കാവൽമാടത്തിലെ നിഴലുകൾ
പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ:
* ആന്റണി - കാട്ടുപാതയിലെ റേഞ്ച് ഓഫിസർ (നായികൻ)
* സാറ - ആന്റണിയുടെ ഭാര്യ
* തോമസ് കുട്ടി - ആന്റണിയുടെ പിതാവ് (വിരമിച്ച ഫോറസ്റ്റ് ഗാർഡ്)
* മരിയ - ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷയായ വിനോദസഞ്ചാരിയായ പെൺകുട്ടി
* റോഷൻ, വിനു, ഷാജി - ആന്റണിയുടെ പണ്ടത്തെ അലസരായ കൂട്ടുകാർ
തണുത്ത രാത്രിയും പിണക്കങ്ങളും
രാത്രി പത്തുമണിയോടെ ഉയർന്ന മലനിരകളിലെ ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ ടെറസിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു ആന്റണി. കാറ്റിൽ പൈൻ മരങ്ങൾ ഇളകിയാടുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് സാറ കോപത്തിലായിരുന്നു.
"കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ തീയറ്ററിൽ പോയി ഇരുന്ന് സമയം കളയാൻ നേരമുണ്ട്, വൈകുന്നേരം വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു ഫോൺ ചെയ്യാൻ പോലും തോന്നാറില്ലല്ലോ!" സാറയുടെ പരാതി കനത്തു.
"സാറാ... ചെറുപ്പം തൊട്ടേയുള്ള കൂട്ടുകാരല്ലേ, അവർ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ പോയതാ. ആ പ്രേത സിനിമ കണ്ടത് എനിക്കും ഇഷ്ടപെട്ടിട്ടൊന്നുമല്ല. നീ കാര്യമില്ലാതെ പിണങ്ങല്ലേ..." ആന്റണി അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.
"നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ആ റോഷന്റെയും വിനുവിന്റെയും വാക്കു കേട്ട് നടക്കും. രാത്രിയിൽ ആ കൂട്ടുകെട്ടുമൊത്ത് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നത് നല്ലതിനല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല. അവർ ശരിയല്ല ആന്റണി!"
ആന്റണിക്ക് സ്വൽപ്പം ദേഷ്യം വന്നു, "എന്റെ കൂട്ടുകാരെ എനിക്ക് ചെറുപ്പം മുതലേ അറിയാം. അവരെ പറ്റി നീ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണ്ട. നീ പോയി കിടക്കാൻ നോക്ക്, നാളെ ജോലിക്ക് പോകേണ്ടതല്ലേ!"
ആന്റണി പറഞ്ഞുതീരും മുൻപേ സാറ ഫോൺ ഡിസ്‌കണക്ട് ചെയ്തു. തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് ടെറസിന്റെ തിണ്ടിലിരുന്ന് അവൻ ഓരോന്ന് ഓർത്തു. കൂട്ടുകാരെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ദേഷ്യം വന്നതാണെങ്കിലും സാറയെ വേദനിപ്പിച്ചതിൽ അവന് വിഷമം തോന്നി.
പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. സാറയായിരിക്കും എന്ന് കരുതി എടുത്തപ്പോൾ അച്ഛനാണ്.
"ഡാ ആന്റണി... മണി പന്ത്രണ്ടായി. നീയിത് എവിടെയാ? താഴേക്ക് വാ, അമ്മ നിനക്ക് ആഹാരം എടുത്തുവെച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നു."
"വരുന്നു അച്ഛാ..." ആന്റണി കോണിപ്പടികൾ വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി താഴെയെത്തി.
അടുക്കളയിൽ വെച്ച് അമ്മ അവന്റെ തലയിൽ ചെറുതായൊന്ന് കൊട്ടി. "രാത്രിയിൽ ഈ തണുപ്പത്ത് ടെറസിൽ പോയിരിക്കാൻ നിനക്ക് വട്ടാണോടാ?"
സോഫയിലിരുന്ന അച്ഛൻ തോമസ് കുട്ടി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു, "എന്താടാ, ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ? കാണാൻ പാടില്ലാത്ത തരം സിനിമയൊക്കെ കണ്ടു നടന്നിട്ടാകും. ചത്തവന്മാരൊക്കെ വന്ന് സംസാരിക്കുകയാണെങ്കിൽ പിന്നെ ഞങ്ങളെപ്പോലെ കാട്ടിൽ കാവൽ കിടന്നവരുടെയൊക്കെ കാര്യം എന്താകുമായിരുന്നു! പോയി കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക് ചെക്കാ..."
ആന്റണി മുറിയിൽ കയറി ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടന്നു. തണുപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കാരണം ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. സമയം ഒന്നു കഴിഞ്ഞ കാണും. പെട്ടെന്ന് ജനലിൽ എന്തോ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അവൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ജനലിന്റെ പഴുതു തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ - രണ്ട് തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ!
