യക്ഷി
അവൾ ഓൺലൈനായിരുന്ന രാത്രിയിൽ
രാത്രി 1:17.
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ വീണ്ടും ആ notification തെളിഞ്ഞു.
“Unknown Number is typing…”
അരുൺ കുറച്ചു നേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
പിന്നെ മെസ്സേജ് വന്നു.
> “ഇന്ന് നീ വീട്ടിലേക്ക് പോകരുത്.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ആരാടാ ഈ രാത്രിയിൽ ഓരോരോ കളിയുമായി വരുന്നത്?”
Reply ചെയ്യാൻ വിരൽ കീബോർഡിൽ എത്തിയതും അടുത്ത മെസ്സേജ്.
> “നിന്റെ വീട്ടിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
ചിരി അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
അരുൺ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
പുറത്ത് മഴ.
റോഡിൽ ആരുമില്ല.
വീട്ടിനുള്ളിൽ അവനും അമ്മയും മാത്രം.
അമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് പതിവുള്ള കൂർക്കംവലി കേൾക്കുന്നുണ്ട്.
അവൻ വീണ്ടും ഫോൺ നോക്കി.
Unknown Number:
> “ജനൽ തുറക്കരുത്.”
അവൻ അറിയാതെ ജനലിൽ നിന്ന് രണ്ടു പടി പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“നീ ആരാ?”
അയാൾ type ചെയ്തു.
അൽപസമയത്തിന് ശേഷം മറുപടി വന്നു.
> “നീ എന്നെ മറന്നോ?”
അരുൺ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
അവൻ ആരെയും ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കോളേജ്...
പഴയ കൂട്ടുകാർ...
പ്രണയങ്ങൾ...
ഒന്നും മനസ്സിൽ വന്നില്ല.
അടുത്ത മെസ്സേജ് എത്തി.
> “നീ എന്നെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ജൂൺ 18-നാണ്.”
അരുൺ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലനായി.
ജൂൺ 18.
ആ തീയതി അവന് പരിചിതമായിരുന്നു.
വളരെ പരിചിതം.
പക്ഷേ എവിടെ നിന്നാണെന്ന് ഓർമ്മയില്ല.
അപ്പോഴാണ് ഫോണിൽ ഒരു ഫോട്ടോ വന്നത്.
മഴയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
മുഖം പകുതി മാത്രം കാണാം.
കറുത്ത കുട.
വെള്ള ചുരിദാർ.
കണ്ണുകൾ മാത്രം വ്യക്തം.
അരുണിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
അത് അവളുടെ കണ്ണുകളായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൻ അവളെ എവിടെയാണ് കണ്ടത്?
അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
> “നീ ആരാണ്?”
മറുപടി ഉടൻ വന്നു.
> “നിന്റെ ഫോൺ gallery തുറക്ക്.”
അരുൺ gallery തുറന്നു.
ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി ഫോട്ടോകൾ സ്ക്രോൾ ചെയ്തു.
കോളേജ്...
യാത്ര...
കൂട്ടുകാർ...
അമ്മ...
പഴയ ബൈക്ക്...
പിന്നെ—
ഒരു ഫോട്ടോയിൽ അവന്റെ വിരൽ നിശ്ചലമായി.
അവൻ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ഒരു സെൽഫി.
പക്ഷേ അവന്റെ പിന്നിൽ...
ഒരു പെൺകുട്ടി.
അവൻ ഒരിക്കലും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പെൺകുട്ടി.
അരുൺ ഫോട്ടോ zoom ചെയ്തു.
അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി.
അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിർത്തിയതുപോലെ തോന്നി.
അവളെ അവൻ അറിയാം.
അവന്റെ പഴയ കോളേജിലെ ലൈബ്രറിയിൽ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നിരുന്ന പെൺകുട്ടി.
പേര്...
നില.
അരുൺ പതുക്കെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
നിലയെക്കുറിച്ച് ഒരു വർഷം മുൻപ് കേട്ട വാർത്ത അവന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നു.
“കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിനിയെ കാണാതായി.”
അവളുടെ മൃതദേഹം പോലും കണ്ടെത്തിയിരുന്നില്ല.
അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു.
“നില...?”
മറുപടി വന്നില്ല.
അഞ്ചു മിനിറ്റ്.
പത്ത് മിനിറ്റ്.
പിന്നെ ഫോൺ വീണ്ടും vibrate ചെയ്തു.
> “അതെ.”
