ആദ്യത്തെ പ്രണയം… പിന്നെ കിട്ടിയ സഹോദരൻ!
ഓർമ്മകളുടെ പഴയ അലമാര തുറന്നാൽ ചില സാധനങ്ങൾ കാണും.
പത്താം ക്ലാസിലെ പൊട്ടിയ ജ്യാമട്രി ബോക്സ്, കോളേജിലെ ഒരു പഴയ ബസ് ടിക്കറ്റ്, പേരറിയാത്ത ആരോ തന്ന ഒരു ഉണങ്ങിയ റോസാപ്പൂവ്…
അതിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ കടലാസും.
അതിൽ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്—
“I LIKE YOU.”
അതുകണ്ടാൽ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കും,
“ആഹാ… ഇവൾക്കൊക്കെ ചെറുപ്പത്തിലേ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നല്ലേ?”
ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ പ്രണയം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ ‘സഹോദരബന്ധം’ ആയി സർക്കാർ ഗസറ്റിൽ പോലും പ്രസിദ്ധീകരിക്കാവുന്ന രീതിയിൽ അവസാനിച്ചു.
കഥ അവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്.
ഞാൻ അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം.
വീട്ടിൽ നിന്ന് സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ രണ്ടു വഴിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന് പ്രധാന റോഡ്. മറ്റൊന്ന് പാടത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ പോകുന്ന ചെറിയ മൺവഴി.
ഞാൻ രണ്ടാമത്തേതായിരുന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.
പ്രകൃതിസ്നേഹം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല.
ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു ചെറിയ ചായക്കട ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവിടത്തെ ബോണ്ടയും പഴംപൊരിയും ആയിരുന്നു എന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രചോദനം.
അന്നൊരു ദിവസം സ്കൂൾ വിട്ട് വരുമ്പോഴാണ് സജിൻ എന്റെ പിന്നാലെ ഓടിവന്നത്.
“എടീ…”
ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ പൊതിയുമായി നിൽക്കുന്നു.
“ഇത് നിനക്ക്.”
“എന്താ?”
“തുറന്ന് നോക്ക്.”
തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഒരു മിഠായി.
അവൻ ചുറ്റും നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“നീ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.”
എന്റെ ഹൃദയം അന്ന് ആദ്യമായി റോക്കറ്റ് പോലെ പറന്നു.
ഞാൻ മിഠായി കൈയിൽ പിടിച്ച് വീട്ടിലെത്തി.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ പപ്പടം വറുക്കുകയായിരുന്നു.
“അമ്മേ…”
“എന്താ?”
“എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അമ്മയുടെ കൈയിലെ ചട്ടുകം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
“ആരാ?”
“സജിൻ.”
അമ്മ കുറച്ചു നേരം എന്നെ നോക്കി.
പിന്നെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു—
“അത് നമ്മുടെ അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള കുട്ടിയല്ലേ?”
എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ റോക്കറ്റ് പെട്ടെന്ന് താഴേക്ക് വീണു.
“ബന്ധത്തിലോ?”
“അതെ. അവന്റെ അച്ഛൻ നിന്റെ അച്ഛന്റെ അമ്മാവന്റെ…”
അവിടെ നിന്നാണ് എനിക്ക് ബന്ധങ്ങളുടെ ഒരു മഹാഭാരതം കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്.
എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
പക്ഷേ അവസാനം അമ്മ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞു.
“അവൻ നിന്റെ ചേട്ടനാണ്.”
ചേട്ടൻ!
എന്റെ പ്രണയകഥയുടെ ആദ്യ അധ്യായം തന്നെ അമ്മ കീറി അടുപ്പിൽ ഇട്ടു.
എന്നാലും സംശയം ബാക്കി.
“ചേട്ടനാണെങ്കിൽ… എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞതെന്താ?”
അമ്മ ചിരിച്ചു.
“അത് കുട്ടികളുടെ ഇഷ്ടമല്ലേ.”
അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.
സജിൻ ചേട്ടനാണെങ്കിൽ അയാൾ എനിക്ക് മിഠായി വാങ്ങിത്തരുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.
പക്ഷേ…
“നീ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞതോ?
അത് എന്ത് വിഭാഗത്തിൽപ്പെടും?
അടുത്ത ദിവസം ട്യൂഷനിൽ ടീച്ചറോട് ചോദിച്ചു.