"മ്യാവൂ..." ഒരു വലിയ കാട്ടുപൂച്ച.
"ദ്രോഹി! പേടിപ്പിച്ചു കൊല്ലാൻ വന്നതാണോ?" ആന്റണി ദേഷ്യത്തോടെ ആ പിശാചിനെ പ്രാകി. പൂച്ച ഇരുട്ടിലേക്ക് ഓടിമറഞ്ഞു.
ദാഹം തോന്നിയതുകൊണ്ട് ആന്റണി വെള്ളമെടുക്കാൻ ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് വാട്ടർ ബോട്ടിൽ എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പാത്രങ്ങൾ തട്ടി താഴെവീണു. വലിയ ബഹളം!
അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു, "എന്താടാ നീ അവിടെ മുഴുവൻ തല്ലിപ്പൊളിക്കുകയാണോ? പോയി കിടന്നുറങ്ങെടാ, മണി മൂന്നായി!"
മുറിയിലെത്തിയ ആന്റണിക്ക് സാറയോട് സോറി പറയണമെന്ന് തോന്നി. നേരം വെളുക്കുന്നതുവരെ അവൻ കിടക്കയിൽ കിടന്ന് സാറയുമായുള്ള ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി.
: ഒരു പുതിയ തുടക്കം
രാവിലെ ആന്റണി നേരത്തെ എണീറ്റ് കുളിച്ചു റെഡിയായി. മകന്റെ മാറ്റം കണ്ട് അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ ചായ കൊടുത്തു.
"ഇനിമുതൽ ഞാൻ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരാളായി മാറാൻ പോവുകയാണ് അമ്മേ," അവൻ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട് അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "നല്ല കാര്യം. ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ പോവുകയല്ലേ, പഴയ കൂട്ടുകെട്ടൊക്കെ സൂക്ഷിക്കണം. കാട്ടിലെ കേസ് അന്വേഷണങ്ങൾ പലതും ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളതാ, കൂടെയുള്ളവരെ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കരുത്."
തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ആന്റണി കാട്ടുപാതയിലെ ചെറിയ അമ്പലത്തിന് സമീപം സാറയെ കാണാൻ കാത്തുനിന്നു. അവൾ ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു വരുന്നത് കണ്ട് അവൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
"സോറിടി സാറാ... അന്ന് ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടതിന്."
സാറ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, "നീ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുമെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം. ഫോറസ്റ്റ് റേഞ്ച് ഓഫീസറായി ചാർജ് എടുക്കുന്നതുവരെ നീ എന്നോട് സംസാരിക്കാനോ കാണാനോ വരരുത്. നിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ പരീക്ഷയിലും ഫിസിക്കൽ ടെസ്റ്റിലും ആയിരിക്കണം. എന്റെ പ്രാർത്ഥന ഒപ്പമുണ്ടാകും."
അവളുടെ ഉറച്ച തീരുമാനം കണ്ടപ്പോൾ ആന്റണിക്ക് എതിർക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അവൻ വാക്കു കൊടുത്തു. ആ നിമിഷം മുതൽ അവൻ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായി മാറി.
: അമ്പലപ്പറമ്പിലെ പെൺകുട്ടി
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ തൊഴുതിറങ്ങുമ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് ദയനീയമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ഒരു വശത്ത് ഒരു വയസ്സായ അമ്മയും, അവരുടെ അടുത്തിരിക്കുന്ന ഏഴു വയസ്സുകാരി പെൺകുട്ടിയും. കുട്ടി മിണ്ടാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു.
ആന്റണി കുട്ടിയോട് പേര് ചോദിച്ചെങ്കിലും അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അടുത്തിരുന്ന അമ്മ പറഞ്ഞു, "അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല സാറേ. എവിടെയോ കൂട്ടം തെറ്റി വന്നതാ. എനിക്ക് വയസ്സ് 70 കഴിഞ്ഞു. മക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്. ഇവളെ നോക്കാൻ എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല."
ആന്റണിക്ക് ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ നെഞ്ച് വിങ്ങി. അവൻ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന 1000 രൂപ ആ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "അമ്മ വിഷമിക്കണ്ട, ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞ് നിങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു അഭയകേന്ദ്രം ശരിയാക്കിത്തരാം."
ഫിസിക്കൽ ടെസ്റ്റും മറ്റു പരീക്ഷണങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കി ആന്റണി തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛനോട് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ ആ അമ്മയെയും കുട്ടിയെയും സുരക്ഷിതമായ ഒരു അനാഥാലയത്തിലേക്ക് മാറ്റി.
: കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ അവസാനം
ജോലിയിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സന്തോഷം പങ്കുവെക്കാൻ ആന്റണി തന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരായ റോഷൻ, വിനു, ഷാജി എന്നിവരെ കാണാൻ സ്ഥിരം കേന്ദ്രമായ കുന്നിൻമുകളിലെ തട്ടുകടയിലെത്തി.
