.
ആമ്പൽക്കുളം
ഓലമേഞ്ഞ ആ പഴയ ട്യൂഷൻ പുരയിലെ ജനൽ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഞാനവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. നീല ചുരിദാറിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി. ഒമ്പതാം ക്ലാസിലെ ഫിസിക്സ് മാഷിന്റെ പ്രവേഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ലാസ്സ് പകുതിക്ക് വെച്ച് മറന്ന് ഞാൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. 'ഗുരുകുലം' ട്യൂഷൻ സെന്ററിലെ പുതിയ അഡ്മിഷനാണ്. അന്നത്തെ ദിവസം പെട്ടെന്ന് തീർന്നു കിട്ടാൻ ഞാൻ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഏഴു മണി. തണുപ്പുള്ള പ്രഭാതത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ പഴയ സൈക്കിളിൽ ട്യൂഷന് പോകാൻ ഇറങ്ങി. മെയിൻ റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ മുന്നിലൊരു ബസ് വന്ന് നിർത്തി. അതിൽ നിന്നിറങ്ങി വരുന്നത് അതേ പെൺകുട്ടി! ഇത്തവണ കസവ് പാവാടയിലായിരുന്നു അവൾ.
അറിയാതെ എന്റെ സൈക്കിൾ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെന്നുപെട്ടു. സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു, "ട്യൂഷൻ ക്ലാസിലേക്കാണോ?"
അവൾ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. "അതെ."
എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിമിഷനേരത്തേക്ക് നിലച്ചുപോയി. എന്തൊരു ഭംഗിയാണ് ആ മുഖത്തിന്!
"ഞാനും അങ്ങോട്ടാ... എന്താ പേര്?"
"ആതിര."
"എത്രാം ക്ലാസിലാ?"
"എട്ടിൽ."
സമാധാനമായി, പത്തിലല്ലല്ലോ! ഞാൻ വെറുതെ വീമ്പിളക്കാതെ സൈക്കിൾ വേഗത്തിൽ ചവിട്ടി പോയി. അന്നുമുതൽ സൈക്കിൾ യാത്ര നിർത്തി നടപ്പാക്കി. ഇടവഴികളിലും ബസ് സ്റ്റോപ്പിലും ഞാൻ അവളെ പിന്തുടർന്നു. പക്ഷേ, ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
ഇതിനിടയിലാണ് എന്റെ കുടുംബത്തിൽ വലിയൊരു ബോംബ് പൊട്ടിയത്. എന്റെ കസിൻ സിസ്റ്റർ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടിപ്പോയി. കുടുംബ പാരമ്പര്യം പറഞ്ഞ് നടന്ന അച്ഛന്റെ തലകുനിഞ്ഞു. വീട്ടിൽ വന്നയുടൻ അച്ഛന്റെ ഉത്തരവ് വന്നു: "വല്ല പെൺപിള്ളേരുമായിട്ട് ഇവിടെ കേറി വന്നാൽ പുറത്താക്കും പറഞ്ഞേക്കാം!"
എന്റെ പ്രണയ സങ്കൽപ്പങ്ങളൊക്കെ അടിയോടെ തകർന്നു. അച്ഛനെ പേടിച്ച് പിന്നീട് അവളോടോ വേറെ ആരോടോ പ്രണയം പറയാൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.
കാലം മാറി. പത്താം ക്ലാസും പ്ലസ് ടുവും കഴിഞ്ഞു. നാട്ടിലെ പതിവ് പോലെ ഞാനും എഞ്ചിനീയറിംഗിന് ചേർന്നു. നാട് ഡിജിറ്റലായി മാറി. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ എല്ലാവരും സജീവമായി. ഒരു ദിവസം ഫേസ്ബുക്കിൽ പരതുമ്പോൾ ആ മുഖം വീണ്ടും കണ്ടു—'ആതിര ആർ'.
ഒരു മടിയും കൂടാതെ ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചു. റിക്വസ്റ്റ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ അക്സെപ്റ്റ് ആയി. മെസ്സഞ്ചറിൽ ചാറ്റിംഗ് തുടങ്ങി:
ഞാൻ: ഹൈ ആതിര.
ആതിര: ഹൈ.
ഞാൻ: എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?
ആതിര: പിന്നെയില്ലാതെ! ഗുരുകുലം ട്യൂഷനിൽ പഠിച്ച ആൾ അല്ലേ?
ഞാൻ: ഹേയ്, എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?
ആതിര: ചേട്ടന്റെ വീട് ആറ്റുകാലല്ലേ? ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വെച്ച് കാണാറുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ ഉള്ളിൽ ലഡ്ഡു പൊട്ടി! പണ്ട് വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോഴൊന്നും തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാത്ത പെണ്ണാണ് ഇത്രയൊക്കെ ഓർത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നത്! പെൺപിള്ളേരുടെ കാര്യം ഭയങ്കര സംഭവം തന്നെ.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ഞായറാഴ്ച, പുതിയ സിനിമ കാണാൻ ഞാൻ തിയേറ്ററിൽ ക്യൂ നിൽക്കുകയാണ്. നല്ല വെയിലത്ത് ക്യൂവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ദൂരെ നിന്നും തലയിൽ ഷാൾ കൊണ്ട് മറച്ച് ഒരു മാലാഖ നടന്നു വരുന്നു—ആതിര!
അന്ന് ക്യൂവിൽ വെച്ച് ഞാൻ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു, 'ഇവളെ വേറെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല!'
സിനിമ കഴിഞ്ഞ് ആളുകൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ എവിടുന്ന് ധൈര്യം കിട്ടിയെന്ന് അറിയില്ല, ഞാൻ നേരെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. കൂട്ടുകാരികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അവളെ മാറ്റി നിർത്തി.
അത്രയും അടുത്ത് നിന്ന് അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ധൈര്യമൊക്കെ ചോർന്നുപോയി. എങ്കിലും ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
"ആതിര... എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്... ഐ ലവ് യൂ!"
അത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും കാറ്റ് പോയ ബലൂൺ പോലെയായി ഞാൻ. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ഭാവം പടർന്നു. ദേഷ്യമാണോ സങ്കടമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒന്നും പറയാതെ അവൾ ഓടിപ്പോയി.
വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും എന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. ഞാൻ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ഫേസ്ബുക്കിൽ കയറി. നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഒരു നീണ്ട മെസ്സേജ് വന്നിരിക്കുന്നു:
"അവിടെ വെച്ച് ഒന്നും പറയാതെ ഓടിപ്പോയതിന് ആദ്യം എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. നേരിട്ട് ഇത് പറയാൻ എനിക്ക് ഒരിക്കലും ധൈര്യം കിട്ടില്ല എന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നത്..."
--- ശുഭം ---
🔎