അവൾ വന്നപ്പോൾ
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തീരുമാനം ഞാൻ എടുത്തത് ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ ഡയറി തുറന്ന് ഞാൻ അവസാന പേജിൽ എഴുതി:
“ഇനി പ്രണയമില്ല.”
അതിനടിയിൽ ഒരു വരി കൂടി.
“ഒരാളെ വിശ്വസിച്ചതിന്റെ ശിക്ഷയായി ഇനി ആരെയും വിശ്വസിക്കേണ്ട.”
ഡയറി അടച്ചു.
അന്ന് എനിക്ക് ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ പ്രായത്തിൽ തന്നെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വല്ലാത്ത വെറുപ്പായിരുന്നു.
കാരണം നാലുവർഷം മുൻപ് ഞാൻ ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
അവൾ പോയത് മറ്റൊരാളുടെ കൂടെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതായിരുന്നു കഥയുടെ പകുതി മാത്രം.
---
എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം തുടങ്ങിയത് ഒരു ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ വെച്ചാണ്.
ഞാൻ അന്ന് ഒരു മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി മരുന്നെടുക്കാൻ വന്ന പെൺകുട്ടി പേഴ്സ് കൗണ്ടറിൽ മറന്നുവെച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം അത് തിരികെ കൊടുക്കാനായി നമ്പറിൽ വിളിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ പേഴ്സ് ഇവിടെ ഉണ്ട്.”
“അയ്യോ... ഞാൻ ഇന്നലെ അതിനായി എത്ര പേടിച്ചെന്നറിയാമോ?”
അവളുടെ ചിരി കേട്ടപ്പോൾ എന്തോ ഒരു പരിചയം തോന്നി.
പിന്നീട് അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ മരുന്നെടുക്കാൻ വരാൻ തുടങ്ങി.
സംസാരങ്ങൾ കൂടി.
സൗഹൃദമായി.
സൗഹൃദം പതിയെ പ്രണയമായി.
അവൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ആദ്യം പറഞ്ഞത് അവളായിരുന്നു.
“നിനക്കൊപ്പമിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു സമാധാനമുണ്ട്.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ലോകം മുഴുവൻ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.
അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ അവളും.
വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുപോലും ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു.
---
പക്ഷേ ഒരു ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ?”
“എന്റെ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ഒരു വിവാഹാലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്.”
“അത് വരും.”
“അത് സാധാരണ ആലോചനയല്ല.”
ഞാൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“അവർക്കവനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.”
“നിനക്ക്?”
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
“എനിക്കും...”
ആ രണ്ടു വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു.
“അപ്പോൾ ഞാൻ?”
“നിന്നെ ഞാൻ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു.”
“പക്ഷേ?”
“എല്ലാ പ്രണയങ്ങൾക്കും വിവാഹം എന്നൊരു അവസാനം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.”
അവൾ പറഞ്ഞത് വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.
എനിക്ക് മാത്രം ലോകം തകർന്നുപോകുകയായിരുന്നു.
---
ഞാൻ അവളെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ പറ്റിയില്ല.
അവളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.
ഞാൻ പോയില്ല.
അവൾ വിളിച്ചില്ല.
കാലം കടന്നുപോയി.
ഒരു വർഷം.
രണ്ട് വർഷം.
മൂന്ന് വർഷം.
ഞാൻ ജോലിയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീട്ടുകാർ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
“എനിക്ക് വിവാഹം വേണ്ട.”
അത്രയായിരുന്നു മറുപടി.
---
നാലാം വർഷം.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കട അടച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോൾ റോഡരികിൽ ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടു.
കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കുട്ടി.
കുട്ടിക്ക് നടക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.
അവൾ ഓട്ടോ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ട് ചെന്നു.
“എവിടേക്കാണ് പോകേണ്ടത്?”
അവൾ സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു.
കുട്ടിയെ എടുത്ത് ഓട്ടോയിൽ കയറ്റാൻ സഹായിച്ചു.
അവൾ നന്ദി പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പക്ഷേ കുട്ടി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“അങ്കിൾ...”
ഞാനും ചിരിച്ചു.
അവൾ ചോദിച്ചു:
“കുട്ടികളെ ഇഷ്ടമാണോ?”
“അതെ.”
“സ്വന്തമായി?”
ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചിട്ടില്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഓട്ടോ പോയി.
അത്ര മാത്രം.
---
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ എന്റെ കടയുടെ മുന്നിൽ ഒരു സ്ത്രീ വന്നു നിന്നു.
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടി.
