:
മഴ തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ
ഒരു ഞായറാഴ്ചത്തെ പതിവ് അലസത. ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സൗണ്ട് കേട്ടാണ് മീര ചാറ്റിലേക്ക് നോക്കിയത്.
ദേവ് : "എടീ മടിയൻ കുറുമ്പീ... എണീറ്റോ നീ?"
മീര : "എണീറ്റെടാ കുരങ്ങാ... ഇന്ന് ഞായറാഴ്ചയല്ലേ, ഒന്ന് വെറുതെ ഇരിക്കുവായിരുന്നു."
ദേവ് : "ആഹാ, വല്ലതും കഴിച്ചോ? അതോ പതിവുപോലെ പട്ടിണി കിടക്കുവാണോ?"
മീര : "അമ്മ ദോശ ചുടുന്നുണ്ട്. ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട് വരാം."
ദേവ് : "മ്മ്മ്... പോയി വയറു നിറയെ കഴിക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ പല്ലിശ്ശേരി രൂപം കണ്ട് അമ്മ പേടിക്കും! വേഗം പോ."
മീര : (ചിരിക്കുന്ന ഇമോജി) "പോടാ തെണ്ടി!"
ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് ചൂട് ചായയും കുടിച്ച് ഹെഡ്സെറ്റിൽ പാട്ടു കേൾക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സ് പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തെന്നിമാറി.
പ്ലസ് ടു കാലത്ത് സൗഹൃദമെന്ന വ്യാജേന ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരികയും, ഒടുവിൽ വെറുമൊരു ആസക്തി മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് കാട്ടിത്തന്ന് ഹൃദയം തകർത്തു പോവുകയും ചെയ്ത വിവേകിന്റെ മുഖം. ആ ചതിയിൽ നിന്ന് കരകയറാൻ അവൾക്ക് വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു.
പക്ഷേ, ആ ഇരുണ്ട നാളുകളിലൊക്കെയും ഒരു തണൽമരം പോലെ കൂടെ നിന്നത് ദേവാണ്. ട്യൂഷൻ ക്ലാസിലെ ആ പഴയ സീനിയർ ചേട്ടൻ. പണ്ട് അവൾ വിവേകിനൊപ്പം ആയിരുന്ന സമയത്ത് ദേവ് ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ച് പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കത് നിരസിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു. പ്രണയം തകർന്ന ശേഷം ഒരിക്കൽ പോലും ആ അവസരം മുതലെടുക്കാനോ പഴയ ഇഷ്ടം ഓർമ്മിപ്പിക്കാനോ ദേവ് തുനിഞ്ഞിട്ടില്ല. വെറുമൊരു 'ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്' ആയി അവൻ കൂടെ നിന്നു.
കണ്ണുനിറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ഫോണെടുത്തു.
മീര : "ഡാ ദേവാ..."
ദേവ് : "പറയെടോ... എന്താ ഒരു വലിപ്പമില്ലാത്ത വിളി?"
മീര : "അല്ല... ഞാൻ വെറുതെ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ? നീ എന്താടാ ഇത് വരെ മറ്റൊരു പ്രണയത്തിലൊന്നും വീഴാത്തത്? നിനക്ക് ആരെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലേ?"
ദേവ് : (ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം) "എന്റെ പെണ്ണേ... ഒരാളെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ വേറൊരാളെ ആ സ്ഥാനത്ത് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ലെടോ. നിന്നെപ്പോലെ മറ്റൊരാളെ ഞാൻ ഇനിയെവിടെ കണ്ടെത്താനാ? അത് വിട്, ഞാൻ അടുത്ത മാസം ഖത്തറിലേക്ക് പോകുവാ. അവിടെ നല്ലൊരു ജോലി സെറ്റായി."
മീര : (നെഞ്ചിലൊരു പിടച്ചിലോടെ) "നീ... നീ നാടുവിടുകയാണോ? എന്നോട് പറയാൻ ഇത്ര വൈകിയോ?"
