Beyond Borders long-distance love stories

+2 വരെ ഞാനൊരു നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു. പഠിക്കാൻ മോശമാണേലും ആരെകൊണ്ടും കുറ്റമൊന്നും പറയിക്കാത്ത ഒരു പാവം പയ്യൻ. അത്യാവശ്യം തരികിട പരിപാടിയൊക്കെ ഉണ്ടേലും ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അതും മറ്റൊന്നുമല്ല. കുറച്ചൊക്കെ മദ്യപിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അത്യാവശ്യം സിഗേരറ്റ് വലിയും. പക്ഷെ എല്ലാം ഒളിച്ചുവെച്ചായിരുന്നു. ആരോടും പ്രണയം തോന്നാത്ത 12 വർഷങ്ങൾ എന്റെ പഠനകാലം. ഞാൻ ആദ്യമേ പറഞ്ഞല്ലോ പഠിക്കാൻ മോശമാണെന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ +2 കഴിഞ്ഞിട്ട് നല്ല കോളേജിലൊന്നും എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയില്ല. കിട്ടിയാലും പോകാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അതിനു കാരണം എന്റെ കള്ളത്തരങ്ങൾ സ്കൂൾ പ്രിൻസിപ്പലിന് അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടെന്താണെന്നല്ലേ, എന്റെ +2 സിർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങാൻ അമ്മയെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു വരൻ പറഞ്ഞു. 'അമ്മ വന്നപ്പോൾ പ്രിൻസിപ്പൽ മാന്യമായി എന്നെ കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അമ്മയെ അറിയിച്ചു. അമ്മക്ക് അതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഇതൊക്കെ പ്രിൻസിപ്പലിന് അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കും... പക്ഷെ അമ്മക്ക് സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പിന്നെ മനസിലായി എന്റെ അഡ്മിഷൻ കഴിഞ്ഞിട്ട്..... എന്റെ അഡ്മിഷൻ ഞാൻ പോലും അറിയാതെ എന്റെ വീട്ടുകാർ നടത്തി. അതും ബാംഗ്ലൂരിൽ. നഴ്സിംഗ് പഠിക്കാൻ. എന്റെ അഡ്മിഷന് വേണ്ടി ഞാൻ ഓടി നടന്നപ്പോൾ എന്റെ സിർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ ബാംഗ്ലൂർ നഴ്സിംഗ് കോളേജ് ലോക്കറിൽ എത്തിയിരുന്നു. ഞാൻ മാത്രം ഒന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പോകാൻ സമയ അടുക്കുംതോറും എല്ലാവര്ക്കും എന്നോട് അതുവരെ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു സ്നേഹം ഉള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പക്ഷെ കാരണം മാത്രം എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് മനസിലായി എന്നെ നാടുകടത്താനുള്ള പദ്ധതി ആണെന്നു. ഞാൻ അറിഞ്ഞതായി ഭാവിച്ചില്ല. ഏതു വരെ പോകുമെന്ന് നോകാം എന്ന് വിചാരിച്ചു. പക്ഷെ കാര്യങ്ങൾ എന്റെ കൈവിട്ടു പോയിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞാൻ ബാംഗ്ലൂർ പോകേണ്ട ദിവസം എത്തി. ഞാൻ ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ വീട്ടിൽ കുടുംബക്കാർ എല്ലാമുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ പായ്ക്ക് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്നോട് പറഞ്ഞു 2 മണിക്കാണ് ബസ്. എന്തേലും വാങ്ങാനുണ്ടെൽ പോയി വാങ്ങി വരാൻ. ഞാൻ ഓക്കേ പറഞ്ഞു വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി.സമയം 9;30. ഞാൻ നേരെ കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തെത്തി. ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു. 