മേലെ നൽകിയ വ
സൂര്യതേജസ്സ്: വിധിയോട് തോൽക്കാത്ത വില്ലാളി
.
ഗംഗാനദിയുടെ തീരത്ത് സായാഹ്ന സൂര്യന്റെ ചുവന്ന രശ്മികൾ പതിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. അന്നൊരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നില്ല. ആകാശത്ത് സൂര്യൻ തന്റെ പ്രഭ മുഴുവൻ ചൊരിയുമ്പോൾ, താഴെ നദിയിലെ കുളിർകാറ്റിൽ ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജന്മനാ ശരീരത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന കവചവും കാതുകളിൽ ദിവ്യമായ കുണ്ഡലങ്ങളുമുള്ള ഒരു ആൺകുഞ്ഞ്!
അപവാദം ഭയന്ന്, പെറ്റമ്മയായ കുന്തിദേവി ഒരു മരപ്പേടകത്തിലാക്കി ഗംഗയിലൊഴുക്കിയ ആ ചോരക്കുഞ്ഞ് ഒഴുകിയെത്തിയത് ഹസ്തിനപുരത്തിലെ തേരാളിയായ അധിരഥന്റെയും രാധയുടെയും കൈകളിലേക്കായിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിലെ രാജരക്തത്തിൽ പിറന്ന ആ കുഞ്ഞിന് അവർ 'രാധേയൻ' എന്ന് പേരിട്ടു. സൂതമകനായി അവൻ വളർന്നു.
ചെറുപ്പം മുതലേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വില്ലാളിയാകാനുള്ള വലിയൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആയോധനകല പഠിക്കാൻ ദ്രോണാചാര്യരുടെ അടുത്തെത്തിയ അവനെ കാത്തിരുന്നത് അപമാനമായിരുന്നു. "സൂതപുത്രന് ഉന്നത വിദ്യകൾ പഠിക്കാൻ അർഹതയില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഗുരു അവൻ മുൻപിൽ വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടച്ചു.
പക്ഷേ, രാധേയൻ പിന്മാറിയില്ല. ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ അവൻ ഭഗവാൻ പരശുരാമന്റെ അടുത്തെത്തി വിദ്യകൾ സ്വായത്തമാക്കി. എന്നാൽ, ഒരു ദിവസം സത്യം പുറത്തുവന്നു. താൻ ബ്രാഹ്മണനല്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ പരശുരാമൻ കോപത്തോടെ ശപിച്ചു: "ആവശ്യഘട്ടത്തിൽ, ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ യുദ്ധത്തിൽ നീ പഠിച്ച ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ നിനക്ക് ഓർമ്മവരാതെ പോകട്ടെ!"
സ്വന്തം കുലമേതെന്ന് പോലുമറിയാതെ, വഴിനീളെ അപമാനങ്ങൾ മാത്രം ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ജീവിതം മാറിമറിഞ്ഞത് ഹസ്തിനപുരത്തിലെ ആയോധനകലാ പ്രകടനവേദിയിലാണ്. അർജ്ജുനന്റെ വില്ലാളിത്തത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചെത്തിയ രാധേയനെ, കുലവും ജാതിയും ചോദിച്ച് പാണ്ഡവരും കൃപാചാര്യരും ചേർന്ന് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് നിന്ദിച്ചു.
ആ നിമിഷം, സഭയിൽ നിന്ന് ഒരു സിംഹത്തെപ്പോലെ ഗർജ്ജിച്ച് ഒരാൾ മുന്നോട്ടുവന്നു—ദുര്യോധനൻ! അവൻ രാധേയന്റെ കൈപിടിച്ച്, അപ്പോൾത്തന്നെ അവനെ 'അംഗരാജ്യത്തെ' രാജാവായി വാഴിച്ചു.
"എന്റെ മാനം കാത്ത ഈ കൈകളെ ഞാൻ ആജീവനാന്തം മറക്കില്ല," എന്ന് രാധേയൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. അന്ന് മുതൽ അവൻ ദുര്യോധനന്റെ ആത്മമിത്രമായ 'കർണ്ണൻ' ആയി മാറി. ദുര്യോധനൻ ചെയ്തത് അധർമ്മമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, ആപത്തിൽ തനിക്ക് തണലായ സൗഹൃദത്തോടുള്ള കൂറ് കാക്കാൻ കർണ്ണൻ തന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ സമർപ്പിച്ചു.
