അതായത്, പ്രവേഗം=ദൂരം/സമയം "മനു, മനസ്സിലായോ?" പാതി മയക്കത്തിലായിരുന്ന ഞാന് ഞെട്ടലോടെ പറഞ്ഞു, "മനസിലായി സര്" ഒന്പതാം ക്ലാസിലെ ആദ്യത്തെ ട്യുഷന് ക്ലാസായിരുന്നു അത്.എന്താണെന്നറിയില്ല ഒരു തവണ മാഷ് നമ്മടെ പേര് വിളിച്ചാല് പിന്നെ ആ ക്ലാസില് ഉറക്കം വരില്ല.എന്തായാലും ഫിസിക്സ് മനസിലാവുന്നില്ല,എന്നാല് അല്പം പ്രകൃതി ഭംഗി ആസ്വദികാം എന്ന് കരുതി ഓല മേഞ്ഞ ക്ലാസിലെ ചെറിയ സുഷിരങ്ങളിലൂടെ ഞാന് പുറത്തേക് നോക്കി. 'ഹോ' ആ സമയത്ത് പുറത്തേക്കു നോക്കാനുള്ള തീരുമാനം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച തീരുമാനമായി എനിക്ക് തോന്നി, കാരണം അപ്പഴായിരുന്നു ഞാനവളെ ആദ്യമായി കണ്ടത്. ഒരു ചുവന്ന പാവാടക്കാരി. കഴിഞ്ഞ വര്ഷം സ്കൂളില് വച്ച് നടന്ന കലോത്സവത്തില് കലാതിലകമായ കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോള് പോലും തോന്നിയിട്ടില്ലാത്ത എന്തോ ഒരു..ഒരു...ഇത് എന്റെ മനസ്സില് തോന്നി. ദയിവമേ ഇതിനാണോ സായിപ്പന്മാര് ലൌ അറ്റ് ഫസ്റ്റ് സൈറ്റ് എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്. "ഇന്നെടുതതൊക്കെ നാള്ളതെക് പഠിച്ചിട്ട വരണം" "ശരി സര്" ശര വേഗത്തില് ഞാന് അവള് പോയ വഴിയെ പോയി.കാര്യം പിടികിട്ടി, ട്യുഷന് ക്ലാസിലെ ന്യൂ അഡ്മിഷനാ... ഏത് ക്ലാസനെന്നു കൂടെ കണ്ടു പിടിക്കണം.എത്രയും പെട്ടെന്ന് നാളെയവാന് ഞാന് പ്രാര്ത്ഥിച്ചു. പക്ഷെ അന്നത്തെ ദിവസമായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറവും ദ്യ്ര്ഗ്യം കൂടിയ ദിനം. എന്തായാലും പിറ്റെന്നായി. രാവിലെ 7 മണിക്ക് റോഡും റയിലും ഒകെ കടന്നു വേണം ട്യുഷന് പോവാന്.പോരാത്തതിന് ഒടുക്കത്തെ തണുപ്പും. നടക്കാനുള്ള ദൂരമേ ഉള്ളുവെങ്കിലും ഞാന് സൈക്ലിലാ പോവാറ്. റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്യാനായി ഞാന് സൈക്കിള് നിര്ത്തി.മുന്നില് നിര്ത്തിയിരുന്ന ബസ് നീങ്ങിയപ്പോള് അതാ എന്റെ മുന്നില് വീണ്ടും അവള്. ഇന്ന് ചുരിദാറില് ആയിരുന്നു.എന്റെ സൈക്കിള് താനേ അവളുടെ പുറകെ പോയി. അവളുടെ മുന്നില് ചെന്ന് സഡന് ബ്രേക്ക് ഇട്ടു. "ട്യുഷന് ക്ലാസിലെകണോ?" ഞാന് ചോദിച്ചു "അതെ" ആദ്യമായി അവളെന്റെ കണ്ണുകളിലേക് നോക്കി. ശരിക്കും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് 2 സെകന്ടെങ്കിലും നിലച്ചിരികണം. എന്തൊരു ഭംഗിയാ ആ മുഖം കാണാന്. നോക്കി നിന്ന് പോകും. പക്ഷെ നമ്മള് നമ്മടെ വില കളയരുതല്ലോ.ഞാന് ചോദിച്ചു "ഞാനും അങ്ങോട്ടാ, വഴിയോകെ അറിയാമോ" "അറിയാം" "അറിയാല്ലേ..... എന്താ പേര്?" "സീമ" "എത്രാം ക്ലാസിലാ?" "8 ഇല്" സമാധാനമായി പത്താം ക്ലാസിലല്ലല്ലോ. പിന്നെയും ഞാന് അവിടെ നില്ക്കുന്നത് മോശമല്ലേ, ഞാന് സൈക്കിള് പറപ്പിച്ചു വിട്ടു.