12 മണിയായപ്പോൾ വീട്ടുകാർക്ക് മനസിലായി ഞാൻ മുങ്ങി എന്ന്. അവർ അന്വേഷണം തുടങ്ങി. അവർക്കറിയാം ഞാൻ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഉണ്ടാവുമെന്ന്. അവർ പെട്ടെന്ന് എന്നെ കണ്ടെത്തി. ഞാൻ വരില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ആര് കേൾക്കാൻ. അവസാനം സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ഞാൻ ഓക്കേ പറഞ്ഞു ബസ് കയറി. ബാംഗ്ലൂർക്........ അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അവിടെ ചെന്ന് എന്തേലും തരികിട കാണിച്ചു തിരിച്ചു പോരാമെന്നായിരുന്നു. എന്തൊക്കെ ചെയ്യണമെന്ന വ്യക്തമായ പ്ലാൻ പോലും ഞാൻ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. രാവിലെ ബാംഗ്ലൂർ എത്തി. നല്ല തണുപ്പ് സമയം. കാലാവസ്ഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പക്ഷെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും നാടിനോളം വരില്ലല്ലോ. എന്തായാലും നോകാം എന്നായി. ഒടുവിൽ ഹോസ്റ്റൽ എത്തി. ചെന്നപ്പോഴേ അന്തരീക്ഷം മനസിലായി. മരിക്കാനുള്ള പോക്കാണെന്നു. കാരണം പുതുതായി വന്നവരെ റാഗിങ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഹോസ്റ്റലിൽ കയറുന്നതു. ഞാനും അതിന്റെ വേദന അനുഭവിച്ചു. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു ഉടനെ ഇവിടം വിടണം. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോളേജിൽ പോകാനൊരുങ്ങി. കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു അവസ്ഥ. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ സർക്കാർ സ്കൂൾ പോലെ.....എന്തായാലും ക്ളാസ് റൂമിൽ എത്തി... അവിടെ ആകെ 10 കുട്ടികൾ. അതിൽ 8 പെൺകുട്ടികൾ. അവിടെ വെച്ചാണ് ഞാൻ അവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നതു.അതിലൊരാൾ അവളായിരുന്നു.....ഞാൻ എല്ലാവരെയു ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ അവളെയും ശ്രദ്ധിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല. കൂടെ പഠിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെന്ന രീതിയിൽ മാത്രം കണ്ടു. പക്ഷെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു ഞാൻ പോലും അറിയാതെ.

ഒടുവിൽ ഞാൻ ക്ലാസ് തുടങ്ങി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വേറെ കുറച്ചു കുട്ടികൾ കൂടി വന്നു. മൊത്തത്തിൽ 17 പേർ ഞാനുൾപ്പടെ....

എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെട്ട ഞാൻ അവളെയും പരിചയപ്പെട്ടു.അവളുടെ പേര് ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ പറയില്ല കാരണം പിന്നെ നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാവും. എന്തായാലൂം മറ്റുള്ളവരോടുള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അവളോട് ഞാൻ അടുത്തു. അതിനു കാരണം അവളോടൊല്ല പ്രേമമല്ലായിരുന്നു. അവൾ എന്നോട് പെരുമാറിയ രീതിയായിരുന്നു. എന്നോട് മാത്രമല്ല എല്ലാവരോടും അവൾ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പെരുമാറിയത്. എങ്ങനെയെന്നല്ലേ, ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെ പോലെ, ഒരു നല്ല സഹോദരിയെ പോലെ. എല്ലാവരും അവളെയും പെട്ടന്ന് സ്നേഹിച്ചു ഒരു സഹോദരിയെ പോലെ തന്നെ.... ഞാനൊഴികെ...

