മഴ നനഞ്ഞൊരു പേര്
അന്ന് രാത്രിയിൽ ഫോൺ തുറന്നത് വെറുതെയായിരുന്നു.
ഉറക്കം വരാതെ കിടന്നപ്പോൾ പതിവുപോലെ മുഖപുസ്തകത്തിന്റെ പേജുകൾ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോയി. ചിരികൾ, യാത്രകൾ, ആഘോഷങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങൾ, പരിചയമില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ സന്തോഷങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും...
അതിനിടയിലാണ് ഒരു പേര് എന്റെ കണ്ണിൽ തട്ടിയത്.
"അമ്മു."
പേരിനൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ചിത്രം വളരെ സാധാരണമായിരുന്നു. വലിയ മേക്കപ്പൊന്നുമില്ല. അലങ്കാരങ്ങളൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിത്രം കണ്ടിട്ട് ഞാൻ കുറച്ചുനേരം സ്ക്രീനിൽ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
ചില മനുഷ്യരെ നമ്മൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്താറില്ല. അവർ സ്വയം നമ്മുടെ ചിന്തകളിലേക്ക് കയറിവരും.
അമ്മുവും അങ്ങനെയായിരുന്നു.
അവളുടെ പ്രൊഫൈലിലെ കുറച്ച് ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടു. പുസ്തകങ്ങൾ. മഴ. പൂക്കൾ. പിന്നെ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ്.
"ചില ദിവസങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ വലിയ കാരണങ്ങളൊന്നും വേണ്ട. നാളെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ മാത്രം മതി."
ആ വരി വായിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അവളുടെ പ്രൊഫൈൽ അടച്ചു.
പക്ഷേ മനസ്സ് അടച്ചില്ല.
അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും അവളുടെ പേജ് തുറന്നു.
പിന്നെയും.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു രാത്രി അവളുടെ പ്രൊഫൈലിൽ ഒരു പുതിയ പോസ്റ്റ് കണ്ടു.
അത് അവളുടെതായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ അമ്മയുടേതായിരുന്നു.
"ഞങ്ങളുടെ അമ്മുവിന് രക്തസംബന്ധമായ ഗുരുതരമായ അസുഖമാണ്. ചികിത്സയ്ക്കായി വലിയൊരു തുക ആവശ്യമാണ്. കഴിയുന്നവർ സഹായിക്കണം..."
താഴെ ആശുപത്രിയുടെ പേരും അക്കൗണ്ട് വിവരങ്ങളും.
ആ പോസ്റ്റ് വായിച്ചപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു ഭാരം വീണതുപോലെ തോന്നി.
ആ നിമിഷം വരെ എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നത് അവളുടെ പേര് മാത്രമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അന്നുമുതൽ അവളുടെ വേദനയും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പേരായി മാറി.
അടുത്ത കുറച്ച് ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ആ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. സഹായിക്കാനാകുന്നിടത്തോളം ചെയ്തു. ചിലരോട് സംസാരിച്ചു. കുറച്ച് പണം കണ്ടെത്തി അയച്ചു.
എന്നിട്ടും മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം.
"ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയും വിഷമിക്കുന്നത്?"
ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അമ്മുവിനെ ഞാൻ ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല.
അവളോട് ശരിക്കും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
അവളുടെ കൈ പിടിച്ചിട്ടില്ല.
അവളുടെ ശബ്ദം പോലും കേട്ടിട്ടില്ല.
എങ്കിലും അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമെന്ന ചിന്ത മാത്രം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്—
ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് പരിചയത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം ആവശ്യമില്ല.
മനസ്സിൽ ഒരാൾക്ക് ഇടം കിട്ടിയാൽ മതി.
---
അവളുടെ ചികിത്സ നീണ്ടുപോയി.
ഒരു ദിവസം അവളുടെ അമ്മയുടെ മെസേജ് വന്നു.
"അമ്മു നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു."
എന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
ഫോൺ എടുത്തു.
അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
"ഹലോ..."
ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
പക്ഷേ ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ കാത്തിരുന്ന എന്തോ ഒന്ന് പെട്ടെന്ന് എന്റെ മുന്നിൽ വന്നതുപോലെ തോന്നി.
"അമ്മു..."
"എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?"
ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"ഇല്ല."
"പിന്നെ എങ്ങനെയാ എന്നെ ഇത്ര ഇഷ്ടം?"
എനിക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
"ഏട്ടാ..."
"മ്മ്?"
"ഞാൻ പഴയതുപോലെ ആയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ... എന്നെ കാണാൻ വരുമോ?"
"വരും."
"വാക്കാണോ?"
"വാക്ക്."
കുറച്ചുനേരം അവൾ മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"അപ്പോ ഞാൻ സുന്ദരിയായിട്ട് വരണം."
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"നീ എങ്ങനെയായാലും വരൂ."
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
അന്ന് ആദ്യമായി ഞാൻ കരഞ്ഞു.
കാരണം അവൾ സുന്ദരിയാണോ അല്ലയോ എന്നതല്ല എനിക്ക് പ്രധാനമെന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.
അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹം.
---
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ചികിത്സയുടെ ഇടയിൽ ചില ദിവസങ്ങൾ പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
ചില ദിവസങ്ങൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും.
