2050-ലെ ഓർമ്മത്തുരുത്ത്
പഴയൊരു സോളാർ ഫ്ലയിംഗ് പോഡിൽ (Flying Pod) വിതറിയ കുറച്ച് സ്വപ്നങ്ങളുമായി, 2050-ന്റെ ആകാശപാതകളിലൂടെ ഈയുള്ളവനും അന്ന് പറന്നുനടന്നിരുന്നു.
ബാല്യകാല കൂട്ടുകാരിയെ നഗരത്തിലെ ഏതോ കോടീശ്വരന്റെ മകൻ ഹൈപ്പർലൂപ്പ് വഴി വന്ന് വിവാഹം കഴിച്ച് കൊണ്ടുപോയ വിഷമത്തിൽ കഴിയുമ്പോഴാണ് 'ഐഷ'യെ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കാരണം വിദ്യാലയങ്ങൾ നിലച്ച്, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി മൂലം എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി ഞാൻ നഗരത്തിലെ ഒരു ആകാശ-വാഹന സർവീസ് സെന്ററിൽ (Air-Shed) മെക്കാനിക്കായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അങ്ങോട്ടുള്ള ദിവസേനയുള്ള പറക്കലിലാണ് അവളെ കാണുന്നത്.
അവളും സ്വന്തം പഴയ ഫ്ലയിംഗ് പോഡിലായിരുന്നു യാത്ര. പഠനകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് പോകുന്ന അവളുടെ ഒപ്പം എപ്പോഴും ഒരു കൂട്ടുകാരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണമുടിയുള്ള ഐഷയുടെ സൗന്ദര്യത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടാൻ, ഒപ്പം എപ്പോഴും കറുത്ത വസ്ത്ര ധാരിയായ, തവിട്ടുനിറമുള്ള മുടിയുള്ള ആ കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ നോട്ടം വീണതോടെയാണ്, ഡിജിറ്റൽ മുഷിപ്പുകൾ നിറഞ്ഞ എന്റെ സാധാരണ കോസ്റ്റ്യൂം മാറി, തിളങ്ങുന്ന പുതിയ സൈബർ ജാക്കറ്റിലേക്ക് ഞാൻ മാറിയത്.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, ആകാശപാതയുടെ സൈഡ് ലൈനിൽ അവരുടെ പോഡ് എഞ്ചിൻ ഓഫായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. ചോദിക്കാൻ ധൈര്യമില്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ പതുക്കെ ഓവർടേക്ക് ചെയ്തു പോയി.
"ഹേയ്... ഒന്ന് നിൽക്കൂ!"
പിന്നിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം! ഞാൻ പോഡ് തിരിച്ചു. സ്വർണ്ണമുടിക്കാരിയുടെ കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നു അത്.
"എന്തുപറ്റി?"
"സ്കൈ-പോഡിന്റെ മാഗ്നറ്റിക് സസ്പെൻഷൻ ജാമായി... ഒന്ന് നോക്കാമോ?"
ഹോവർ-വർക്ക്ഷോപ്പിലെ എന്റെ പരിചയം വെച്ച് ഞാൻ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാഗ്നറ്റിക് കോയിൽ ശരിയാക്കി നൽകി.
"താങ്ക്സ് കേട്ടോ!" ആ കൂട്ടുകാരി നന്ദി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഞാൻ കൊതിച്ച ഐഷയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ പിന്നീട് ആകാശപാതയിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ആ സുന്ദരി എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അധികം വൈകാതെ ആധുനിക ആശയവിനിമയ ശൃംഖലകൾക്ക് അപ്പുറം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ പ്രണയത്താൽ കോർക്കപ്പെട്ടു.
അവൾ നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ബയോ-ടെക് വ്യവസായിയുടെ മകളായിരുന്നു. അച്ഛനും സഹോദരന്മാരും സ്പേസ്-ഫോഴ്സിലാണ്. എന്നാലും ഭയം ഉള്ളിലൊതുക്കി ഞാൻ പ്രണയം തുടർന്നു.
"നിന്റെ വീടിനെപ്പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?" എന്ന് ഒളികണ്ണുകളോടെ അവൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, പാവം ഡ്രൈവറായ എന്റെ അച്ഛനെ ഞാൻ സിറ്റിയിലെ വലിയ ക്വാണ്ടം റോബോട്ടിക്സ് കമ്പനി ഉടമയാക്കി മാറ്റി! ഞാൻ കൊച്ചു മുതലാളിയും!
അതോടെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ആ പഴയ പഴഞ്ചൻ ഫ്ലയിംഗ് പോഡിലേക്ക് നീണ്ടു.
"ഐക്യു കൂടിയ ആളുകൾ ഇത്തരം ആന്റിക് സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് ഇപ്പോൾ ട്രെൻഡ്!" എന്റെ ആ വർത്തമാനം അവൾക്ക് നന്നേ ബോധിച്ചു.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വാർഷിക അവധിക്കാലമെത്തി. വിടപറയും മുൻപ് അവൾ അയച്ച എൻക്രിപ്റ്റഡ് മെസ്സേജിൽ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു:
"കാത്തിരിക്കാം, ആയിരം പ്രകാശവർഷങ്ങൾക്കപ്പുറവും..."