കർണ്ണൻ വെറുമൊരു വില്ലാളി മാത്രമായിരുന്നില്ല; സൂര്യനെപ്പോലെ ദാനശീലമുള്ളവനുമായിരുന്നു. ഉച്ചസമയത്ത് തന്നോട് സഹായം ചോദിച്ചെത്തുന്ന ആർക്കും അവൻ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അർജ്ജുനന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ഇന്ദ്രദേവൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ വേഷത്തിൽ എത്തി കർണ്ണന്റെ കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ ദാനമായി ചോദിച്ചു.
അത് നൽകിയാൽ തന്റെ മരണം ഉറപ്പാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, കർണ്ണൻ മടിച്ചില്ല. സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്നും കവചവും കുണ്ഡലവും രക്തമൊഴുകുന്ന വേദനയോടെ മുറിച്ചെടുത്ത് അവൻ ഇന്ദ്രന് നൽകി. ആ ധീരത കണ്ടാണ് ദേവന്മാർ അവനെ 'വൈകർത്തനൻ' (ശരീരം മുറിച്ചു നൽകിയവൻ) എന്ന് ആദരവോടെ വിളിച്ചത്.
യുദ്ധത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മാതാവായ കുന്തിയും ശ്രീകൃഷ്ണനും കർണ്ണന്റെ അടുത്തെത്തി അവന്റെ ജന്മരഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി. "നീ പാണ്ഡവരുടെ ജ്യേഷ്ഠനാണ്, ഞങ്ങളോടൊപ്പം പോരൂ, നിന്നെ ഞങ്ങൾ ചക്രവർത്തിയാക്കാം," എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോഴും കർണ്ണൻ കുലുങ്ങിയില്ല.
"എന്നെ വിശ്വസിച്ച സുഹൃത്തിനെ ചതിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. പക്ഷേ അമ്മേ, അർജ്ജുനനൊഴികെ മറ്റ് നാല് പാണ്ഡവരെയും ഞാൻ കൊല്ലില്ല," കർണ്ണൻ കുന്തിക്ക് വാക്ക് നൽകി.
ഒടുവിൽ കുരുക്ഷേത്രത്തിലെ പതിനേഴാം നാൾ! അർജ്ജുനനും കർണ്ണനും തമ്മിൽ ഭയാനകമായ പോരാട്ടം നടക്കുകയാണ്. ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ രണ്ട് ധനുർദ്ധരന്മാർ! എന്നാൽ വിധി കർണ്ണന് എതിരായിരുന്നു. പോരാട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ കർണ്ണന്റെ രഥചക്രം മണ്ണിൽ താണുപോയി. പരശുരാമന്റെ ശാപത്താൽ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ വരാതെയും ആയി.
തേരിന്റെ ചക്രം ഉയർത്താൻ വില്ല് താഴെ വെച്ച് നിരായുധനായി നിൽക്കുന്ന കർണ്ണനോട് കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് പറഞ്ഞു: "മടിക്കരുത് അർജ്ജുനാ, അമ്പെയ്യുക!"
അർജ്ജുനന്റെ ആഞ്ജലിക അസ്ത്രം പാഞ്ഞുവന്ന് ആ മഹാവീരന്റെ ശിരസ്സറുത്തു. മണ്ണിൽ വീഴുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, വിധിയോട് പോരാടി ജയിച്ച ഒരു വീരന്റെ ശാന്തതയായിരുന്നു. അവൻ വീണപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഉയർന്ന തേജസ്സ് നേരെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്ന് സൂര്യദേവനിൽ പോയി ലയിച്ചു.
കർണ്ണൻ തോറ്റത് യുദ്ധത്തിലല്ല, വിധിയുടെ പരീക്ഷണങ്ങളിലാണ്. ലോകം ഇന്നും അവനെ ഓർക്കുന്നത് അർജ്ജുനനേക്കാൾ വലിയ വീരനായും, അതിരുകളില്ലാത്ത ദാനശീലനായ 'ദാനവീരൻ കർണ്ണൻ' ആയിട്ടുമാണ്!