ഒരു ദിവസം അമ്മയുടെ ഫോൺ വന്നു.
"അമ്മുവിന് നിങ്ങളെ കാണണമെന്ന് പറയുന്നു."
ഞാൻ ഉടൻ യാത്ര തിരിച്ചു.
കയ്യിൽ അവൾക്കായി വാങ്ങിയ ചെറിയൊരു സമ്മാനം.
വലിയതൊന്നുമല്ല.
ഒരു നീല നിറമുള്ള കുട.
അവൾക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണെന്ന് അവളുടെ പഴയ പോസ്റ്റുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ എത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിച്ചു.
ഇത്രയും നാൾ മനസ്സിൽ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ഒരാളെ ഇനി ശരിക്കും കാണാൻ പോകുന്നു.
പക്ഷേ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അമ്മ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
"അവൾ ഉറങ്ങുകയാണ്."
ഞാൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി.
കിടക്കയിൽ ഒരു ചെറിയ ശരീരം.
തലയിൽ മുടിയില്ല.
മുഖം ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.
കൈകളിൽ ചികിത്സയുടെ അടയാളങ്ങൾ.
എങ്കിലും...
അത് അവളായിരുന്നു.
എന്റെ മനസ്സിൽ മാസങ്ങളായി ജീവിച്ചിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി.
ഞാൻ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അവളുടെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുട മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അവൾ കണ്ണുതുറന്നു.
എന്നെ നോക്കി.
ചില സെക്കൻഡുകൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ അവൾ ചിരിച്ചു.
"ഏട്ടൻ വന്നല്ലേ..."
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു.
"വന്നു."
"ഞാൻ സുന്ദരിയാണോ?"
ഞാൻ അവളുടെ കൈ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
"നീ എന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം തന്നെ സുന്ദരിയായിരുന്നു."
അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഉണ്ട്.
---
ആ ദിവസം മടങ്ങുമ്പോൾ മഴയായിരുന്നു.
കാറിന്റെ ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു ഞാൻ.
റോഡരികിലൂടെ ആളുകൾ ഓടുന്നു.
കടകളിൽ വിളക്കുകൾ തെളിയുന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ ചില്ലിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നു.
എന്റെ ഫോണിൽ അവളുടെ അവസാന മെസേജ് കിടന്നു.
"കുട നാളെ തുറന്ന് നോക്കും. അതിനുള്ളിൽ എന്തെങ്കിലും ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?"
ഞാൻ മറുപടി അയച്ചു.
"ഉണ്ട്."
"എന്താ?"
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
പിന്നെ മായ്ച്ചു.
വീണ്ടും എഴുതി.
"പറയാൻ മറന്നുപോയ ഒരു കാര്യം."
അവൾ ഉടൻ ചോദിച്ചു.
"എന്ത്?"
ഞാൻ മറുപടി അയച്ചില്ല.
പറയാൻ വിചാരിച്ചത് വളരെ ലളിതമായിരുന്നു.
"അമ്മൂ, നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു."
പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മേൽ മറ്റൊരു ഭാരമാകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ ഞാൻ അത് പറയാതെ വച്ചു.
---
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ അമ്മയുടെ ഫോൺ വന്നു.
ഫോൺ എടുക്കുന്നതിന് മുമ്പേ എന്തോ സംഭവിച്ചെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
ചില വാർത്തകൾ കേൾക്കുന്നതിന് മുമ്പേ ഹൃദയം അവയെ അറിഞ്ഞിരിക്കും.
അമ്മ ഒന്നും പറയുന്നില്ല.
മറുവശത്ത് കരച്ചിൽ മാത്രം.
എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴെ വീണു.
ജനാലയ്ക്കപ്പുറം മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് അവൾക്കായി വാങ്ങിയ നീല കുട കിടന്നു.
അത് തുറന്നുനോക്കാൻ ഇനി അവൾ വരില്ല.
ആ ദിവസം ഞാൻ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി—
പ്രണയം എന്നത് ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രമല്ല.
ചിലപ്പോൾ ഒരാൾ നമ്മുടേതാകാതെ തന്നെ...
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യനായി മാറും.
അമ്മു എനിക്ക് അങ്ങനെയായിരുന്നു.
അവളെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കിയില്ല.
അവളോടൊപ്പം ഒരു ജീവിതം ജീവിച്ചില്ല.
അവളുടെ കൈപിടിച്ച് ഒരുപാട് ദൂരം നടന്നില്ല.
പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായൊരു കാലം അവളുടെ പേരിലായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
ഇന്നും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ ആ നീല കുട പുറത്തെടുക്കും.
അത് തുറക്കാറില്ല.
വെറുതെ കൈയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കും.
കാരണം ആ കുടയ്ക്കുള്ളിൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞൊരു പെൺകുട്ടിയില്ല.
അതിന്റെ മടക്കുകൾക്കിടയിൽ...
ഞാൻ പറയാതെ പോയൊരു പ്രണയമുണ്ട്.
അമ്മു എന്നൊരു പേരുണ്ട്.
അത് ഇന്നും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മഴ നനയാതെ കിടക്കുന്നു.