തീർച്ചയായും! നിങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച .
പെയ്തൊഴിയാത്ത ഓഗസ്റ്റ്
കടൽക്കാറ്റിന് ഉപ്പിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ബീച്ചിലെ ചെറിയൊരു തട്ടുകടയിലിരുന്ന് ചൂട് സുലൈമാനി കുടിക്കുമ്പോൾ അർജുന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ പോക്കറ്റിലെ പഴയ റെക്കോർഡറിലേക്ക് നീണ്ടു.
2018 നവംബർ 12, സമയം അർദ്ധരാത്രി 1:45.
ആ റെക്കോർഡറിൽ ഭദ്രമായി കിടക്കുന്ന ആ അവസാന സംഭാഷണം... ആറു വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും അത് കേൾക്കാനുള്ള ധൈര്യം അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുട്ടിക്കാലത്തെ കളിചിരികളും കൗമാരത്തിലെ പ്രണയങ്ങളുമെല്ലാം കേവലം തമാശകളായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അനന്യ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ്. പക്വതയുള്ള ഒരു പ്രണയം എന്താണെന്നും, അതേസമയം ജീവനോടെയിരിക്കെ മരണവേദന അനുഭവിപ്പിക്കാൻ അതിന് കഴിയുമെന്നും അവനാണ് തനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നത്.
അവൾ പോയതോടെ അവന്റെ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ചായങ്ങളും മാഞ്ഞുപോയി. വെയർഹൗസിൽ വെച്ച് ജോലി കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, അവസാനമായി ബസ്സിലിരുന്ന് തന്റെ തോളിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങി, സ്വന്തം സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇറങ്ങിപ്പോയ ആ മുഖം മാത്രമാണ് ഇന്നും ഉള്ളിൽ.
ഇന്ന് അവളുടെ വിവാഹമാണ്. തങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് നെയ്തുകൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം മറ്റൊരാൾക്ക് സ്വന്തമാകുന്ന ദിവസം.
തിരക്കേറിയ ആ വലിയ കല്യാണമണ്ഡപത്തിലേക്ക് അവൻ നടന്നു കയറി. പന്തലിൽ ഷഹനായ് സംഗീതം ഉയർന്നുകേൾക്കാം. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ആരോടും സംസാരിക്കാതെ അവൻ മാറിനിന്നു.
താലി ചാർത്തുന്ന നിമിഷം... മണ്ഡപത്തിൽ വധുവിന്റെ വേഷത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അനന്യയുടെ കഴുത്തിൽ ആ താലിച്ചരട് മുറുകുമ്പോൾ, അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളോളം പണിതുയർത്തിയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കൊട്ടാരം ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നടിഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ പൊടിഞ്ഞുവന്ന കണ്ണീർത്തുള്ളികളെ അവൻ കടിച്ചമർത്തി.
എന്നും സ്വന്തം പിതാവിനെപ്പോലെ കാണണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ച അവളുടെ അച്ഛൻ, സന്തോഷം കൊണ്ട് വിതുമ്പുന്നത് അവൻ കണ്ടു. കൂട്ടുകാരുടെ തമാശകൾ കേട്ട് അവൾ നാണത്തോടെ ചിരിക്കുന്നത് അകലെനിന്ന് നോക്കിനിന്നു.
അവസാനം, ആൾത്തിരക്ക് കുറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ വധൂവരന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു.
അവന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം പരിഭ്രമം മിന്നിമറഞ്ഞു. അർജുൻ ഉള്ളിലെ അസൂയയും സങ്കടവും ഉള്ളിലൊതുക്കി, ആ വരന്റെ കൈ പിടിച്ച് ആശംസകൾ നേർന്നു. "അവളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കണം..." എന്ന് ശബ്ദം ഇടറാതെ പറഞ്ഞു. തന്റെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയായ പ്രണയത്തിന്റെ പവിത്രത മുഴുവൻ അവർക്ക് തണലാകട്ടെ എന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിച്ച് അവൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
ഫ്ലാറ്റിലെത്തി സ്വന്തം മുറിയുടെ വാതിലടച്ച് അവൻ കിടക്കയിലേക്ക് വീണു. തങ്ങൾ മണിക്കൂറുകളോളം ഫോണിൽ സംസാരിച്ചിരുന്ന ആ നിശ്ശബ്ദ രാത്രികളുടെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞ അതേ മുറി.
അവൻ കിടക്കയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി. ഇത്രയും കാലം ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ച വേദനയെല്ലാം ഒടുവിൽ കണ്ണീരായി പുറത്തേക്ക് ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ആരും കേൾക്കാതെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അതിനിടയിൽ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുവന്ന അമ്മ, ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അവന്റെ തലയിൽ മൃദുവായി തലോടി. ആ മാതൃസ്നേഹത്തിന്റെ സ്പർശം അവന്റെ ഉള്ളിലെ നീറ്റലിന് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മാറി. തുള്ളിതുള്ളിയായി പൊഴിയുന്ന കണ്ണീരിനൊപ്പം അവളുടെ ഓർമ്മകളെയും ഒഴുക്കിക്കളയാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു പാഠവും പഠിച്ച് അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു—നാളത്തെ ഒരു പുതിയ പ്രഭാതത്തിനായി.