"അടഞ്ഞ വാതിലിന് അപ്പുറം
ഭർത്താവ് മരിച്ചിട്ട് എട്ട് മാസം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആ വീട്ടിലെ ഓരോ മുറിക്കും അവന്റെ ഓർമ്മയായിരുന്നു.
ചുമരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന ഫോട്ടോ, കിടപ്പുമുറിയിലെ പഴയ വാച്ച്, വരാന്തയിലെ ചാരുകസേര... എല്ലാം അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും പിന്നോട്ടു വലിച്ചു.
അതുകൊണ്ടാണ് ദേവിക വീട് മാറാൻ തീരുമാനിച്ചത്.
പുതിയ വീട്.
പുതിയ സ്ഥലം.
പുതിയ ജീവിതം.
പക്ഷേ അവളുടെ അഞ്ചുവയസ്സുകാരൻ മകൻ നീലുവിന് അതൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.
"അമ്മേ... നമ്മൾ ഈ വീട് വിട്ട് പോകണ്ട."
"എന്താ മോനേ?"
"അവന് ഇഷ്ടമല്ല."
ദേവിക ചിരിച്ചു.
"ആർക്ക്?"
നീലു മുറിയുടെ കോണിലേക്ക് നോക്കി.
"അവന്."
"ആർക്ക്?"
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ വിരൽ ചൂണ്ടിയത് ഒരു പഴയ മരക്കസേരയിലേക്കായിരുന്നു.
അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
---
വീട് മാറാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ ദിവസം മുതലാണ് നീലുവിന്റെ സ്വഭാവം മാറിയത്.
ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ പോലും അവൻ ആദ്യം ഒരു ചെറിയ കഷണം പ്ലേറ്റിന്റെ അരികിൽ വയ്ക്കും.
"ആർക്കാ അത്?"
"അവന്."
"ആർക്കെന്ന് പറയൂ."
"അമ്മയ്ക്ക് അറിയില്ലേ?"
ദേവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
കുട്ടികളുടെ ഭാവനയാണെന്ന് അവൾ കരുതി.
പക്ഷേ രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ പതിവായി ഒരേ വാക്ക് പറയും.
"അമ്മേ, വാതിൽ അടയ്ക്കരുത്."
"എന്താ?"
"അവൻ അകത്ത് വരണം."
"ആര്?"
"അവൻ."
അത്ര മാത്രം.
---
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ദേവിക പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി.
ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രം നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നു.
നീലു അടുക്കളയുടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"നീ എന്താ ഇവിടെ?"
"ഞാൻ അല്ല."
"പിന്നെ ആരാ പാത്രം താഴെയിട്ടത്?"
നീലു പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
"അവൻ."
ദേവികയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
"ഇനി ആ 'അവൻ' ആരാണെന്ന് പറയാതെ ഇവിടെ നിന്നാൽ മതി."
നീലു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് ഓടി.
ദേവിക പാത്രം എടുത്തുവെക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.
പാത്രം വീണത് അവൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വളരെ അകലെയായിരുന്നു.
അവിടെ എത്താൻ നീലുവിന് ഒരു ചെറിയ കസേര വലിച്ചുകൊണ്ടുവരേണ്ടി വരും.
പക്ഷേ കസേര അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
---
അന്ന് രാത്രി ദേവിക ഉറങ്ങിയില്ല.
രാവിലെ നീലുവിനോട് അവൾ ചോദിച്ചു.
"നിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ എങ്ങനെയുണ്ട്?"
നീലു ചിരിച്ചു.
"അവൻ കൂട്ടുകാരനല്ല."
"പിന്നെ?"
"അവൻ ഇവിടെ നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആളാ."
ദേവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
"ആരാണ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്?"
"അറിയില്ല."
"പിന്നെ എങ്ങനെ അറിയാം?"
നീലു അവളെ നോക്കി.
"അവൻ പറഞ്ഞതാ."
---
ദേവികയ്ക്ക് ഇനി കാര്യങ്ങൾ തമാശയായി തോന്നിയില്ല.
അവൾ തന്റെ സഹോദരനും സൈക്കോളജിസ്റ്റുമായ ഡോ. രാഹുലിനെ വിളിച്ചു.
എല്ലാം കേട്ട ശേഷം അവൻ വീട്ടിലെത്തി.
"നീലുവിനെ പേടിപ്പിക്കാതെ സംസാരിക്കണം," അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൻ കുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു.
"നീലൂ, നിന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ പേര് എന്താ?"
കുട്ടി കുറച്ചുനേരം ചിന്തിച്ചു.
"പേര് ഇല്ല."
"അവൻ എവിടെയാണ്?"
നീലു വിരൽ ചൂണ്ടിയത് വീടിന്റെ പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിലേക്കായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി ആരും തുറക്കാത്ത മുറി.
"അവിടെ."
രാഹുൽ ദേവികയെ നോക്കി.
"ആ മുറി തുറന്നിട്ടുണ്ടോ?"
"ഇല്ല."
അവർ താക്കോൽ എടുത്തു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പഴയ സാധനങ്ങളുടെ മണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞു.
പഴയ പെട്ടികൾ.
തകർന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ.
പുസ്തകങ്ങൾ.
ഒരു പഴയ മരപ്പെട്ടി.