“ടീച്ചറേ, ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും അയാൾ ചേട്ടനായിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്?”
ടീച്ചർ കണ്ണടയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ എന്നെ നോക്കി.
“ആരാ ആ ചേട്ടൻ?”
“സജിൻ.”
ടീച്ചറുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി.
“നീ ആദ്യം പഠിക്കണം.”
“അത് പിന്നെ പഠിക്കാം. ഇപ്പോൾ എന്റെ സംശയം തീർക്കണം.”
ടീച്ചർ കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു—
“അയാളെ ചേട്ടനായി തന്നെ കാണുക.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഞാൻ സജിനെ കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു—
“ഇനി നീ എന്റെ ചേട്ടനാണ്.”
അവൻ ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
“അതെ. വീട്ടിൽ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.”
അവൻ കുറച്ചു നേരം എന്നെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു—
“ശരി.”
അന്നുമുതൽ അവന്റെ പെരുമാറ്റവും മാറി.
മുമ്പ് എനിക്ക് മാത്രം ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങിത്തന്നിരുന്നവൻ പിന്നീട് എന്റെ അനിയത്തിക്കും വാങ്ങിത്തുടങ്ങി.
മുമ്പ് ഞാൻ വരുമ്പോൾ റോഡിന്റെ അരികിൽ കാത്തുനിന്നിരുന്നവൻ പിന്നീട്—
“ചേച്ചി, നീ ആദ്യം പോ…”
എന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ പ്രണയം വളരേണ്ട സ്ഥലത്ത് സഹോദരബന്ധം വളർന്നു.
കാലം കടന്നു.
ഞങ്ങൾ വലുതായി.
സ്കൂൾ മാറി, കോളേജ് മാറി, ജീവിതം മാറി.
സജിൻ പിന്നീട് നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
അവൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കൽ കേട്ടു.
ഞാൻ വലിയ താൽപര്യമൊന്നും കാണിച്ചില്ല.
അവൻ എന്റെ ചേട്ടനല്ലേ!
പിന്നെ ഒരു ദിവസം അമ്മ പറഞ്ഞു—
“സജിൻ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നു.”
ഞാൻ വെറുതെ ചോദിച്ചു—
“ആരെയാണ്?”
“അവന്റെ കോളേജിൽ കൂടെ പഠിച്ച പെൺകുട്ടിയെ.”
“ഓ…”
അത്രയേ പറഞ്ഞുള്ളൂ.
പക്ഷേ അന്ന് രാത്രി പഴയ ഓർമ്മകൾ എന്തിനോ മനസ്സിൽ വന്നു.
ഒരു മിഠായി.
ഒരു ചെറിയ കടലാസ്.
“നീ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
എത്ര വലിയൊരു പ്രണയമായിരുന്നു അത്!
അടുത്ത ഞായറാഴ്ച ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് സജിനെയും അവന്റെ ഭാവി വധുവിനെയും ബൈക്കിൽ പോകുന്നത് കണ്ടത്.
അവൻ എന്നെ കണ്ടു.
വണ്ടി നിർത്തി.
“എവിടേക്കാ?”
“വീട്ടിലേക്ക്.”
“കയറിക്കോ. ഇറക്കാം.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“വേണ്ട ചേട്ടാ.”
അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പെൺകുട്ടി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“ചേട്ടനാണോ?”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
“അതെ…”
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു—
“എന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രണയം ആയിരുന്നു. പിന്നെ വീട്ടുകാർ ചേട്ടനാക്കി.”
സജിൻ തലയിൽ കൈവച്ചു.
അവന്റെ ഭാവി ഭാര്യ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ഞാനും ചിരിച്ചു.
ബസ് വന്നു.
ഞാൻ കയറുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് സജിൻ വിളിച്ചു—
“എടീ… പഴയ മിഠായി കാര്യം ആരോടും പറയല്ലേ!”
ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പറഞ്ഞു—
“പേടിക്കണ്ട ചേട്ടാ… അത് എന്റെ ബാല്യത്തിലെ രഹസ്യമല്ലേ!”
ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി—
ചില പ്രണയങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ എത്തുന്നത് ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കാനല്ല.
പിന്നീട് ഓർത്ത് ചിരിക്കാനാണ്.
അതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു ആദ്യപ്രണയം വേറെ എന്താണ്?
---