ദേവ് : "പെട്ടെന്ന് ശരിയായതാടോ. പോയി കുറച്ചു കാലം അധ്വാനിച്ച് ഒരു പെണ്ണിനെ അങ്ങോട്ട് കെട്ടണം! എന്താ പോരെ?"
മീര : "ആ... നല്ല കാര്യം. നീ രക്ഷപ്പെട്ടാൽ സന്തോഷം..."
ചാറ്റ് നിർത്തുമ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നു. അവനില്ലാത്ത ഒരു നാളെയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും വയ്യ. അവൻ അകലുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലെ ആ സൗഹൃദത്തിന്റേയും അപ്പുറം താൻ അവനെ എത്രമാത്രം ജീവനായി കൊണ്ടുനടക്കുന്നു എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
പടിയിറങ്ങും മുൻപ്
യാത്രയ്ക്ക് രണ്ടു ദിവസം മുൻപ്, വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ. ഗ്രാമത്തിലെ ആറ്റുവരമ്പിലുള്ള പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ അമ്പലമുറ്റത്ത് മീര എത്തുമ്പോൾ ആൽമരത്തണലിൽ ദേവ് അവളെയും കാത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുഴക്കാറ്റ് അവരുടെ ഇടയിലൂടെ തണുത്തു വീശി.
മീര : (തറയിലേക്ക് നോക്കി) "എന്നിട്ട്... എല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തോ?"
ദേവ് : "മ്മ്മ്... എല്ലാം എടുത്തു. ഇനി രണ്ടു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞേ നാട്ടിലേക്ക് ഉള്ളൂ."
മീര : "അവിടെ ചെന്നാൽ എന്നെ വിളിക്കാൻ മറക്കരുത്... ചിലപ്പോൾ വേറെ ആരെങ്കിലും..."
ദേവ് : (അവളുടെ വാക്കുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തി, അരികിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു) "മീരാ... ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്."
അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരു ഗൗരവവും അളവില്ലാത്ത പ്രണയവും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
ദേവ് : "വിവേകുമായുള്ള നിന്റെ ബന്ധം തകർന്നപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് വീണ്ടും നിന്നോട് ഇഷ്ടം പറയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സമയത്ത് വന്നാൽ നീ കരുതും ഞാൻ നിങ്ങൾ വേർപിരിയാൻ കാത്തിരുന്നവനാണെന്ന്. നിന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ വേദനിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല."
മീര : (അമ്പരപ്പോടെ) "ദേവ്... നീ..."
ദേവ് : "പണ്ട് നിനക്കും എന്നോട് ഒരു ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അന്ന് നമ്മുടെ ട്യൂഷനിലെ അശ്വതി എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അന്ന് മുതൽ ഇന്നുവരെ, ഈ മനസ്സിൽ നീ അല്ലാതെ മറ്റൊരാളും കടന്നുവന്നിട്ടില്ല. ഞാൻ ഇനി ജീവിക്കുന്നത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് മീര."
മീര : (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) "എന്നിട്ട്... എന്നിട്ടാണോ നീ എന്നെ തനിച്ചാക്കി ദൂരേക്ക് പോകുന്നത്?"
ദേവ് : (ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതിയെ തൊട്ടു) "ഞാൻ തനിച്ചാക്കി പോകുകയല്ലടോ... അടുത്തയാഴ്ച എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിന്റെ വീട്ടിൽ വരും, നിന്നെ എനിക്ക് തരുമോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ. എനിക്ക് കുറച്ചുകാലം കഷ്ടപ്പെട്ട് നമ്മൾക്കായി ഒരു നല്ല ജീവിതം പടുത്തുയർത്തണം. ഞാൻ വരും വരെ... നീ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമോ?"
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മീരയുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരായി പെയ്തിറങ്ങി. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി, വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു:
മീര : "ഇനിയൊരു ജന്മം മുഴുവൻ വേണമെങ്കിലും... ഞാൻ കാത്തിരിക്കും ദേവ്."
പുഴയോരത്തെ ആൽമരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് പൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ, അവരുടെ പ്രണയം വീണ്ടും പൂത്തുലയുകയായിരുന്നു.