ഒരു ഉച്ചനേരം, വർക്ക്ഷോപ്പിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞെത്തിയ ഒരു പ്രീമിയം ലക്സറി എയർ-കാറിന്റെ ഹൈഡ്രോളിക് ലൈൻ ലീക്ക് ശരിയാക്കി കൂലി വാങ്ങാൻ കൈ നീട്ടിയപ്പോഴാണ്, കാറിന്റെ ഡാർക്ക് ഗ്ലാസിനുള്ളിലെ ഡിജിറ്റൽ വെളിച്ചത്തിൽ ആ രണ്ട് കണ്ണുകൾ ഞാൻ കണ്ടത്.
ഐഷ!
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ ക്രെഡിറ്റ് പോയിന്റുകൾ വാങ്ങി ഞാൻ നിർവികാരനായി നിൽക്കുമ്പോൾ ആ ആഡംബര വാഹനം മേഘങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. കോടീശ്വരന്റെ മകനല്ല, വെറുമൊരു മെക്കാനിക്കാണ് ഞാനെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം!
അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ക്ലാസുകൾ തുറന്നു. ആകാശപാതയിൽ വീണ്ടും അവളെ കണ്ടു. അടുത്തേക്ക് ചെന്ന എന്നെ നോക്കി "ആഹാ, അപ്പോ കോടീശ്വരൻ ഇവിടെ മെക്കാനിക്ക് പണി എടുക്കുകയാണോ?" എന്ന് പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ച് അവൾ പറന്നുപോയി.
പക്ഷേ, അവളുടെ കൂട്ടുകാരി മാത്രം ചിരിച്ചില്ല.
കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആ കൂട്ടുകാരി മാത്രം തനിച്ച് പോഡിൽ പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, "ഐഷ എവിടെ?" എന്ന് ഞാൻ ആംഗ്യത്തിലൂടെ ചോദിച്ചു. പരിഹാസത്തോടെ ചുണ്ട് കോട്ടി അവൾ മുന്നോട്ട് പോയി. ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം അവിടെ അവസാനിച്ചു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വർക്ക്ഷോപ്പ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ സിറ്റി സെൻട്രൽ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ എയർ-പാഡിൽ ഒരാളെയും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ആ കൂട്ടുകാരിയെ ഞാൻ കണ്ടു. വല്ലാത്തൊരു വിഷാദത്തോടെ നിൽക്കുന്ന അവളുടെ കൂടെ ഒരു രോഗിയായ സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു.
"എന്തുപറ്റി ഇവിടെ?" ഞാൻ അടുത്തുചെന്ന് ചോദിച്ചു. അത്രയും നാളായിട്ടും ഞാൻ അവളുടെ പേര് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
"അമ്മയെ കാണിക്കാൻ വന്നതാണ്..." അവൾ പറഞ്ഞു.
സംസാരത്തിനിടയിലാണ് ഞാൻ ആ സത്യം അറിഞ്ഞത്. ആഡംബര ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന ഐഷയുടെ വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക ഭാരം മുഴുവൻ ചുമന്നിരുന്നത് ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ അച്ഛനായിരുന്നു. പ്രകൃതി ദുരന്തത്തിൽ അച്ഛൻ മരിച്ചതോടെ, ഹൃദ്രോഗിയായ അമ്മയെ നോക്കാൻ പഠിപ്പ് നിർത്തി വലിയ ആൾക്കാരുടെ വീടുകളിൽ റോബോട്ട് കെയർ-ടേക്കറായി ജോലിക്ക് പോകുകയാണ് അവൾ.
വിളിച്ച സൈബർ-ടാക്സി വന്നപ്പോൾ അമ്മയെ അതിൽ കയറ്റി ഇരുത്തുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ അവളുടെ പേര് ചോദിച്ചു.
"സ്വാതി..."
അവൾ ടാക്സിയിൽ കയറിപ്പോകുമ്പോൾ, പറന്നുയരുന്ന ആ വാഹനത്തിന് പിന്നാലെ നോക്കിനിൽക്കവേ, എന്റെ ഉള്ളിൽ അവളോട് പറയാൻ ആയിരം വാക്കുകൾ തിങ്ങിനിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കഴിഞ്ഞു... 2050-ൽ നിന്നും കാലം പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോയി.
ഇന്ന് എന്റെ ചെറിയ സോളാർ ഹൗസിലെ വിശ്രമമുറിയിൽ, എന്റെ രണ്ടു മക്കളുടെ അമ്മയായി അവൾ എന്റെ അരികിലുണ്ട്.
അന്ന് ആകാശപാതയിൽ വെച്ച് പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച വിശേഷങ്ങളൊന്നും ഇന്നും ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതീർക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... കേട്ട് കൊതിതീരാതെ അവളും എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നിരിക്കുന്നു...
--- ശുഭം ---