“ചുവന്ന നിഴലുകൾ
നഗരത്തിലെ ഒരു പഴയ ലോഡ്ജ് മുറി. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ സിഗരറ്റ് പുകയുടെയും പഴയ മദ്യത്തിന്റെയും മണം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന അയാൾ സംതൃപ്തിയോടെ എന്നെ നോക്കി.
"നിന്നെപ്പോലൊരു സുന്ദരിയെ ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല..." അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആർത്തി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. "ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വശ്യതയുണ്ട്."
ഞാൻ അയാളിൽ നിന്ന് അകന്ന് കിടക്കയുടെ കോണിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അവസാനത്തെ തുള്ളി മദ്യവും വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്താൻ അയാൾ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
"നിന്റെ പേരെന്താടീ?"
ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി മാത്രം നൽകി. പേരുകളിൽ ഇനി എന്ത് അർത്ഥമാണ് ഉള്ളത്?
എഴുന്നേറ്റ് തറയിൽ ചിതറിക്കിടന്ന എന്റെ ഷാൾ എടുക്കാൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ തടഞ്ഞു.
"ഹേയ്... വേണ്ട! ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ നിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ മറയ്ക്കുകയേ ഉള്ളൂ..." അയാളുടെ ചിരിയിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഇരുട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
വിശപ്പ് കൊണ്ട് വയർ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ വയറ്റിൽ ഒന്നുമെത്തിയിട്ടില്ല. ഞാൻ മുറിയുടെ ഒരു കോണിലുള്ള ചെറിയ മേശയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പാത്രത്തിൽ രണ്ട് ബ്രെഡ് കഷ്ണങ്ങളും ഒരു ആപ്പിളും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആപ്പിൾ മുറിക്കാനായി ഞാൻ അടുത്തു കിടന്ന ചെറിയ കത്തി എടുത്തു.
"പത്തൊമ്പതോ ഇരുപതോ കാണും പ്രായം... അല്ലേടീ?" അയാൾ വീണ്ടും അടുത്തു വന്ന് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ഒന്നു മൂളി. ആപ്പിൾ കഷ്ണങ്ങളും ബ്രെഡും കഴിച്ചപ്പോഴാണ് ജീവൻ തിരികെ വന്നതുപോലെ തോന്നിയത്. ഒരു കഷ്ണം ഞാൻ അയാൾക്കും നേരെ നീട്ടി.
"ഈ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ എങ്ങനെയാടീ നീ ഈ കുഴിയിൽ വന്നു ചാടിയത്?" അയാൾ വീണ്ടും എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"ഒരു തവണ വഴിതെറ്റിയാൽ പിന്നെ തിരിച്ചുവരവില്ലല്ലോ..." ഞാൻ തണുത്ത ഈണത്തിൽ പറഞ്ഞു.
എന്റെ വാക്ക് കേട്ട് അയാൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. "ഏതോ ഒരുത്തൻ കാരണം ജീവിതം തുലഞ്ഞതല്ലേ! അവനെയൊക്കെ കിട്ടിയാൽ കഴുത്ത് വെട്ടണം. ഒരിക്കൽ പിഴച്ചാൽ പിന്നെ ജീവിതം തീർന്നോ? എങ്കിലും അവനെ വെറുതെ വിടരുത്!"
അയാൾ എന്റെ തോളിലേക്ക് തലവെച്ചു. ഞാൻ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു.
"ഇതുപോലൊരു ആയുധം കയ്യിൽ വെച്ചോണം കൊച്ചേ..." ആപ്പിൾ അരിഞ്ഞ കത്തി എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തന്നു കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ജീവിതം തുലച്ചവന്റെ മുഖം ഓർമ്മയില്ലേ? കണ്ടാൽ ഇത് വെച്ച് അവന്റെ നെഞ്ച് തുളയ്ക്കണം! ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം..."
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീപ്പൊരിയായി വീണു. കൈയിലിരുന്ന കത്തിയിൽ ഞാൻ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം നിറഞ്ഞു.
അയാൾ വീണ്ടും എന്നിലേക്ക് അടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അയാളുടെ താടി ഉയർത്തി മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ആ നിമിഷം, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച ആ പഴയ മുഖം തന്നെയാണ് ഞാൻ അയാളിലും കണ്ടത്. മൃഗതുല്യമായ, അനുകമ്പയില്ലാത്ത ആർത്തിയുള്ള അതേ മുഖം!
എന്റെ കയ്യിലെ കത്തിക്കും എന്റെ ആത്മാവിനും ഒരേപോലെ ദാഹിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. നന്മയുടെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ് വഞ്ചിക്കുന്ന ഓരോ മുഖവും എനിക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു.
കത്തി വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി.
ആ പ്രഹരത്തിൽ നിന്നും തെറിച്ച ചോരത്തുള്ളികൾ വീണപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാവിന് വല്ലാത്തൊരു ശാന്തത അനുഭവപ്പെട്ടു. മുഖംമൂടികൾ എന്നെ വഞ്ചിച്ചപ്പോൾ, ആ ചുവന്ന രക്തം മാത്രം എന്നോട് സത്യസന്ധത പുലർത്തി!
--- ശുഭം ---