ഇനി അവളെക്കുറിച്ചു കൂടുതൽ പറയണമെങ്കിൽ അവൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു... കാണാൻ വലിയ ഭംഗിയൊന്നുമില്ല, ഇരുനിറം, ആവശ്യത്തിന് പൊക്കം, വണ്ണം കുറവാണു, എല്ലാവരോടും പെട്ടെന്നു കൂട്ടുകൂടും, കണ്ണുകൾ ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണമാണ്, പിന്നെ ആരും ഇഷ്ടപെടുന്ന ഒരു മനസുണ്ടായിരുന്നു. ആ മനസാണ് എന്റെ മനസ് മാറ്റിമറിച്ചത്. അത് പ്രേമമാണെന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ എപ്പോഴും അവളോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നു, അവളുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരിക്കുമായിരുന്നു. അതിൽ എനിക്ക് അതുവരെ കിട്ടാത്ത ഒരു സന്തോഷം കിട്ടുമായിരുന്നു അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ എപ്പോഴും അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഉണ്ടെന്നു എന്റെ നാറി കൂട്ടുകാർ കണ്ടുപിടിച്ചു. അതിനെ അവർ പ്രേമമെന്നു പറഞ്ഞു. അതുവരെ എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നാത്തത് അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ മുളയിട്ടു. പിന്നെ എന്റെ മനസ്സിൽ അവളോടുള്ള പ്രേമം പെട്ടന്ന് വളർന്നു. എന്റെ കൂട്ടുകാർ തന്നെ അത് എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു, അവളൊഴികെ. എല്ലാവരും എന്നെ കട്ടക്ക് സപ്പോർട്ട് ചെയ്തു, പക്ഷെ എനിക്കവളോട് പറയാൻ പേടിയായിരുന്നു. കാരണം ഇതറിയുമ്പോൾ അവൾ എന്നോടുള്ള സൗഹൃദം തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്നുള്ള പേടിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു സുഹൃത്തിനെ പോലെ അവളോട് സംസാരിച്ചു പോയി. പക്ഷെ ഹോസ്റ്റലിൽ ഞാൻ ഒരുപാടു തെറി കേട്ടു, അവളോടുള്ള എന്റെ ഇഷ്ടം അവളോട് പറയാത്തതിന്. അതൊന്നും ഞാൻ വകവെച്ചില്ല. അങ്ങനെ കുറെ നാളുകൾ കടന്നു പോയി. അങ്ങനെ വാലെന്റൈൻസ് ഡേ വന്നെത്തി, തലേദിവസം രാത്രിയിൽ എനിക്ക് കട്ട പരിശീലനം ലഭിച്ചു. അവളോട് ഇഷ്ട്ടമാണെന്നു പറയാനുള്ള പരിശീലനം.

അങ്ങനെ ഫെബ്രുവരി 14 രാവിലെ കോളേജിൽ പോകാൻ റെഡിയായി. എന്റെ വേഷം കറുത്ത ഷർട്ടും കറുത്ത പാന്റും. മനഃപൂർവം ഇട്ടതാണ് കേട്ടോ.. പക്ഷെ അതിട്ടുകൊണ്ടു കോളേജിൽ പോകാൻ പറ്റിയില്ല. അതിനു മുമ്പ് പിടി വീണു. സീനിയർസിൽ എന്റെ പ്രണയം അറിയാവുന്നവർ പിടിച്ചുനിർത്തി. അവർക്കു ഞാൻ മെറൂൺ കളർ ഷർട്ട് തന്നെ ഇട്ടു കോളേജിൽ പോണമെന്നായി. ഞാൻ പറഞ്ഞു എന്റെ കൈയിൽ ഇല്ലായെന്ന്, പക്ഷെ അവർ വിടാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു സീനിയർ ഇട്ടിരുന്ന ഷർട്ട് ഊരി എനിക്ക് തന്നു. അങ്ങനെ അതും ഇട്ടു ഞാൻ കോളേജിലേക്കു........ കോളേജിൽ എത്തിയ ഞാൻ കാണുന്നത് ആൺകുട്ടികൾ നടത്തുന്ന പ്രണയാഭ്യര്ഥനകളായിരുന്നു. ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ പ്രണയിനികൾക്കു സമ്മാനങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഞാൻ മാത്രം എന്നത്തേയും പോലെ കോളേജിൽ. എന്നാൽ എനിക്കും കൂട്ടായി കുറച്ചു പേർ ഉണ്ടായിരുന്നു കേട്ടോ. ഞാൻ അവരോടൊപ്പം കറങ്ങി നടന്നു. പക്ഷെ എന്നോട് സീനിയർസ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് അന്ന് വൈകുന്നേരത്തിനകത്തു അവളോട് എന്റെ ഇഷ്ടം പറയണമെന്നാണ്, എനിക്കും പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല പിന്നെ അവൾ എന്നോട് മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന പേടി. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ എന്നെ വിട്ടില്ല.