ: ഏയ്, ഒന്നുമുണ്ടായില്ലടി... അവന് എന്നോട് അങ്ങനെ ഒരു വികാരവുമില്ലെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.
മേഘ: എന്താടി അങ്ങനെ പറഞ്ഞേ?
അനന്യ: എനിക്ക് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവൻ പെൺകുട്ടികളുടെ കൂടെ സംസാരിക്കുന്ന ആണുങ്ങളെ കളിയാക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് വഴക്കിട്ടു.
മേഘ: കൊള്ളാം!
അനന്യ: ഇനി ഞാൻ ഒന്നും പറയാൻ പോകുന്നില്ല. ഉള്ള ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് കൂടി കളയാൻ എനിക്ക് വയ്യ.
(ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തോട്ടത്തിലെ പഴയ പാലത്തിന് മുകളിൽ വെച്ച്)
അനന്യ: എടാ...
കാർത്തിക്: മ്ം?
അനന്യ: നിന്നെ ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു!
കാർത്തിക്: ആർക്ക്?
അനന്യ: പേര് പറയില്ല.
കാർത്തിക്: വേണ്ട, പറയുകയും വേണ്ട.
അനന്യ: അതെന്താടാ?
കാർത്തിക്: എനിക്ക് വേറൊരു കുട്ടിയെ ഇഷ്ടമാണ്.
അനന്യ: ആരെ? അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?
കാർത്തിക്: അറിയില്ല... ഞാൻ ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരു ചെറിയ പേടി.
അനന്യ: എന്തിന് പേടിക്കണം? നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി അവളോട് പറ. ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം!
കാർത്തിക്: ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം.
(അവൻ ഓടി മറഞ്ഞു. അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ തുടങ്ങി. രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൻ തിരിച്ചെത്തി. കൈകൾ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.)
അനന്യ: (കണ്ണീര് തുടച്ച്, കൃത്രിമ ചിരിയോടെ) എന്തായി? അവളോട് പറഞ്ഞോ? അവൾ എന്ത് പറഞ്ഞു?
കാർത്തിക്: ഇല്ല...
അനന്യ: അതെന്താടാ പറയഞ്ഞേ? നിന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ കാട്ടുപൂക്കളുടെ ഗൊച്ചെ ആരാ തന്നേ? അവളാണോ?
കാർത്തിക്: അല്ല... ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്!
(അവൻ കൈയിലുള്ള മനോഹരമായ കാട്ടുപൂക്കൾ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി)
കാർത്തിക്: ഐ ലവ് യു അനന്യ... വിൽ യൂ മാരി മീ?
(ഒരു നിമിഷം അനന്യക്ക് ലോകം തലകീഴായി മറിയുന്നതുപോലെ തോന്നി. കണ്ണീരോടെ അവൾ ആ പൂക്കൾ വാങ്ങി.)
അനന്യ: താങ്ക്സ്!
കാർത്തിക്: വെറും താങ്ക്സ് മാത്രമാണോ?
അനന്യ: തൽക്കാലം അത്രയേ ഉള്ളൂ!
കാർത്തിക്: എടി, അപ്പോൾ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ ആ പെൺകുട്ടി ആരാ?
അനന്യ: അറിയണോ?
കാർത്തിക്: മ്ം, ഒന്ന് കാണിച്ചു താ.
(അവനോട് ചേർന്നുനിന്നുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൈവെച്ച് അവൾ പറഞ്ഞു)
അനന്യ: ദാ, ഈ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ആൾ തന്നെയടാ മണ്ടന്മാരാ!