റോഷൻ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ആഹാ! സർക്കാരിലെ വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വന്നല്ലോ! ഇനിയിപ്പോൾ ഞങ്ങളെയൊക്കെ തിരിച്ചറിയുമോ ആവോ?"
അവരുടെ സംസാരത്തിനിടയിൽ കഞ്ചാവിന്റെയും മദ്യത്തിന്റെയും വല്ലാത്തൊരു ദുർഗന്ധം വരുന്നത് ആന്റണി ശ്രദ്ധിച്ചു.
"നിങ്ങളിപ്പോഴും ഈ വഴി കേടുകളിൽ തന്നെയാണോ?" ആന്റണി ചോദിച്ചു.
"നിനക്കിത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ നീ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടേണ്ടടാ. ഞങ്ങൾക്ക് വഴിപിഴച്ച് ജീവിക്കാനാണ് ഇഷ്ടം," വിനു ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"ശരി, നിങ്ങളെ തിരുത്താൻ ഞാൻ ഇനി വരില്ല. ഗുഡ് ബൈ!" ആന്റണി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞ് അവിടെനിന്നിറങ്ങി.
:മരിയ എന്ന ആത്മാവ്
അന്ന് രാത്രി ആന്റണി ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ ടെറസിൽ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തണുത്ത ഒരു കാറ്റ് വീശി. പൈൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടി അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.
ആന്റണി ഞെട്ടിപ്പൊയി, "നീ ആരാണ്? രാത്രിയിൽ ഇവിടെ എന്തെടുക്കുന്നു?"
"എന്റെ പേര് മരിയ. ഞാൻ ഒൻപതു ദിവസമായി ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട് ആന്റണി..."
"എന്ത്? നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്?"
"ഞാൻ ഒരു ആത്മാവാണ് ആന്റണി. ഈ കാട്ടിൽ വച്ച് ക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ആത്മാവ്!"
ആന്റണിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന തണുപ്പും അവളുടെ അമാനുഷികമായ സാന്നിധ്യവും സത്യമാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
മരിയ തന്റെ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി:
"ഞാൻ ഇവിടുത്തെ റിസോർട്ടിൽ താമസിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു. എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്ത് എന്നെ ചതിച്ചു. നിന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരായ റോഷനും വിനുവും ഷാജിയും ചേർന്ന് എന്നെ അപായപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. രക്ഷപ്പെടാൻ വേറെ വഴിയില്ലാതെ ഞാൻ മലഞ്ചെരുവിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ചാടി മരിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ എന്റെ മൃതദേഹം ഈ കാട്ടിനുള്ളിലെ ഏതോ അജ്ഞാത സ്ഥലത്ത് കുഴിച്ചിട്ടു."
അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു, "ആന്റണി, എനിക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് മുക്തി വേണം. എനിക്ക് നീ മാത്രമേയുള്ളൂ ഒരു സഹായത്തിന്. എന്റെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തണം, ആ കുറ്റവാളികൾക്ക് ശിക്ഷ വാങ്ങി കൊടുക്കണം.നീതിയുടെ നിമിഷം
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആന്റണി തന്റെ അച്ഛന്റെ സഹായത്തോടെ പോലീസിനെയും കൂട്ടി ആ കാട്ടിലേക്ക് പോയി. മരിയ കാണിച്ചുകൊടുത്ത ആ പഴയ പൈൻമരച്ചോട്ടിൽ പരിശോധന നടത്തിയപ്പോൾ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടെത്തി.
തുടർന്ന് പോലീസുകാർ റോഷനെയും വിനുവിനെയും ഷാജിയെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ അവർ കുറ്റം സമ്മതിച്ചു.
കേസ് അവസാനിച്ച ആ രാത്രിയിൽ മരിയ വീണ്ടും ആന്റണിയുടെ മുന്നിലെത്തി.
"നന്ദി ആന്റണി... എനിക്ക് നീതി ലഭിച്ചു. ഇനി ഞാൻ പോകുന്നു. നല്ലൊരു ഓഫീസറായി നീ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കണം." ഒരു തണുത്ത കാറ്റായി അവൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് മാഞ്ഞുപോയി.
അവസാനം
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആന്റണി തനിക്കും സാറയ്ക്കും വേണ്ടി ഒരു പുതിയ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തു. സത്യസന്ധനായ ഒരു ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസറായി അവൻ ചാർജെടുത്തു.
മനുഷ്യന്റെ തെറ്റായ കൂട്ടുകെട്ടുകൾ അവനെ നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുമെന്നും, പാവങ്ങളെ സഹായിക്കാനും നീതി നടപ്പാക്കാനും ലഭിക്കുന്ന അവസരങ്ങളാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സുകൃതമെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി.