മഷി പടരാത്ത കത്തുകൾ
വയനാട്ടിലെ ആ മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ, മരുന്നുകളുടെ മണമുള്ള ഒരു മുറിക്കുള്ളിലായിരുന്നു ദേവന്റെ ലോകം. ഇരുപത്തിയൊന്നാം വയസ്സിൽ, ശ്വാസകോശത്തെ കാർന്നുതിന്നുന്ന ഒരു അപൂർവ്വ രോഗം അവന്റെ ചിറകുകൾ അരിഞ്ഞുമാറ്റിയിരുന്നു. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നിലച്ചുപോയേക്കാവുന്ന ഒരു ഹൃദയതാളവുമായി, അമ്മയുടെ കരുതലിൽ ജനലഴികളിലൂടെ പുറംലോകം കണ്ടാണ് അവൻ നാളുകൾ തള്ളിനീക്കിയത്.
എന്നാൽ ഒരു വൈകുന്നേരം, ആ മുറിയുടെ വീർപ്പുമുട്ടലിൽ നിന്ന് ഒരല്പം ആശ്വാസം തേടി അവൻ അമ്മയോട് അനുവാദം ചോദിച്ചു. അമ്മ അവന് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ അനുവാദം നൽകി.
മഴ തോർന്ന ആ തണുത്ത വൈകുന്നേരത്ത്, ജാക്കറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കൈകൾ തിരുകി അവൻ അങ്ങാടിയിലൂടെ നടന്നു.
റോഡരികിലെ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകക്കടയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ അറിയാതെ നിന്നുപോയി. ചില്ലുവാതിലിന് അപ്പുറം, തടിയുടെ വലിയ മേശയ്ക്കരികിലിരുന്ന് പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി—മൈഥിലി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ശാന്തതയും ആ പുഞ്ചിരിയും അവനെ അത്രമേൽ ആകർഷിച്ചു. ജീവിതാവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോഴും, ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു ചെറുനാമ്പ് മുളപൊട്ടുന്നത് ദേവൻ അറിഞ്ഞു.
പതുങ്ങിയ ചുവടുകളോടെ അവൻ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി.
"എന്തെങ്കിലും പുസ്തകം തിരയുകയാണോ?" തലയുയർത്തി നോക്കി അവൾ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
"അതെ... എനിക്കൊരു നോവൽ വേണം," തപ്പിത്തടഞ്ഞ് അവൻ പറഞ്ഞു. ഷെൽഫിൽ നിന്ന് കണ്ട ആദ്യത്തെ പുസ്തകം അവൻ കൗണ്ടറിലേക്ക് നീട്ടി.
"ഇതൊരു ഗിഫ്റ്റ് ആയി പാക്ക് ചെയ്തു തരട്ടെ?" അവൾ ചോദിച്ചു.
അവൻ തലയാട്ടി. അവൾ പുസ്തകം ഭംഗിയുള്ള ബ്രൗൺ പേപ്പറിൽ പൊതിഞ്ഞ്, ചരടുകെട്ടി അവന് നൽകി. പണം കൊടുത്ത്, ഒരു വാക്കുപോലും അധികം പറയാതെ അവൻ കടയിൽ നിന്നിറങ്ങി.
പിന്നീടങ്ങോട്ട് അത് ദേവന്റെ പതിവായി മാറി.
എല്ലാ വൈകുന്നേരവും അവൻ ആ കടയിലെത്തും, ഒരു പുസ്തകം തിരഞ്ഞെടുക്കും. മൈഥിലി അത് ചിരിയോടെ പൊതിഞ്ഞു നൽകും. ആ പൊതികളൊന്നും അവൻ ഒരിക്കലും തുറന്നുനോക്കിയില്ല; വീട്ടിലെ മേശപ്പുറത്ത് അടുക്കിവെക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
താൻ അനുഭവിക്കുന്ന രോഗത്തിന്റെ സത്യം അവളോട് പറയാൻ അവന് ഭയമായിരുന്നു; അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ തനിക്ക് ആയുസ്സില്ലെന്ന സത്യം അവനെ നിശബ്ദനാക്കി. എങ്കിലും മനസ്സിലെ പ്രണയം അടക്കിവെക്കാനാവാതെ ഒരു വൈകുന്നേരം, പുസ്തകം വാങ്ങി അവൾ കാണാതെ അവൻ സ്വന്തം ഫോൺ നമ്പറും പേരും എഴുതിയ ഒരു തുണ്ട് കടലാസ് കൗണ്ടറിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയോടെ ദേവന്റെ വീട്ടിലെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.
കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന മുഖത്തോടെ അമ്മ ഫോണെടുത്തു, "ഹലോ..."
"ഇത് ദേവന്റെ വീടാണോ? ഞാൻ പുസ്തകക്കടയിലെ മൈഥിലിയാണ്... ദേവനോട് ഒന്നു സംസാരിക്കാൻ പറ്റുമോ?" മറുതലയ്ക്കൽ അവളുടെ പരിചിതമായ ശബ്ദം.
അമ്മയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോയി. ഏങ്ങിപ്പിടിച്ചുകരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു:
> "മോളേ... നീ അറിഞ്ഞില്ലേ? ഇന്നലെ രാത്രി അവന് വല്ലാത്ത നെഞ്ചുവേദന വന്നു... ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചെങ്കിലും... അവൻ ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയി മോളേ..."
>
ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് മൂകമായൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു.
വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ, മകന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തകർന്നുപോയ അമ്മ അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. മേശപ്പുറത്ത് ഒന്നുപോലും തുറക്കാത്ത, മനോഹരമായി പൊതിഞ്ഞുവെച്ച പുസ്തകക്കെട്ടുകൾ അവർ കണ്ടു.
അമ്മ അതിലൊരു പൊതിയെടുത്ത് പതുക്കെ ചരടഴിച്ചു. പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു കഷണം കടലാസ് നിലത്തേക്ക് ഊർന്നുവീണു. അമ്മ അതെടുത്ത് വായിച്ചു:
> "എല്ലാ ദിവസവും ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ പുസ്തകം വാങ്ങിപ്പോകുന്ന ഈ കണ്ണുകളെ എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു കാപ്പി കുടിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചാൽ എന്താ? — മൈഥിലി."
>
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അമ്മ അടുത്ത പൊതിയും തുറന്നു. അതിലും അതേ വാക്കുകൾ... ഓരോ പൊതിയിലും അവൻ വായിക്കാൻ മറന്നുപോയ അവളുടെ ഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നു!
തുറക്കാത്ത പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒരിക്കലും വായിക്കപ്പെടാതെ പോയ ആ പ്രണയക്കുറിപ്പുകൾ നെഞ്ചോടുചേർത്ത് അമ്മ നിലത്തിരുന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.