ഞാൻ പറയില്ല എന്ന് തീർത്തു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവർ തന്നെ പോയി പറയാമെന്നായി. ഞാൻ അതും സമ്മധിക്കാതായപ്പോൾ അവർ എന്നോട് പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു, ഞാൻ സമാധാനത്തോടെ തിരികെ പോകാൻ ഇറങ്ങി. തിരിച്ചു പടികൾ ഇറങ്ങി താഴെ എത്തുന്നതിനു മുമ്പേ സീനിയർസ് ക്ലാസ് റൂമിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു. എനിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടിയതുകൊണ്ടു ഞാൻ പോകാൻ തയ്യാറായില്ല. അവർ എന്നെ താഴെ വന്നേ വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോയി. ഞാൻ ക്ലാസ്സിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കാണുന്ന കാഴ്ച ഭയങ്കരമായി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന അവളെയാണ്. എന്റെ ഹൃദയം പടാപടാന്നു ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കരച്ചിലിന് ആക്കം കൂടി. എനിക്ക് മനസിലായി അവളുമായി ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന സൗഹൃദം പോലും ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണെന്നു. എന്റെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നടന്നു. ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ കിടന്നു. അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്സിനായി രാവിലെ 7 മണിക് കോളേജിൽ എത്തി. ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും എത്തുമ്പോൾ മറ്റെല്ലാവരും ക്ലാസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിൽ ഉള്ള എല്ലാവരും എന്നത്തേയും പോലെ കളിയും ചിരിയുമായി ഇരിക്കുന്നു, അവൾ ഒഴികെ. ഞാൻ അവളെയൊന്നു നോക്കി അവളെന്നേയും. എന്നിട്ടു മുഖം വെട്ടിച്ചു തിരിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ എനിക്ക് അവിടെ ഇരിക്കാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല. ക്ലാസ്സെടുക്കാൻ സാറും വന്നിട്ടില്ല. ഞാനെഴുന്നേറ്റു കോളേജിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ പോയി താഴേക്ക് കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നു. എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറി.........

ഒടുവിൽ സർ വന്നു ക്ലാസ് തുടങ്ങാറായപ്പോൾ ഞാൻ ക്ലാസ്സിൽ ചെന്ന് കയറി. അവിടന്നങ്ങോട്ട് പരസ്പരം സംസാരിക്കാത്ത രണ്ടര വർഷം. മനസിനെ ഒരുപാടു വേദനിപ്പിച്ച രണ്ടര വർഷം. ഒടുവിൽ ഒരു ക്രിസ്തുമസ് ലീവ്. പെട്ടന്നാണ് നാട്ടിൽ പോകാൻ പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആർക്കും ട്രെയിനിലോ ബസിലോ റിസർവേഷൻ ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല. അങ്ങനെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു ഒരു ട്രെയിനിൽ നാട്ടിലേക്ക്. അതിൽ ഞാനും അവളും ഉൾപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ട്രെയിൻ കയറാൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തു പ്ലാറ്റഫോമിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു ഇരിക്കുവായിരുന്നു. അപ്പോൾ ദൈവത്തിനോടുള്ള ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന അവളോടൊന്നു സംസാരിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നായിരുന്നു. ചില നേരത്തു ദൈവം ഭയങ്കര സംഭവം ആണെന്ന് ഞാൻ പറയും കാരണം അവളോടൊന്നു സംസാരിക്കണമെന്നേ ഞാൻ പ്രാര്ഥിച്ചുള്ളു, എന്നാൽ ദൈവം അവളെ എന്റെ മടിയിൽ കൊണ്ടിരുത്തി ട്രെയിനിനകത്തു. എങ്ങനാണെന്നു ചോദിച്ചാൽ ട്രെയിൻ വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കുറച്ചു ആൺകുട്ടികൾ ഇടിച്ചു അകത്തു കയറി സൂചി കുത്താൻ പോലും സ്ഥലമില്ലാത്ത ട്രെയിനിൽ. ഏകദേശം എല്ലാവര്ക്കും ഞങ്ങൾ സീറ്റ് ഒപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. പക്ഷെ അവൾക്കും മറ്റു 2,3 പേർക്കും കിട്ടിയില്ല. അങ്ങനെ അവരെ ഓരോരുത്തരായി പെൺകുട്ടികൾ തന്നെ മടിയിലിരുത്തി. പക്ഷെ അവളെ ആരും വിളിച്ചതുമില്ല അവൾ പോയതുമില്ല. എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. പക്ഷെ അവിടെ അവൾക്കു നിൽക്കാൻ പോലും സ്ഥലമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണെന്ന് എല്ലാവര്ക്കും മനസിലായി എല്ലാവരും എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി എന്നിട്ടു എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് അവളെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു നീക്കി നിർത്തി എന്നിട്ടു അവളോട് ഒരു ഡയലോഗും '' നിനക്ക് ഇരിക്കണേൽ ഇവന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നോ ''.