..തിരിച്ചുകിട്ടിയ ചിരി
“ചതിച്ചവനെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് കരയരുത്...
ഒരിക്കൽ അവൻ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതിന്റെ വില അവന് തന്നെ മനസ്സിലാകും.”
അമ്മ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവൾ അന്ന് കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ല.
അവളുടെ ലോകം മുഴുവൻ അരുൺ ആയിരുന്നു.
കോളേജിലെ അവസാന വർഷത്തിലായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയം തുടങ്ങിയത്. ആദ്യം സൗഹൃദം. പിന്നെ ദിവസവും മണിക്കൂറുകളോളം ഫോൺവിളി. ഒടുവിൽ വീട്ടുകാരെ പോലും മറന്ന് അവനെ വിശ്വസിക്കുന്ന അവസ്ഥ.
അരുൺ ജോലി അന്വേഷിക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ തന്റെ സമ്പാദ്യത്തിൽ നിന്ന് പലതവണ പണം കൊടുത്തു.
“നീ ജോലി കിട്ടിയാൽ മതി... പിന്നെ എല്ലാം ശരിയാകും.”
അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ കള്ളവും അവൾ സത്യമായി കരുതി.
ഒരു ദിവസം അരുൺ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ദുബായിൽ ജോലി ശരിയായിട്ടുണ്ട്.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
“നമ്മുടെ ജീവിതം ഇനി മാറും അല്ലേ?”
“തീർച്ചയായും.”
അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് ഉറപ്പുനൽകി.
പക്ഷേ ദുബായിലേക്ക് പോയത് അവൻ മാത്രമായിരുന്നു.
പിന്നീട് അവന്റെ ഫോൺവിളികൾ കുറഞ്ഞു.
മെസേജുകൾക്ക് മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞാണ് മറുപടി.
ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം അവൾക്ക് ഒരു ഫോട്ടോ കിട്ടി.
അരുൺ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ കൂടെ.
കൈയിൽ മോതിരം.
അവൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അവൻ തന്നെയാണ് വിളിച്ചത്.
“നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനി മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റില്ല.”
അവൾ കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവൾക്ക് എന്നെക്കാൾ നല്ല കുടുംബമാണ്. അവളുടെ അച്ഛൻ ഇവിടെ ബിസിനസുകാരനാണ്. എന്റെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാകും.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
അത് സന്തോഷത്തിന്റെ ചിരിയായിരുന്നില്ല.
“അപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മൂന്ന് വർഷം?”
“അത്... അന്നത്തെ കാര്യങ്ങളല്ലേ.”
അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
അന്ന് രാത്രി അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
കരയാൻ പോലും തോന്നിയില്ല.
പകരം അവൾ തന്റെ അലമാര തുറന്നു.
അവൻ കൊടുത്ത കത്തുകൾ, ഫോട്ടോകൾ, ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ...
ഒന്നൊന്നായി എടുത്ത് ഒരു കവറിലാക്കി.
കവറിന് മുകളിൽ അവൾ എഴുതി:
“നഷ്ടപ്പെട്ട കാലം.”
അത് അലമാരയുടെ ഏറ്റവും താഴത്തെ അറയിൽ വെച്ചു.
പിന്നെ അവൾ തന്റെ ജീവിതം മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.
ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
പുതിയ കോഴ്സ് പഠിച്ചു.
സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഓൺലൈൻ ബിസിനസ് തുടങ്ങി.
അവൾക്ക് തന്നെ അത്ഭുതമായി.
അരുൺ ഇല്ലാതെയും ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം അവളുടെ ഓഫീസിലേക്ക് ഒരു വലിയ കമ്പനിയുടെ പ്രോജക്ട് വന്നു.
കമ്പനിയുടെ പ്രതിനിധിയായി എത്തിയ ആളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി.
അരുൺ.
ഇത്തവണ അവന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ആത്മവിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.
അവൻ അവളെ നോക്കി.
“നീ ഇവിടെ?”
“അതെ.”
“നീ... ഒരുപാട് മാറിയല്ലോ.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നീയും.”
അവൻ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾ ഫയൽ തുറന്നു.
“പ്രോജക്ടിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം.”
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ പരിചയം തിരികെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമം അവൾ കണ്ടു.
“നമ്മൾക്ക് ഒന്ന് പുറത്തിരുന്ന് സംസാരിക്കാമോ?”
“എന്തിന്?”
“പഴയ കാര്യങ്ങൾ...”
“അവ കഴിഞ്ഞുപോയി.”
അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
അവൻ തലകുനിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“പറയൂ.”
“അന്ന് ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു.”
അവൾ കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി.
“അത് എനിക്ക് അറിയാം.”
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി നീ എത്ര നല്ലവളായിരുന്നെന്ന്.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“അത് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായതിൽ സന്തോഷം.”
“നമുക്ക് വീണ്ടും...”
അവൾ കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു.
“അരുൺ...”
“എന്താ?”
“നീ ഒരിക്കൽ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ, ജീവിതത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോകണമെങ്കിൽ ചിലരെ പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന്?”
അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“ഞാൻ അത് പഠിച്ചു.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
രണ്ടടി കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി പറഞ്ഞു:
“പക്ഷേ നീ പഠിച്ചത് വൈകിയാണ്.”
അവൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
അവൾ കാറിൽ കയറി.
കണ്ണാടിയിൽ അവന്റെ രൂപം ചെറുതായി ചെറുതായി അകന്നു.
അവൾ മൊബൈൽ എടുത്തു.
അമ്മയെ വിളിച്ചു.
“അമ്മേ...”
“എന്താ മോളേ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഇന്ന് എനിക്ക് ശരിക്കും സന്തോഷം തോന്നുന്നു.”
“എന്തുപറ്റി?”
“ഒന്നുമില്ല അമ്മേ...”
അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“പഴയൊരു കടം ഇന്ന് തീർന്നു.”
അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
പക്ഷേ അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
അവൾക്ക് അരുണിനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യേണ്ടി വന്നില്ല.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അവൾ മാറിനിന്നതുതന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ മറുപടി.
ചിലർ നമ്മളെ ചതിച്ച് പോകും.
പക്ഷേ അവർ എടുത്തുപോകുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതമല്ല...
നമ്മൾ അവർക്ക് നൽകിയിരുന്ന ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്.
ബാക്കി ജീവിതം...
നമ്മുടേതാണ്.