കാട്ടുപൂവിന്റെ മണം
കൊടുംകാടിനോട് ചേർന്നുകിടക്കുന്ന വടക്കൻ മലയോര ഗ്രാമമായ ചേരമ്പാടി. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ പോലും ആളുകൾ ഒറ്റയ്ക്ക് കടന്നുപോകാൻ ഭയക്കുന്ന 'ചാമുണ്ഡിപ്പടവ്' എന്ന പഴയ കാവിൻ മുന്നിലൂടെ രാത്രി വൈകി നടക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. കൂടെ കൂട്ടുകാരൻ വിനോദുമുണ്ട്.
പെട്ടെന്നാണ് കാവിന്റെ അതിരിലെ മുളങ്കാടുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺരൂപം റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നത്.
മുട്ടോളം എത്തുന്ന, പനങ്കുല പോലുള്ള കറുത്ത മുടി. നീണ്ട ഉടൽ. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ കാട്ടുവഴിയിലൂടെ അവൾ നടന്നുനീങ്ങുന്ന കാഴ്ച ഏതൊരുവന്റെയും കണ്ണുകളെ തളച്ചിടുന്നതായിരുന്നു.
"എടാ... നോക്കിയേ," വായയും പൊളിച്ച് നിൽക്കുന്ന വിനോദിന്റെ തോളിൽ തട്ടി ഞാൻ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താ ഇപ്പൊ ഓടിയതെന്ന് ഞാൻ പറയട്ടേ?"
"പറ," അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
"ഈ സുന്ദരിയെ ഒന്ന് സ്വന്തമാക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിലെന്ന്... അല്ലേടാ?"
വിനോദ് ഒന്നു ഞെട്ടി. "നിനക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി? പക്ഷേ... പെട്ടെന്ന് അവൾ ഉഗ്രരൂപിണിയായി മാറിയാലോ? ചോര കുടിച്ചാലോ?"
ഞാൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "എങ്കിൽ അതായിരിക്കും ഈ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ മരണം!"
ഞാൻ ആ പെൺകുട്ടി പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ അവളുടെ കാൽപ്പാടുകൾ പതിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
"മാധവിയമ്മേ..."
വീട്ടിലെത്തി അമ്മയെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് വിളിക്കാതെ, പതിവുപോലെ ജനലിലൂടെ കൈയിട്ട് താക്കോലെടുത്ത് ഞാൻ ഉള്ളിൽ കടന്നു. മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് അസാധാരണമായ കാട്ടുപൂക്കളുടെ സൗരഭം അടിച്ചു കയറി.
ചുണ്ടിലൊരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചാമുണ്ഡിപ്പടവിൽ വെച്ച് ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ട നാൾ മുതൽ എന്നെ വിട്ടുപിരിയാത്ത മണമാണിത്. മണം മാത്രമല്ല, ചില സമയങ്ങളിൽ മുറിയിൽ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ആരോ നില്ക്കുന്നതായുള്ള അനുഭവവും!
റൂമിലെ ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ ഒരു നിഴൽ രൂപം മിന്നൽ വേഗത്തിൽ ഭിത്തിയിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.
"ഓഹോ! എന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കുവാണോ?" ഞാൻ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് നോക്കി വെറുതെ ചോദിച്ചു.
ഉടൻ തന്നെ മറുപടിയായി ഒരു കൊഞ്ചൽ ചിരി കേട്ടു. കാറ്റിൽ ആ കാട്ടുപൂക്കളുടെ മണമുള്ള മുടിയിഴകൾ എന്റെ കവിളിൽ വന്നു തട്ടി. കാതോരം നനുത്ത ഒരു ശ്വാസം.
"പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല അല്ലേ? ഞാൻ വസ്ത്രം മാറട്ടെ, ഒന്ന് മാറി നിൽക്ക്ടി," ഞാൻ കൃത്രിമ ദേഷ്യം നടിച്ചു.