എന്റെ മനസ്സിൽ ലഡ്ഡു പൊട്ടി, ഞാൻ ആലോചിച്ചു ഇവന് എന്നോട് ഇത്രയും സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് പക്ഷെ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം അവൾ പറഞ്ഞു ഇരിക്കണ്ടാന്നു. അവൻ അപ്പോൾ അവളോട് പറഞ്ഞു എന്നാൽ നീ അവസാനം വരെ നിന്നെ പോകത്തുള്ളൂ, നിനക്ക് ഇരിക്കാൻ ആരും സ്ഥലം തരില്ലെന്ന്. ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ഒരുപാടു നിർബന്ധിച്ചു അവളെ എന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി. അവൾ ഇരിക്കുന്നത് എന്റെ മടിയിലാണെന്നു പറയാൻ പറ്റില്ല എന്റെ കാൽമുട്ടുകളിലാണ് അവൾ ഇരിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും കുറെ നേരം രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്നെ ഇരുന്നു ശത്രുക്കളെ പോലെ. അതിനും മാറ്റാൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് തന്നെ വേണ്ടിവന്നു. അവന്റെ കളിയാക്കലും ദേഷ്യപ്പെടലും അവളെ എന്നോട് മിണ്ടാ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ അവൾ നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ ഒരു അകൽച്ച തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നെപ്പിന്നെ അത് മാറിത്തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഞാൻ പഴയതു പോലെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാത്രി മുഴുവൻ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. അങ്ങനെ നാട്ടിൽ എത്താറായപ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് എന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നു പറഞ്ഞു അതിനും സുഹൃത്തുക്കൾ തന്നെ മോട്ടിവേറ്റ് ചെയ്തു. ട്രെയിനിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് എന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് വിളിക്കുമോ എന്ന്. അവൾ ഒന്ന് മൂളിയിട്ടു നടന്നകന്നു. എന്നാൽ അവൾ വിളിച്ചില്ല കുറേദിവസം, പക്ഷെ ഞാൻ വിട്ടില്ല അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ വിളിച്ചു എന്തൊക്കെയോ കുറേനേരം സംസാരിച്ചു.... പിന്നെ അവളെ കാണുന്നത് തിരിച്ചു കോളേജിൽ എത്തുമ്പോഴാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞതിന് ഉത്തരം ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞത് അവൾക്കു അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ലെന്നാണ്. എന്നാൽ ഞാനുണ്ടോ വിടുന്നു, എന്റെ ശല്യം അവിടെ തുടങ്ങി എന്നെ സഹായിക്കാൻ അവളുടെ തന്നെ കൂട്ടുകാരികളും. വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാൻ അറിഞ്ഞു അവൾക്കു എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നു അവൾ പറഞ്ഞാണ് അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവൾ എന്നോട് പറയാൻ തയ്യാറായില്ല കാരണം എന്റെയും എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെയും നല്ലനടപ്പുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കോളേജിന് പുറത്തായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ സസ്പെൻഷൻ, ഒരു മൂന്നു മാസം. അപ്പോഴും ഞാൻ അവളെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കോളേജിന് പുറത്തുവെച്ചു. സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഫോണിലൂടെ. അപ്പോഴൊന്നും അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നു. ഞാൻ അവളുടെ ഫ്രണ്ട്സിനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു പെട്ടന്ന് കോളേജിൽ തിരിച്ചുകയറൂ അപ്പോഴേ അവൾ ഇഷ്ടമാണെന്നു