ആദ്യമായി പുലരിയുടെ തണുപ്പ് എന്റെ മനസിനെ കുളിരണിയിച്ചു. അന്നത്തോടെ ഞാന് സൈക്ലില് ക്ലാസിനു പോകുന്ന ഏര്പ്പാട് നിര്ത്തി. പിന്നെയെന്നും അവളുടെ പുറകെയായിരുന്നു. ഇടവഴിയിലും, ബസ് സ്റൊപ്പിലും ഒകെ ഞാന് അവളെ ഫോളോ ചെയ്തു.പക്ഷെ ഒരു തവണ പോലും അവള് എന്നെ നോക്കിയില്ല. ഇതിനിടെ വേറെ സംഭവമുണ്ടായി, എന്റെ കസിന് സിസ്റ്റര് ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടിപ്പോയി. ഫാമിലിക്ക് മൊത്തം അത് വലിയൊരു തിരിച്ചടിയായി. കുടുംബ പാരമ്പര്യവും പത്രാസും ഒകെ പറഞ്ഞു നടന്നവര് അതോടെ തല തഴ്ത്തിയായി നടപ്പ്. ആ സംഭവത്തിന്റെ ചൂടില് അച്ഛനൊരു പ്രസ്താവന പുറപ്പെടുവിച്ചു. "വല്ല പെണ്പില്ലേരുമായിട്ട് വീട്ടില് കേറി വന്നാല് ,വീട്ടില് കയറ്റത്തില്ല പറഞ്ഞെകാം". എന്റെ തലയില് ഇടിത്തീ വീണത് പോലെയായി.എന്റെ പ്രണയ സങ്കല്പങ്ങളെല്ലാം ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോലെ തകര്ന്നു. സത്യം പറയാലോ ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അവളോടെന്നല്ല വേറെ ഒരുത്തിയോടും എനിക്ക് പ്രണയം തോന്നിയിട്ടില്ല. കാലം കടന്നു പോയി. പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു, +2 കഴിഞ്ഞു. അത് കഴിഞ് ഞാന് പറയണ്ടല്ലോ..കേരളത്തിലെ എല്ലാ മണ്ടന്മാരെയും പോലെ ഞാനും എന്ജിനിയരിങ്ങിനു ചേര്ന്നു.അപ്പഴെകും നമ്മുടെ നാട് ഒത്തിരി പുരോഗമിച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തെങ്ങു കയറാന് വരുന്ന നാണുവേട്ടന് പോലും ഫസ്ബൂകില് ചിരിച്ചു നില്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു. കൂട്ടത്തില് മറ്റൊരു ചിരിച്ച മുഖം കൂടെ കണ്ടു...'സീമ.M'.അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ 'ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് സെന്റ്'...അക്സപ്റ്റ് ചെയ്യിലെന്ന കരുതിയത്.അവള്കെന്നെ അറിയുക പോലും ഉണ്ടാവില്ല. പക്ഷെ നിമിഷങ്ങള്ക്കുള്ളില് അക്സപ്റ്റ് ചെയ്തു. ചാറ്റും തുടങ്ങി. ഞെട്ടിക്കുന്ന മരുപടികളയിരുന്നു അവളില് നിന്നും എനിക്ക് കിട്ടിയത്. Me: Hi Seema.M: Hi Me: തനിക്കെന്നെ അറിയാമോ? Seema.M: അറിയാം. Me: എങ്ങനെ അറിയാം? Seema.M: ഗുരുകൃപ ട്യുഷന് സെന്ടരില് അല്ലെ പഠിച്ചേ.. Me: അതെയതെ Seema.M: ചേട്ടന്റെ വീട് ആവലതല്ലേ? Me: അതെങ്ങനെ അറിയാം? Seema.M: ബസ് കേറുമ്പം കാണാറുണ്ട്. (എന്റെ മനസ്സില് ലഡ്ഡു പൊട്ടി) Me: നിന്റെ വീടെവിട? Seema.M: കരിയരത്താ.. (എന്റെ വീട്ടില് നിന്നും രണ്ടു മൂന്നു ബസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ് അകലെയാണ്.)