അരുൺ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
> “നീ... ജീവനോടെയാണോ?”
കുറച്ചു നേരം typing...
> “അത് നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യമല്ല.”
അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു.
> “പിന്നെ എന്തിനാ എന്നെ മെസ്സേജ് ചെയ്യുന്നത്?”
ഈ പ്രാവശ്യം മറുപടി വരാൻ കുറച്ചു സമയം എടുത്തു.
> “കാരണം അന്ന് എന്നെ അവസാനമായി കണ്ടത് നീയായിരുന്നു.”
അരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഒരു ഓർമ്മ പതുക്കെ തിരികെ വന്നു.
ജൂൺ 18.
കോളേജിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ മഴ.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്ന നില.
അവളെ വീട്ടിൽ എത്തിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞത് താനായിരുന്നു.
പക്ഷേ...
അതിനുശേഷം?
അവന് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല.
ഫോൺ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
> “നീ എന്നെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചില്ല.”
അരുൺ എഴുന്നേറ്റു.
> “പിന്നെ?”
അടുത്ത മെസ്സേജ് അവന്റെ കൈകൾ തണുപ്പിച്ചു.
> “നീ എന്നെ കൊണ്ടുപോയത് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കാണ്.”
അവൻ പിന്നോട്ട് മാറി.
“ഇല്ല...”
> “അത് നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ല.”
“എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല!”
> “അതാണ് പ്രശ്നം.”
പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെ വൈദ്യുതി പോയി.
മുറി ഇരുട്ടിലായി.
അരുണിന്റെ ഫോൺ മാത്രം പ്രകാശിച്ചു.
അവസാന മെസ്സേജ്:
> “ഇപ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കൂ.”
അവൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
പുറത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം.
മൂന്ന് തവണ മുട്ടി.
ടക്... ടക്... ടക്...
അരുൺ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
വീണ്ടും മുട്ടി.
ഈ പ്രാവശ്യം ഒരു പെൺശബ്ദം.
“അരുൺ...”
അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ മരവിച്ചു.
അത് നിലയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
വാതിലിനരികിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു.
കൈ വാതിലിന്റെ ലോക്കിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഫോൺ വീണ്ടും vibrate ചെയ്തു.
അവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
Unknown Number:
> “വാതിൽ തുറക്കരുത്.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“പക്ഷേ... നീ തന്നെയല്ലേ പുറത്തുള്ളത്?”
മറുപടി:
> “ഞാൻ പുറത്തല്ല.”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു.
മുറിയുടെ മൂലയിലെ കണ്ണാടിയിൽ...
നില അവന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ ചിരിച്ചില്ല.
കരഞ്ഞില്ല.
വെറുതെ അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ പതുക്കെ ചുണ്ടുകൾ അനക്കി.
“ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നോ?”
അരുൺ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നത്.
അന്ന് മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ നിലയെ വീട്ടിലെത്തിച്ചില്ല.
അവളുടെ മരണത്തിന് താൻ കാരണക്കാരനല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ—
അവളെ രക്ഷിക്കാമായിരുന്ന അവസാന മനുഷ്യൻ താനായിരുന്നു.
ഭയന്ന് അവൾ സഹായം ചോദിച്ചപ്പോൾ...
താൻ അവളെ വിശ്വസിച്ചില്ല.
അവളെ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ട് പോയി.
അതിനുശേഷമാണ് അവൾ കാണാതായത്.
അരുൺ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം...”
നിലയുടെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ഞാൻ വന്നതല്ല.”
“പിന്നെ?”
അവൾ പതുക്കെ കൈ ഉയർത്തി.
അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
അവിടെ പുതിയൊരു notification.
Location sharing activated.
നില പറഞ്ഞു—
“എന്നെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തവർക്ക്... ഇനി നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.”
അടുത്ത നിമിഷം കണ്ണാടിയിലെ അവളുടെ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായി.
പുറത്ത് പോലീസ് സൈറൺ.
അരുൺ ഫോൺ നോക്കി.
ഒരു പുതിയ മെസ്സേജ്.
> “ഇനി ഓടണ്ട.”
അതിനുതാഴെ—
Location: Shared successfully.
അരുൺ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴയിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി നടന്നു പോകുന്നു.
കറുത്ത കുടയില്ല.
ചെരിപ്പില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ കാലുകൾ...
നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ ഒരു അടയാളവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.
---
അവസാനം — അല്ലെങ്കിൽ തുടക്കം.