ഹാളിൽ ചെന്ന് അമ്മ മൂടിവെച്ചിരുന്ന പഴങ്കഞ്ഞിയും അച്ചാറും തൈരും എടുത്ത് കഴിച്ച് ടിവി കാണാൻ തുടങ്ങി.
"പശു കാടി കുടിക്കുന്നത് പോലെയാണല്ലോ!" കാതോരം വീണ്ടും ആ കളിയാക്കൽ.
"പശുവല്ലടി, നിന്റെ അടിയൻ!" ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് എന്റെ ചെവിയിൽ പനിനീർപ്പൂവ് പോലെ ഈർപ്പമുള്ള കവിളുകൾ വന്നുരസി. കയ്യിലിരുന്ന കഞ്ഞിത്തവി തറയിലേക്ക് വീണുപോയി.
"ശല്യം ചെയ്യാതെ പോണോടി!" ഞാൻ ദേഷ്യം അഭിനയിച്ചു.
അവൾ നിശബ്ദയായി. ഭക്ഷണം കഴിച്ച് മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ എന്റെ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന വരച്ചു തീരാത്ത ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. അത് ആ യക്ഷിപ്പെണ്ണിന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു. ചിത്രത്തിലെ അവളുടെ മുഖത്ത് പരിഭവമായിരുന്നു.
"എന്റെ കാട്ടുപൂവേ..." ഞാൻ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് കണ്ണുകളടച്ച് ആത്മാവിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് എന്റെ തലമുടിയിലൂടെ നീണ്ട വിരലുകൾ തഴുകാൻ തുടങ്ങി.
"ദേവാ..." കാതോരം ആ വിളി കേട്ടു.
"നീ എന്താ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വരാത്തത്?" ഞാൻ കണ്ണടച്ചു തന്നെ ചോദിച്ചു.
"ദേവൻ പേടിക്കും," അവൾ കാതോരം ചുണ്ടുരസി.
"അത്രയ്ക്ക് പേടിപ്പിക്കുന്ന രൂപമാണോ നിന്റേത്?" ഞാൻ കളിയാക്കി.
"അതെ. സാഹിത്യത്തിൽ പറയുന്ന പോലെ സുന്ദരികളല്ല ഞങ്ങൾ. ഉന്തിയ പല്ലുകളും ചോരയൊലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള ഭീകരരൂപികളാണ്."
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈപിടിച്ച് എന്റെ മാറോടടുപ്പിച്ചു. പൂമ്പാറ്റയെപ്പോലെ ഒരു പെൺകുട്ടി എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. കറുത്തിരുണ്ട അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ തഴുകി.
"യക്ഷികളുടെ പിൻഭാഗം പൊള്ളയാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ, നിന്റെ കാര്യം എങ്ങനാ?" ഞാൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു.
അവൾ മുഖമുയർത്തി. കാട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ട അതേ അപൂർവ്വ സൗന്ദര്യം!
"നിനക്ക് എന്നെ പേടിയില്ലേ ദേവാ?" അവൾ ചോദിച്ചു.
"ഇല്ല പെണ്ണേ... ഈ ദേവന് നിന്നെ പേടിയില്ല."
അവൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ആ നനുത്ത തണുപ്പിൽ ഞാൻ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അമ്മ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ചോദിച്ചു, "നിനക്കെന്താ പറ്റിയേ ദേവാ? മുഖത്തൊരു ചോരയില്ലാത്ത പോലെ..."
ഞാൻ കാര്യമാക്കാതെ പത്രം നിവർത്തി. പ്രദേശിക പേജിൽ ആ വാർത്തയുണ്ടായിരുന്നു: "ചാമുണ്ഡിപ്പടവ് വെട്ടിത്തെളിച്ച് റിസോർട്ട് നിർമ്മാണം ആരംഭിക്കുന്നു."