ഏതു കോളേജിലാ ,എന്താ പഠിക്കുന്നെ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ചാറ്റിങ് അങ്ങനെ പോയി. എനിക്കപ്പഴും പിടികിട്ടാത്ത കാര്യം അതല്ല , പണ്ട് ഇടവഴിയില് വച്ചും ബസ് സ്റ്റോപ്പില് വച്ചുമൊക്കെ അവളെ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ നോക്കി നിന്നപ്പഴോന്നും തിരിച്ചു ഒരു തവണ പോലും നോക്കിയത് ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല. ഇ പെന്പില്ലെരു ഭയങ്കര സംഭവാണ് കേട്ടാ..ലവള്മാര്ക്ക് വേറെ എവിടേലും കണ്ണുണ്ടോ?? കേരളത്തില് തട്ടം വീക്നെസ് ആയിരുന്ന കാലത്ത് ഞാന് തട്ടത്തിന് മറയത്തു കാണാന് തിയേറ്ററില് പോയി. നല്ല വെയിലത്ത് വലിയ ക്യുവില് നില്കുമ്പോള് ദൂരെ നിന്നും തലയില് ഷാളൊക്കെ ചുറ്റി വരുന്നു ഒരു മാലാഖ. അതെ സീമ തന്നെ. ഒളാ തട്ടവിട്ടു കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കാണാന് പറ്റൂലെന്ന് പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്. 'ഹോ' ആ വരവൊന്നു കാണണം. അന്നാ ക്യുവില് വച് ഞാന് മനസിലുറപ്പിച്ചു, മറ്റൊരുത്തനും ഇവളെ വിട് കൊടുക്കൂലന്നു, ഇ സീമക്കുട്ടി എന്റെയെന്നു... സിനിമ കണ്ടിറങ്ങിയപ്പം എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ ധയര്യം കിട്ടിയത് പോലെ. ഞാന് നേരെ അവളുടെ അടുത്ത ചെന്നു. അവളുടെ കുട്ടുകരികള്മുണ്ടായിരുന്നു കൂടെ. "Hi സീമ" മടിയോടെ അവളും പറഞ്ഞു Hi "ഒന്നിങ്ങോട്ടു വരുമോ, ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു" ഞാനവളെയും കൂട്ടി അവിടെ നിന്നും മാറി നിന്നു. അത്രയും അടുത്ത് നിന്നു ഞാന് അവളെ ആദ്യമായിട്ട് കാണുവായിരുന്നു. കുറച്ച് നേരെത്തെക്ക് ഞാന് ഊമയയിപ്പോയി. ധ്യര്യമോകെ ചോര്ന്നു പോയി. എന്നിട്ടും ഞാന് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. അതിനി ടയില് എപ്പഴോ അവളുടെ കണ്ണുകളില് നോക്കിത്തന്നെ ഞാന് പറഞ്ഞു "സീമ..എ..എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്...I Love You" അത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും കാറ്റ് പോയ ബല്ലൂന് പോലെയായി ഞാന്. ഒരു വികാരവും എന്റെ മുഖത്ത് വന്നില്ല. പക്ഷെ അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റം ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് ദേഷ്യമാണോ സങ്കടമാണോ എന്നൊന്നും മനസിലാക്കാന് എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. ഒന്നും പറയാതെ അവള് ഓടിപ്പോയി. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഞാന് വീടിലെത്തി,കുളിച്ചു,ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അപ്പഴോക്കെയും മനസ്സില് ആ മുഖം മാത്രം.ഞാന് കമ്പ്യൂട്ടര് തുറന്ന് ഫെസ്ബൂകില് കയറി. ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.അതിങ്ങനെയായിരുന്നു. "അവിടെ വച്ച് ഒന്നും പറയാതെ പോയതില് ആദ്യം ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ എനിക്കിത് ഒരിക്കലും നേരിട