പറയു എന്ന്. പിന്നെ കോളേജിൽ തിരിച്ചു കയറാനുള്ള യുദ്ധമായിരുന്നു പക്ഷെ ആ യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടന്ന് വിജയിച്ചു. അങ്ങനെ ക്ലാസ്സിൽ പോയ ആദ്യ ദിവസം അവൾ എന്നോടും ഇഷ്ടമാണെന്നു പറഞ്ഞു, പറയേണ്ടിവന്നു അവൾക്ക്... പിന്നെ പ്രണയിച്ചു നടന്ന ഒരുപാടു നാളുകൾ, കോളേജ് ലൈഫ് പിന്നങ്ങോട്ട് അടിച്ചുപൊളിക്കുവായിരുന്നു. കോളേജിൽ നിന്നിറങ്ങിയിട്ടും ഞങ്ങൾക്ക് വിഷമമൊന്നും തോന്നിയില്ല കാരണം ഞങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നു എനിക്കും അവൾക്കും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കാണാമെന്നു. അങ്ങനെ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു ഒരുപാടുനാൾ. പക്ഷെ എന്റെ സന്തോഷത്തിനു അധികം ആയുസ്സില്ലായിരുന്നു. കാരണം ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവളിലെ മാറ്റങ്ങൾ. ആദ്യമൊന്നും ഞാൻ കാര്യമാക്കിയി
കാരണം എനിക്ക് അവളെ നല്ല വിശ്വാസമായിരുന്നു. ആ വിശ്വാസം തകരുന്ന ഒരു കാര്യം ഞാനറിഞ്ഞത് അവളിൽ നിന്ന് തന്നെയായിരുന്നു അവൾ പറഞ്ഞ ഒരു കള്ളം,(അതിനെക്കുറിച്ചു കൂടുതൽ പറയുന്നില്ല) അത് കള്ളമാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ചെറുതായൊന്നു പിണങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ഞാനറിഞ്ഞത് അവൾ ഒരേ സമയം എന്നെയും മറ്റൊരാളെയും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്, എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവളോട് തന്നെ ചോദിച്ചു ആദ്യം സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും പിന്നെ അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചുപോയി എന്ന്..... ഞാൻ തകർന്ന നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഒരു ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്ന അവസ്ഥയിരുന്നു എന്റെതു. പക്ഷെ എനിക്കവളെ മറക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവളോട് ഞാൻ മറ്റെല്ലാം മറക്കാനും ഇനിയെങ്കിലും ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു പക്ഷെ അവൾ പറഞ്ഞത് ഇനി അവളുടെ വീട്ടുകാർ കണ്ടുപിടിക്കുന്ന ചെറുക്കനെയെ കല്യാണം കഴിക്കു എന്നാണ്. ഒടുവിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു നടക്കട്ടെ എന്ന്....... ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നത് എനിക്കവളെ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാനുറപ്പിച്ചു എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഒരു പെണ്ണ് വേണ്ട എന്ന്. അങ്ങനെ ഒരു 4 വർഷത്തോളം അവളെയും മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്നു ആരെയും ഒന്നും അറിയിക്കാതെ... ആരെയും സ്നേഹിക്കാതെ, ഒരുപാടു സങ്കടങ്ങളുമായി.... അപ്പോഴാണ് ഞാൻ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്.. അവളെക്കുറിച്ചു പറയുകയാണെങ്കിൽ ഇത് ഇപ്പോഴൊന്നും അവസാനിക്കില്ല അത്രത്തോളമുണ്ട് പറയാൻ. എന്തായാലും ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടത്തിലാണ്, ഞാൻ അവളെയും അവൾ എന്നെയും ഒരുപാടു ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ട് ഈ കല്യാണം നടക്കുമെന്ന് കാരണം അവളുടെ വീട്ടുകാർക്കും എന്റെ വീട്ടുകാർക്കും ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചു ഏകദെശം എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയാം. ചെറിയ പൊട്ടലും ചീറ്റലുമൊക്കെ ഉണ്ടേലും അവർക്കു സമ്മതമാണ്.. എന്തായാലും ഇവളുടെ കാര്യങ്ങൾ ഇനി ഒരിക്കൽ പറയാം. ഞാൻ പറഞ്ഞുവന്നത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവും “ചിലർ വരുമ്പോൾ ചരിത്രം വഴിമാറും’’ എന്ന്. അത് സത്യമാണെന്നു ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു.......

ഇനിയൊരിക്കൽ ഞങ്ങളുടെ കഥയുമായി ഞാൻ വീണ്ടും വരും............. അതുവരെ ബൈ ബൈ............