അത് ഇന്നലെ കണ്ട സ്ത്രീയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവളുടെ കൂടെ കുട്ടിയില്ല.
“എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“ഇന്നലെ കണ്ടല്ലോ.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഇന്നലെ മാത്രമല്ല.”
ഞാൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
അവൾ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
എന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ...
ഞാനും അവളും.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പത്തെ ചിത്രം.
ഞാൻ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവളെ നോക്കി.
അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് എന്നെ ഓർമ്മയില്ലേ?”
എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അവൾ തന്നെയായിരുന്നു.
എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം.
---
“നീ ഇവിടെ?”
“അതെ.”
“നിന്റെ ഭർത്താവ്?”
അവൾ തലകുനിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“വിവാഹം?”
“കഴിഞ്ഞു.”
“പിന്നെ?”
“അവൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു.”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നീ എന്നെ ഒരുപാട് വെറുത്തിട്ടുണ്ടാകുമല്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“കള്ളം.”
“സത്യം.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെയാണ്.”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
“പക്ഷേ നീ മാറിയല്ലോ.”
അവൾ പറഞ്ഞു:
“ജീവിതം മാറ്റിയതാണ്.”
---
അവൾ പോയ ശേഷം ഞാൻ ഒരുപാട് ചിന്തിച്ചു.
വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ അവളെ വില്ലത്തിയായി കരുതിയിരുന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതം അത്ര ലളിതമല്ലെന്ന് അന്ന് മനസ്സിലായി.
അവൾ എന്നെ വഞ്ചിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.
അവൾ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവളുടെ കുടുംബത്തെ.
സമൂഹത്തെ.
ഭാവിയെ.
അവൾ തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്തു.
പക്ഷേ ആ തെറ്റിന്റെ ശിക്ഷ അവൾക്കും കിട്ടിയിരുന്നു.
---
കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ വീണ്ടും എന്റെ മുന്നിലെത്തി.
ഇത്തവണ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”
“പറ.”
“നമുക്ക് വീണ്ടും തുടങ്ങാമോ?”
ഞാൻ ഏറെ നേരം അവളെ നോക്കി.
ഒരിക്കൽ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ചോദ്യം.
ഒരിക്കൽ കേൾക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ വർഷങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന ചോദ്യം.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം...
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞു.
കടയിൽ ദിവസവും മരുന്നെടുക്കാൻ വരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം.
എന്നോട് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്ന ഒരാൾ.
അവൾ വന്നിട്ട് ആറുമാസം മാത്രമേ ആയിരുന്നുള്ളൂ.
പക്ഷേ ആ ആറുമാസം കൊണ്ട് എന്റെ നാലുവർഷത്തെ ഇരുട്ട് അവൾ മാറ്റിയിരുന്നു.
ഞാൻ പതിയെ പറഞ്ഞു:
“വൈകിപ്പോയി.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് മറ്റൊരാളുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“സന്തോഷമാണോ?”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“വളരെ.”
അവൾ തലകുനിച്ചു.
“അപ്പോൾ ഞാൻ പോകാം.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
ഞാൻ വിളിച്ചില്ല.
തടഞ്ഞില്ല.
കാരണം ഇത്തവണ ഞാൻ പഴയ മനുഷ്യനല്ലായിരുന്നു.
---
അന്ന് രാത്രി ഡയറി വീണ്ടും തുറന്നു.
നാലുവർഷം മുൻപ് എഴുതിയ വാക്കുകൾ ഞാൻ വായിച്ചു.
“ഇനി പ്രണയമില്ല.”
ആ വരി ഞാൻ മായിച്ചു.
പകരം എഴുതി:
“പ്രണയം തെറ്റിയതുകൊണ്ട് പ്രണയം തെറ്റാകില്ല.”
അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു വരി:
“ചിലർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മളോടൊപ്പം ജീവിക്കാനല്ല... നമ്മളെ മാറ്റിയിട്ട് പോകാനാണ്.”
അടുത്ത പേജിൽ ഞാൻ പുതിയൊരു പേര് എഴുതി.
അവളുടെ പേര്.
പിന്നെ ഡയറി അടച്ചു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി...
എനിക്ക് ഭാവിയെക്കുറിച്ച് പേടിയില്ലായിരുന്നു.
കാരണം അന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി—
ജീവിതത്തിൽ ഒരാൾ പോയതുകൊണ്ട് കഥ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ ആ പോയ വഴിയിലൂടെയാണ് നമ്മൾ നമ്മുടേതായ ശരിയായ മനുഷ്യനിലേക്ക് എത്തുന്നത്.