എന്റെ ഉള്ളിൽ തീ പിടിച്ചു. ആ കാവ് സംരക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ സമരം ചെയ്തതാണ്. പക്ഷേ അവർ എന്നെയും കൂട്ടരെയും പോലീസിനെക്കൊണ്ട് അറസ്റ്റ് ചെയ്യിച്ച് കാവ് വെട്ടി വെളുപ്പിച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന യക്ഷിയുടെ പനമരം വെട്ടിമാറ്റിയപ്പോൾ കുടിയിറങ്ങിപ്പോയതാണ് അവൾ. അതുകൊണ്ടാണ് എന്നെ തേടി വന്നത്!
പക്ഷേ, ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവളുടെ സന്ദർഭങ്ങൾ കുറഞ്ഞു. മുല്ലപ്പൂമണമോ നിഴലനക്കങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ! ഞാൻ ഭ്രാന്തമായി അവളെ തിരഞ്ഞു.
"എന്റെ കാട്ടുപൂവേ... നീ എവിടെയാ?" ഞാൻ കരഞ്ഞുപോയി.
പെട്ടെന്ന് കാറ്റിന് കാട്ടുപൂക്കളുടെ മണം!
"അയ്യോ... ആണുങ്ങൾ കരയാൻ പാടുണ്ടോ?" കാറ്റ് കളിയാക്കി.
"മുന്നിൽ വാടി... എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം!" ഞാൻ യാചിച്ചു.
"ഇല്ല ദേവാ... എന്റെ ശരിയായ രൂപം കറുത്ത പക്ഷ രാത്രിയിൽ അത്ര ഭീകരമാണ്. കാവും തറയുമില്ലാതെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഒരു ദുരാത്മാവാണ് ഞാൻ. നീ എന്നെ വെറുക്കും," അവളുടെ വിതുമ്പൽ കേട്ടു.
"ഇല്ല, നീ എങ്ങനെ വന്നാലും എനിക്ക് പേടിയില്ല!"
ജനലരികിൽ ഒരു നിഴൽ രൂപം തെളിഞ്ഞു. ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടഞ്ഞു!
കരിനിഴൽ വീണ മുഖം, ചുവന്ന കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചോരത്തുള്ളികൾ പോലെ കണ്ണീർ. കറുത്തുരുണ്ട, ക്രൂരമായ യഥാർത്ഥ രൂപം!
"പേടിയാകുന്നു അല്ലേ ദേവാ?" അവൾ വിതുമ്പി.
"ഇല്ലെടി സ്വാമി..." ഞാൻ ആ കറുത്ത നെറുകയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകളിൽ എന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു.
ആ രാത്രിയിൽ, വെട്ടിത്തെളിച്ച ചാമുണ്ഡിപ്പടവിലേക്ക് ഞാൻ അവളെയും കൊണ്ട് നടന്നു. വെട്ടിമാറ്റിയ പഴയ പനയുടെ ചുവട്ടിൽ പുതിയൊരു മുള പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ തറയിൽ ഞാൻ അവളുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടന്നു. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ കാടിന്റെ ഭാഗമായി, വേരുകളായി മാറി ആ മണ്ണിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി...
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നാടൊട്ടുക്കും വാർത്ത പരന്നു. വെട്ടിത്തെളിച്ച ചാമുണ്ഡിപ്പടവിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ പനമരം പൊട്ടിമുളച്ചിരിക്കുന്നു! അതോടൊപ്പം പഴയ യക്ഷിത്തറയിൽ പുതിയൊരു ശിലയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
നാട്ടുകാർ ഭയഭക്തിബഹുമാനത്തോടെ കാവ് പുനരുദ്ധരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ ശില അവിടെ എങ്ങനെ വന്നുവെന്ന് എനിക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന രഹസ്യമായിരുന്നു.
ഇന്ന് ആ കാവിന്റെ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാറ്റിന് കാട്ടുപൂക്കളുടെ മണമുണ്ടായിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ കാറ്റ് വന്ന് ആ കണ്ണീർതുള്ളി തുടച്ചുമാറ്റി.
'ആണുങ്ങൾ കരയാൻ പാടില്ല...' കാതോരം ആ മന്ത്രണം കേട്ടു. ഞാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ മുമ്പോട്ട് നടന്നു.
--- ശുഭം ---