ഡിഗ്രി ഒന്നാം വർഷത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലായിരുന്നു അവനെ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. ആകെയുള്ള അൻപത്തഞ്ച് പേരിൽ പത്ത് പെൺകുട്ടികൾ മാത്രമുള്ള ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിൽ, പെൺകുട്ടികൾക്കെല്ലാം ആൺകുട്ടികളുടെ പ്രത്യേക പരിഗണനയുണ്ടായിരുന്നു. സിനിമകളിൽ കാണുന്നതുപോലെ, ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ ഞാനും അവനും തമ്മിൽ എപ്പോഴും വഴക്കായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ എന്റെ മൂന്ന് ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്സ് അവനുമായി അടുത്ത കമ്പനിയായി. അങ്ങനെ പതിയെ അവൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ടവനായി മാറി.
ഇതിനിടയിലാണ് അവന് എന്നോട് പ്രണയമുണ്ടെന്ന കാര്യം കൂട്ടുകാർ വഴി ഞാൻ അറിയുന്നത്. പക്ഷേ, പ്ലസ് ടു കാലം തൊട്ടേ എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാളുണ്ടായിരുന്നു. ആ സത്യം എന്റെ കൂട്ടുകാർ അവനെ അറിയിച്ചു. അതോടെ അവന്റെ ഉള്ളം തകർന്നുപോയി കാണണം. കുറെ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് അവൻ എന്നെ നോക്കുകപോലും ചെയ്തില്ല; ഞാനെന്നൊരു പെൺകുട്ടി ആ ക്ലാസില ഉള്ളതായിപ്പോലും അവൻ നടിച്ചില്ല.
എന്നാൽ പതിയെ, കൂട്ടുകാരുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ചാറ്റിംഗിലൂടെ സൗഹൃദം വളർന്നു. അതിനിടയിൽ ഒരിക്കൽപ്പോലും അവൻ തന്റെ പ്രണയം എന്റെ മുന്നിൽ നിർബന്ധപൂർവ്വം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഒരു ദിവസം കൗതുകം അടക്കാനാവാതെ ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു:
"നിനക്ക് എന്നോട് ശരിക്കും ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നോ?"
അവൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു: "ഇഷ്ടമായിരുന്നു... ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ വേറൊരാളുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ശല്യമായി ഞാൻ ഒരിക്കലും വരില്ല."
അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അവനോട് അളവറ്റ ബഹുമാനം തോന്നി. മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അകൽച്ച അത്രയും ആ നിമിഷത്തിൽ മാഞ്ഞുപോയി. അപൂർവ്വമായി മാത്രം ഫോണിൽ സംസാരിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങൾ, കൂടുതലും ചാറ്റിംഗിലൂടെയാണ് വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടായാലും ഓടിയെത്തുന്ന, ഞങ്ങളെ നന്നായി കെയർ ചെയ്യുന്ന തണലായി അവൻ മാറി. ഇടയ്ക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങൾ കൂട്ടുകാർ തന്നെ ഇടപെട്ട് സോൾവ് ചെയ്യും. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് ലൈഫ് ആഘോഷമായി മുന്നോട്ട് പോയി. അങ്ങനെയൊരു ചാറ്റിംഗിനിടയിലാണ് അവൻ വീണ്ടും തന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം തുറന്നുപറഞ്ഞത്:
"ഡാ... എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. നീയില്ലാതെ എനിക്ക് പറ്റില്ല..."
പക്ഷേ, എന്റെ കൈകൾ അന്ന് മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്യാതെ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
അപ്പോഴും എന്റെ പഴയ പ്രണയം വളരെ മനോഹരമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ ബന്ധത്തിൽ വിള്ളലുകൾ വീണുതുടങ്ങി. ഞാൻ വിളിച്ചാൽ അവൻ ഫോൺ എടുക്കാതായി. മെസ്സേജുകൾക്ക് മറുപടി ഇല്ലാതായി. പതിയെ അവൻ എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു. അവന്റെ സ്റ്റാറ്റസിന് ചേർന്ന പെണ്ണല്ലത്രേ ഞാൻ! മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഭംഗിയില്ലെന്നും, എന്നെക്കാൾ ഭംഗിയും പഠിപ്പുമുള്ള പെണ്ണിനെ കിട്ടുമെന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയി.
"ഏഴു ജന്മത്തിലും നീ എന്റെ സ്വന്തമായിരിക്കും, ഒരിക്കലും നിന്നെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല..." എന്ന് ഇന്നലെവരെ പറഞ്ഞവൻ തന്നെയാണ് ഇതൊക്കെ പറയുന്നതെന്നോർത്തപ്പോൾ കരയാൻ പോലും കഴിയാതെ ഞാൻ തളർന്നുപോയി.
പക്ഷേ, കണ്ണീർ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചാലും കൂട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അത് മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. അവർ എന്നെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. അവരുടെ സ്നേഹത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ മുറിവുകൾ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി... ഒരു വൈകുന്നേരം അവൻ വീണ്ടും എന്റെ മുന്നിലെത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
"ഡാ... ഇനിയെങ്കിലും നിനക്ക് എന്നെ സ്നേഹിച്ചൂടെ? നിന്നെ മറന്നൊരു ജീവിതം എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. നിന്നെ എനിക്ക് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ്... എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നുകൂടേ നിനക്ക്?"
അവന്റെ നനവാർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് എന്നോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ ആഴക്കടലായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ തരിച്ചുനിന്നു. പിന്നീട് അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് എന്റെ കണ്ണുകൾ മാറ്റി, കട്ടിപിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു:
"വേണ്ടെടാ... എനിക്ക് ഒരിക്കലും നിന്നെ സ്നേഹിക്കാനോ നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാനോ പറ്റില്ല. എന്റെ പ്രണയം തകർന്നു എന്ന് കരുതി അവനെ മറന്ന് വേറൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ അവൻ തന്ന കുറേ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മതി..."
അവന്റെ നെഞ്ച് തകരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
"ഓക്കെ ഡാ... സാരമില്ല, ഞാൻ ചോദിച്ചെന്നേയുള്ളൂ..." നിറകണ്ണുകളോടെ, പതറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
അറിഞ്ഞിട്ടും അവന്റെ സ്നേഹം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചതാണെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സ് വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് മന്ത്രിച്ചു—തോറ്റുപോയെങ്കിലും എന്റെ പ്രണയത്തിൽ എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്. അവന് എന്നെ വേണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ അവനെ മാത്രമേ ഓർക്കൂ... അവന്റെ മാത്രം ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കും.
അവൻ ദൂരേക്ക് നടന്നകലുമ്പോൾ, പ്രണയത്തെ രണ്ടുപേരും രണ്ടുരീതിയിലാണ് നിർവ്വചിച്ചതെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അവന് പ്രണയം എന്നെ സ്വന്തമാക്കലായിരുന്നെങ്കിൽ, എനിക്ക് പ്രണയം അവനോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും ഓർമ്മകളുമായിരുന്നു. എത്ര യാമങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം ഒരിക്കലും മരിക്കില്ലെന്ന് രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു... രണ്ടു വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും!
ഈ കഥയിൽ ഇനി എന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങളോ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകളോ വരുത്തണമെന്നുണ്ടോ?