ജനൽ തുറന്ന രാത്രിയിൽ
രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വീട്ടിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞെങ്കിലും അടുക്കളയിലെ ചെറിയ ബൾബ് മാത്രം കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അരുൺ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് മൊബൈലിൽ ഓഫീസിലെ മെസേജുകൾ നോക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇനി ഈ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട.”
അവൻ പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
വൈകുന്നേരം ബോസുമായി ഉണ്ടായ വഴക്കായിരുന്നു മനസ്സിൽ.
പതിനാലു വർഷമായി ഒരേ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിട്ടും പ്രമോഷൻ കിട്ടിയില്ല.
കഴിഞ്ഞ വർഷവും അവനെ ഒഴിവാക്കി.
ഈ വർഷവും.
“എന്റെ അധ്വാനം ആരും കാണുന്നില്ല.”
അവൻ മൊബൈൽ മേശപ്പുറത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
അകത്തെ മുറിയിൽ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞിരുന്നു.
ഭാര്യയായ ദീപ ഉറങ്ങിയെന്ന് അവൻ കരുതി.
അവൻ സോഫയിൽ കിടന്നു.
എല്ലാ ദിവസവും ഇതുതന്നെയായിരുന്നു.
ജോലിയുടെ ദേഷ്യം വീട്ടിലെത്തും.
വീട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദത ആ ദേഷ്യത്തിന് ഇരയാകും.
പിന്നെ ഒരു ദിവസം കൂടി കടന്നുപോകും.
---
പക്ഷേ ദീപ ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ജനലിനരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് കരയാൻ പോലും തോന്നിയില്ല.
കരച്ചിൽ പോലും ഒരിക്കൽ മടുത്തുപോകുമോ?
അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് എട്ടു വർഷം.
ആദ്യകാലത്ത് അവൾ അരുണിനെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
അവന്റെ ക്ഷീണം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവന്റെ ജോലി സമ്മർദ്ദം മനസ്സിലാക്കി.
അവൻ സംസാരിക്കാത്ത ദിവസങ്ങളിലും അവനോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ പതിയെ അവൾ മനസ്സിലാക്കി—
അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവളെ ഒരു കൂട്ടാളിയായി കാണുന്നില്ല.
വീട്ടിലെ ഒരു സൗകര്യമായി മാത്രമാണ് കാണുന്നത്.
അവൾക്ക് എന്താണ് തോന്നുന്നതെന്ന് ഒരിക്കൽ പോലും ചോദിക്കാത്ത മനുഷ്യൻ.
അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത മനുഷ്യൻ.
അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ട് പോലും അറിയാത്ത മനുഷ്യൻ.
ഒരിക്കൽ അവൾ ചോദിച്ചിരുന്നു:
“നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒന്ന് പുറത്തുപോയിട്ട് എത്ര നാളായി?”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“അതൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നടക്കുമോ?”
അന്ന് അവൾ ചിരിച്ചതായി നടിച്ചു.
പക്ഷേ ആ വാക്ക് അവളുടെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ കിടന്നു.
---
ദീപ ജനൽ തുറന്നു.
മഴ മാറിയിരുന്നു.
മുറ്റത്ത് വെള്ളത്തുള്ളികൾ മിന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് മൊബൈൽ വിറച്ചത്.
ഒരു സന്ദേശം.
“ഉറങ്ങിയോ?”
അവൾ പേര് നോക്കി.
മനു.
അവളുടെ പഴയ സുഹൃത്ത്.
വർഷങ്ങളായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
അവൾ മറുപടി നൽകിയില്ല.
വീണ്ടും സന്ദേശം.
“മറുപടി വേണ്ട. വെറുതെ ചോദിച്ചതാ.”
അവൾ അറിയാതെ ചിരിച്ചു.
പിന്നെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“ഇല്ല.”
അവിടെ നിന്ന് ഉടൻ മറുപടി വന്നു.
“എന്താ ഉറങ്ങാത്തത്?”
അവൾ ഏറെ നേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
ഒടുവിൽ എഴുതി:
“ഉറക്കം വരുന്നില്ല.”
“പുറത്ത് മഴ മാറിയിട്ടുണ്ട്. ആകാശത്ത് നല്ല നക്ഷത്രങ്ങളുണ്ട്. കുറച്ചുനേരം മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയാണ്. സംസാരിക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വരാം.”
ദീപയുടെ വിരലുകൾ കീബോർഡിൽ നിശ്ചലമായി.
അവൾ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
അരുൺ സോഫയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അലമാര തുറന്നു.
ഒരു പഴയ ഷാൾ എടുത്തു.
പിന്നെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി.
ക്ഷീണിച്ച മുഖം.
കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുപ്പ്.
പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും എന്തോ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
ജീവിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം.
---
അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.
മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അരുൺ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവൾ വാതിൽ അടച്ചില്ല.
അത് അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയൊരു തീരുമാനമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ രാത്രി...
അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് തോന്നി—
ഒരു വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്, ആദ്യം സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ വാതിലാണ് തുറക്കേണ്ടത്.
മുറ്റത്തിന്റെ അറ്റത്ത് മനു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“വന്നോ?”
ദീപ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
“നക്ഷത്രങ്ങൾ ശരിക്കും കാണുന്നുണ്ടല്ലോ...”
മനു ചിരിച്ചു.
“അതുകൊണ്ടാണ് വിളിച്ചത്.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“മനു... എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“പറ.”
“എനിക്ക് ഇനി പഴയ ദീപയായി ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
മനു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എനിക്ക് ആരുടേയും ജീവിതത്തിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാളാകാനും വേണ്ട.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടണം.”
മനു അവളെ നോക്കി.
“എവിടേക്ക്?”
ദീപ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
“എവിടേക്കുമല്ല.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“ആദ്യം... എന്നിലേക്കുതന്നെ.”
അവളുടെ പിന്നിൽ വീടിന്റെ ജനൽ തുറന്നുകിടന്നു.
അകത്ത് ഇരുട്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ഇരുട്ടിനിടയിൽ...
ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം മാത്രം.
ദീപയുടെ മുറിയിലെ ലൈറ്റ്.
അവൾ അത് മനഃപൂർവം അണച്ചിരുന്നില്ല.
കാരണം ചില രാത്രികളിൽ പുറത്തേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്താൻ, ആദ്യം നമ്മൾ സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഒരു വെളിച്ചമെങ്കിലും കത്തിച്ചുവെക്കണം.