നീലു പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ കൈ വിട്ട് അകത്തേക്ക് ഓടി.
"അവൻ ഇവിടെ കിടക്കാറുണ്ട്."
ദേവികയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
രാഹുൽ പെട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത് പഴയ ഫോട്ടോകൾ.
കത്തുകൾ.
ഒരു ചെറിയ കാസറ്റ്.
അതിന്റെ മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"നീലുവിന് — തുറക്കരുത്."
ദേവികയുടെ ശ്വാസം മുട്ടി.
"ഇത് ആരുടേതാ?"
രാഹുൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ കാസറ്റ് എടുത്തു.
---
അടുത്ത മുറിയിലെ പഴയ പ്ലെയറിൽ കാസറ്റ് ഇട്ടു.
കുറച്ച് നിമിഷം ശബ്ദമില്ല.
പിന്നെ ഒരു പുരുഷന്റെ ശബ്ദം.
ദേവികയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
അത് അവളുടെ മരിച്ച ഭർത്താവിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
"നീ ഈ റെക്കോർഡിംഗ് കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ... ഞാൻ ഇനി ഇല്ലെന്നാണ് അർത്ഥം."
ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"ദേവിക, നീലുവിനെക്കുറിച്ച് ഒരു കാര്യം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല."
അവൾ രാഹുലിനെ നോക്കി.
ശബ്ദം തുടർന്നു.
"അവൻ ചില കാര്യങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ട്. നമ്മൾ കാണാത്ത കാര്യങ്ങൾ."
നീലു പെട്ടെന്ന് പ്ലെയറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
"അവൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു."
ദേവിക ഞെട്ടി.
"എന്ത്?"
കുട്ടി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
"അമ്മയോട് പറയരുതെന്ന്."
കാസറ്റിലെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
"അവൻ ചിലപ്പോൾ വീട്ടിലുള്ള ഒരാളോട് സംസാരിക്കും. ആദ്യം അത് കുട്ടികളുടെ ഭാവനയാണെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ..."
അവിടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു.
പിന്നെ കുറച്ചുനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദത.
"ഒരു ദിവസം അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു—"
"അച്ഛാ, അമ്മ കാണാത്ത ആ മനുഷ്യൻ എന്തിനാണ് രാത്രി വാതിലിന് പുറത്ത് നിൽക്കുന്നത്?"
കാസറ്റ് അവിടെ അവസാനിച്ചു.
---
ദേവികയ്ക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രാഹുൽ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
"നീലൂ, ആ മനുഷ്യൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?"
കുട്ടി ചിരിച്ചു.
"ഇവിടെയുണ്ട്."
"എവിടെ?"
നീലു പതുക്കെ ദേവികയുടെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
"അമ്മയുടെ പിന്നിൽ."
ദേവിക തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഒന്നുമില്ല.
വെറും അടഞ്ഞ വാതിൽ.
പക്ഷേ...
വാതിലിന്റെ താഴെക്കൂടി ഒരു നിഴൽ നീങ്ങുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
അവൾ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
രാഹുലും അത് കണ്ടിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് ആരുമില്ല.
പക്ഷേ നിലത്ത് ചെറിയ നനഞ്ഞ കാലടിപ്പാടുകൾ.
ഒരു കുട്ടിയുടെ കാലടിയല്ല.
ഒരു മുതിർന്ന മനുഷ്യന്റെ കാലടികൾ.
അത് വാതിലിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി...
നീലുവിന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് പോയിരുന്നു.
---
അന്ന് രാത്രിയിൽ ദേവിക മകനെ ചേർത്തുപിടിച്ചാണ് കിടന്നത്.
പുറത്ത് മഴ.
വീടിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത.
പെട്ടെന്ന് നീലു കണ്ണുതുറന്നു.
"അമ്മേ..."
"എന്താ?"
"അവൻ പോയി."
ദേവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് ശാന്തമായി.
"ശരിക്കും?"
"ഉം."
"എവിടെ പോയി?"
നീലു ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
"പുതിയ വീട്ടിലേക്ക്."
ദേവികയുടെ മുഖം വിളറി.
"എന്ത്?"
നീലു അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
"അമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ... നമ്മൾ നാളെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമെന്ന്?"
ദേവികയുടെ കൈകൾ തണുത്തു.
അവൾ മകനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
പക്ഷേ കുട്ടി പതുക്കെ അവളുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു:
"അമ്മേ..."
"എന്താ?"
"പുതിയ വീട്ടിൽ അവന് ആരെയാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുക?"
ദേവിക മറുപടി പറയാതെ ഇരുന്നു.
അപ്പോൾ...
കിടപ്പുമുറിയുടെ അടഞ്ഞ വാതിലിന് അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം കേട്ടു.
മൂന്ന് തവണ മുട്ടൽ.
ടക്.
ടക്.
ടക്.
നീലു ചിരിച്ചു.
"അവൻ വന്നല്ലോ."
ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ വാതിലിൽ പതിഞ്ഞു.
അവൾക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി—
വീട് മാറുന്നതിലൂടെ ചില ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാം.
പക്ഷേ ചിലർ ഓർമ്മകളല്ല.
അവർ നമ്മളോടൊപ്പം തന്നെയാണ് താമസം മാറുന്നത്.